Απίθανη συνύπαρξη κρυστάλλου επιδωτής με χαλαζία Δείγμα - Ύψος: 73 mm - Πλάτος: 43 mm- 60 g - (1)

Ο χαλαζίας είναι ένα σκληρό, κρυσταλλικό ορυκτό που αποτελείται από διοξείδιο του πυριτίου (SiO2). Τα άτομα συνδέονται σε ένα συνεχές πλαίσιο τετραέδρων SiO4, όπου κάθε οξυγόνο μοιράζεται ανάμεσα σε δύο τετραέδρα, αποδίδοντας συνολικό χημικό τύπο SiO2. Ο χαλαζίας επομένως ταξινομείται δομικά ως ορυκτό πλέγμα σιλικολικών ορυκτών και σύνθετα ως οξείδιο ορυκτό. Ο χαλαζίας είναι θεμελιώδες ορυκτολογικά ένα πυριτικό ορυκτό πλέγμα και χημικά ένα οξείδιο ορυκτό. Το χλώριο είναι ένα χημικό στοιχείο· έχει σύμβολο Cl και ατομικό αριθμό 17. Είναι το δεύτερο ελαφρύτερο από τα φθοριώδη αλογόνα, και εμφανίζεται ανάμεσα σε φθόριο και βρώμιο στον περιοδικό πίνακα, με τις ιδιότητές του να βρίσκονται κατά κύριο λόγο ενδιάμεσα ανάμεσά τους. Το χλώριο είναι ένα κίτρινο-πράσινο αέριο σε θερμοκρασία δωματίου. Είναι εξαιρετικά αντιδραστικό στοιχείο και ισχυρός οξειδωτικός παράγοντας: μεταξύ των στοιχείων έχει την υψηλότερη ηλεκτρονική προσκόλληση και την τρίτη υψηλότερη ηλεκτροαρνητικότητα στην αναθεωρημένη κλίμακα Pauling, πίσω μόνο από το οξυγόνο και το φθόριο.

Το χλώριο έπαιξε σημαντικό ρόλο στις πειραματικές μελέτες που διεξήχθησαν από μεσαιωνικούς αλχημιστές, οι οποίοι συνήθως περιλάμβαναν τη θέρμανση αλάτων χλωριδίων όπως ο χλωριούχος αμμώνιο (sal ammoniac) και το χλωριούχο νάτριο (κοινό αλάτι), παραγόντοντας διάφορες χημικές ουσίες που περιέχουν χλώριο, όπως υδροχλώριο, χλωριούχος υδράργυρος(II) (χλώριο εκχερρώς) και aqua regia. Ωστόσο, η φύση του ελεύθερου αερίου χλωρίου ως χωριστό στοιχείο αναγνωρίστηκε μόνο γύρω στο 1630 από τον Jan Baptist van Helmont. Ο Carl Wilhelm Scheele περιέγραψε το αέριο χλώριο το 1774, υποθέτοντας ότι πρόκειται για οξείδιο ενός νέου στοιχείου. Το 1809, οι χημικοί πρότειναν ότι το αέριο μπορεί να είναι ένα καθαρό στοιχείο, και αυτή η διαπίστωση επικυρώθηκε από τον Sir Humphry Davy το 1810, ο οποίος το ονόμασε από το Αρχαίο Ελληνικό χλωρός (khlōrós, «χλωμός πράσινος») λόγω του χρώματός του.

Το δεύτερο πιο άφθονο ορυκτό στο ηπειρωτικό φλοιό της Γης, έπειτα από το φελσπάρη (feldspar).