Ennio Morlotti (1910-1992) - Bosco

Lithografía σε χαρτί με 11 χρώματα - Έργο υπογεγραμμένο χειρόγραφα στο κάτω δεξιά και αριθμημένο στο κάτω αριστερά - εκτύπωση 50x70 εκ. - έτος 1991 - Περιορισμένη έκδοση - αντίτυπο που θα αποσταλεί με πιστοποιητικό εγγύησης XI/L - χωρίς κάδρο - εξαιρετική κατάσταση - ιδιωτική συλλογή - αγορά και προέλευση Ιταλία - αποστολή μέσω UPS - SDA - DHL - TNT - BRT.
Βιογραφία
Ο Ennio Morlotti, ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές της ιταλικής και ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής ζωής του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, γεννήθηκε στο Λέκο (Lecco), στη λίμνη του Κόμο, στις 21 Σεπτεμβρίου 1910, σε μια οικογένεια όπου ο πατέρας ήταν ανάπηρος από πόλεμο και η μητέρα του ήταν δασκάλα.
Μετά την πρώτη σχολική ηλικία σε κοινοτικό ίδρυμα, όπου υπήρξε και εξαιρετικά επιμελής στα μαθήματά του, άρχισε το 1923 να εργάζεται ως λογιστής σε ένα ελαιουργείο, στη συνέχεια μέχρι το 1936 ως υπάλληλος σε ένα βαφείο και ως εργάτης σε μια μηχανική βιομηχανία.
Παρά τις σκληρές συνθήκες ζωής εκείνης της εποχής, ασχολήθηκε με τη μελέτη της αρχαίας τέχνης στους ναούς και στα μουσεία, ενδιαφερόμενος και για τη σύγχρονη τέχνη, μέχρι να αποκτήσει ιδιωτικά δίπλωμα ανώτερης τέχνης από τη Brera.
Απολύνοντας από τη βιομηχανία, μετακόμισε στη Φλωρεντία και γράφτηκε στην Ακαδημία, όπου, καθοδηγούμενος από τον Felice Carena, αποφοίτησε με διατριβή για τον Giotto, λαμβάνοντας το μέγιστο βαθμό.
Το 1937, χάρη στα έσοδα από την πώληση τριών έργων που εκτέθηκαν σε έναν διαγωνισμό για το τοπίο του Λέκο, πραγματοποίησε ένα ταξίδι στο Παρίσι όπου αντίκρισε τα πρωτότυπα έργα των αγαπημένων του Cézanne και Picasso.
Το 1940 εντάχθηκε στην ομάδα Corrente, που στηριζόταν στο περιοδικό πανεπιστημιακών φοιτητών «Corrente di vita giovanile», διευθυνόμενο από τον Ernesto Treccani, ακολουθώντας τον γαλλικό εξπρεσιονισμό από τον Van Gogh μέχρι τους Fauves.
Το 1945 παντρεύτηκε την Anna και το επόμενο έτος γράφτηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα, στο οποίο προσχώρησε για έξι μήνες· αυτό υπήρξε μια δύσκολη χρονιά σε οικονομικό επίπεδο αλλά γόνιμη σε πολιτιστικό, καθώς υπέγραψε το Μανιφέστο του Ρεαλισμού, προσχώρησε στο Μέτωπο Νέων Τεχνών και πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στη γκαλερί II Camino του Μιλάνου. Εκείνη τη χρονιά, χάρη στη σπουδή που του παρείχε ο Lionello Venturi, θα μπορούσε να διαμείνει στο Παρίσι για δύο χρόνια μαζί με τον Renato Birolli, αλλά μετά από δύο μήνες επέστρεψε στο Μιλάνο επειδή δεν κατάφερνε να ζωγραφίσει· παρόλα αυτά είχε γνωρίσει και επισκεφθεί το εργαστήριο του Picasso, είχε συναντήσει τον Braque, Dominguez, De Stael, Sartre και Camus.
Πρόκειται λοιπόν, αμέσως μετά τη 24η Μπιεννάλε της Βενετίας (1948), όπου εκθέσε μαζί με όλους τους καλλιτέχνες του Fronte Nuovo delle Arti, ότι διαμορφώθηκε η θέση του Morlotti, ο οποίος μαζί με τον Birolli αποκόλλησε από τους «ρεαλιστές» του γκρουπ.
Ακριβώς την περίοδο τη δεκαετία του '50 παρήγαγε ορισμένα από τα κυριότερα έργα της αφηρημένης τέχνης, όχι μόνο ιταλικά αλλά και ευρωπαϊκά, βέβαια συνδεδεμένα με την εμπειρία καλλιτεχνών όπως οι Wols, Fautrier, De Stael, αλλά και οι Pollock και De Kooning.
Η Μπιεννάλε φιλοξένησε επανειλημμένα τα έργα του, το 1950, το 1952 μαζί με τη Γκρούποζ Ντέκτον (Grupo degli Otto), το 1954 με μια αίθουσα που παρουσίασε ο Giovanni Testori (καταστρέφοντας τα έργα που εκτέθηκαν αμέσως μετά), το 1962 κερδίζοντας το βραβείο (ισοψηφία με τον Capogrossi) που προοριζόταν για έναν Ιταλό καλλιτέχνη, το 1964 στο πλαίσιο της ενότητας «Τέχνη σήμερα στα μουσεία», το 1972 με μια ατομική αίθουσα, το 1988 με μια ακόμη ατομική στην πτέρυγα αφιερωμένη στην Ιταλία και στην ενότητα που αφορούσε την παρουσίαση «Το Μέτωπο Νέων Τεχνών στη Μπιεννάλε του 1948».
Το 1986 και το 1992 προσκαλέστηκε στην Εθνική Τετρακεντρική Έκθεση Τέχνης στη Ρώμη.
Οι σημαντικότερες συνολικές εκθέσεις του τελευταίου δέκαπενθήμερου είναι αυτές του 1987 στο Λοκάρνο και το Μιλάνο, και του 1994 στηFerrara, που πραγματοποιήθηκε μετά τον θάνατό του, στις 15 Δεκεμβρίου 1992, στο Μιλάνο.