Eduardo Chillida (1924-2002) - St. Gallen

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ Εκτύπωση

- Λιθογραφία, χαρακτικό σε ιαπωνικό χαρτί, ελεφαντόδοντο Kozu-Fuji.
- Το έργο φέρει το ξηρό σφράγισμα της Erker Presse και σημειώσεις στο πίσω από τον εκδότη.
- Το έργο προέρχεται από τη συλλογή Silvia Noto, η οποία ήταν υπεύθυνη για τη διανομή και τη διατήρηση των εκδόσεων που παρήγαγε η Erker Presse.
- Διατυπώνεται ότι τεκμηριώνεται στο Chillida, E. (1999). Eduardo Chillida – Opus P. I 1959–1972. Chorus – Verlag. σελ. 366, 367. Αριθ. 84014.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΡΓΟ

Cioran (1983) από τον Eduardo Chillida είναι μια ισχυρή λιθογραφία που αντικατοπτρίζει την εξερεύνησή του για τον χώρο, τη μορφή και την ισορροπία. Με μια επιβλητική μαύρη φιγούρα διατρυπημένη από ένα ευαίσθητο λευκό αρνητικό χώρο, η σύνθεση προκαλεί αίσθηση σύνδεσης και τάσης, τα χαρακτηριστικά της δουλειάς του. Οι στερεές, σχεδόν αρχιτεκτονικές μορφές αντιπαρατίθενται με τη ρευστότητα των λευκών γραμμών, δημιουργώντας μια δυναμική αλληλεπίδραση μεταξύ ύπαρξης και κενού. Ονομάζεται από τον φιλόσοφο Emil Cioran· η εργασία υποδηλώνει μια ανάδραση σε υπαρξιακά θέματα, ευθυγραμμίζοντας με το ενδιαφέρον του Chillida για τη φιλοσοφία και τη μεταφυσική. Μέρος μιας περιορισμένης έκδοσης 75 αντιτύπων συν επιπρόσθετων εγκάρδιων αποτύπωσεων του καλλιτέχνη, αυτή η λιθογραφία τονίζει την ικανότητά του στη χαρακτική και την ικανότητά του να μεταφράζει τη γλυπτική του ευαισθησία σε μέσο δύο διαστάσεων.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ

Ο Antoni Tàpies ήταν Καταλανός καλλιτέχνης και από τις πιο επιδραστικές μορφές του ευρωπαϊκού αφηρημένου μετά τον 20ό αιώνα. Μεταξύ των μαθημάτων του αυτοδίδακτος, συνδύασε έμπνευση από την πρωτοπορία και την ανατολική παράδοση για να δημιουργήσει τη δική του γλώσσα, όπου ύλη και πνεύμα διαπλέκονται. Χρησιμοποίησε υλικά όπως γη, άμμος, σκόνη μαρμάρου και καθημερινά αντικείμενα, δημιουργώντας πυκρές επιφάνειες με σύμβολα που προκαλούν μνήμη, ευθραυστότητα και μεταξυπέρβαση. Το 1984 δημιούργησε το Ίδρυμα Antoni Tàpies, ενοποιώντας μια καλλιτεχνική και πνευματική κληρονομιά που συνδυάζει πειραματισμό και κριτική σκέψη.

Την περίοδο της δεκαετίας του 1950 κατάφερε διεθνή αναγνώριση συμμετέχοντας στη Biennale της Βενετίας και στο Documenta του Κάσσελ. Βραβεύτηκε με το Μεγάλο Βραβείο Ζωγραφικής στη Βενετία (1958) και αργότερα με το Βραβείο Πρίγκιπα της Αστούριας για τις Τέχνες (1990). Του απονεμήθηκε επίσης τίτλος μαρκησία από τον βασιλιά Ιουαν Καρλος Α΄ το 2010.