Roberto Lazzarini (Italia 1951) - Hourse

Ρομπέρτο Λαζαρίνι (1951) Ιταλία
τεχνική, mixed media, ακρυλικό, σε πάνελ από ξύλο πολυστρωματικό 12 mm
Έργο υπογεγραμμένο και αυθεντοποιημένο στο πίσω μέρος
Με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Αποστολή;
Πληρώνεις μόνο ένα κόστος αποστολής σύμφωνα με τις αυτόματες ρυθμίσεις, αυτόματα, αν αγοράσεις στην ίδια δημοπρασία όπως συμφωνήθηκε με το Catawiki
- Αν όμως αγοράσεις σε πολλές διαφορετικές δημοπρασίες μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μας πριν από την πληρωμή, δηλώνοντας τις αναφορές στα λαττάκια/τεμάχια και θα εξαλείψουμε χειροκίνητα τα επιπλέον κόστη ώστε να πληρώσεις μόνο ένα κόστος αποστολής στέλνοντάς σου όλα σε ένα ενιαίο πακέτο
- Σας προσκαλούμε να επισκεφθείτε τον online πλειστηριασμό χωρίς σταθερή προσφορά στο web "delauretisart"
- Βιογραφικά
- Roberto Lazzarini γεννήθηκε στο Massarosa το 1951, οι ρίζες του διακλαδίζονται σταθερά στη Βερσίλια, ένα βήμα από τη θάλασσα. Το καλλιτεχνικό του ταξίδι ξεκινά από τη νεαρή ηλικία, σε συνεχή έρευνα και πειραματισμό, και όποιος τον γνωρίζει προσωπικά θα έλεγε: μια ψυχή σε θλίψη που δεν αντιπαρατίθεται σε ένα καλλιτεχνικό πνεύμα. Τα πρώτα έργα εξπρεσιονιστικής υφής ήδη τονίζουν μια ισχυρή προσωπικότητα και μια δημιουργική δύναμη που εκδηλώνεται με τη χρήση του χρώματος. Οι χρωματικές μίξεις είναι ενεργητικές, αποφασιστικές, συχνά αντίθετες, το πηλέυμα πλούσιο και ματερικό. Για πολλά χρόνια ο Λαζαρίνι δεν καταφέρνει να απομακρυνθεί πλήρως από τη φιγούρα, ζωγραφίζει άνδρες, σπίτια, δέντρα, ποτάμια, ζώα, ενταγμένα σε έναν χώρο τελείως ιδιαίτερο, όπου το χρώμα κυριαρχεί πάνω στις φόρμες. Τα δύο έργα δεν έχουν συνθετική τάξη και δεν ακολουθούν τους κανόνες της προοπτικής, είναι εικόνες του νου και της εσωτερικής πραγματικότητας που υλοποιούνται στον καμβά σε τυχαία σειρά, με αυθόρμητο και χειροποίητο χαρακτήρα, δεν υπάρχει προκαταρκτικό σχέδιο, δεν υπάρχει ρασιοναλιστικό σχήμα, η ιδέα ξεπετάγεται και καταλαμβάνει τον χώρο του καμβά. Ο Λαζαρίνι χρησιμοποιεί τη σπάτουλα, την προτιμά από το πινέλο, γιατί το σημάδι είναι καθαρό, η κίνηση εκφράζει δύναμη και αποφαστικότητα και δεν γυρίζει πίσω. Με το πέρασμα των χρόνων απομακρύνεται σταδιακά από τη φιγούρα και ξεκινά το μονοπάτι της αφαίρεσης, όπου φαίνεται να έχει βρει τον δικό του δρόμο προς το σπίτι. Ποτέ το χρώμα δεν ήταν πιο εκφραστικό, η κίνηση γρήγορη και σίγουρη, οι φόρμες αναδύονται από το βάθος των χρωματικών συνενώσεων σε μια συνεχόμενη επικάλυψη. Τα κολάζ του 2008 σηματοδοτούν τη μετάβαση προς την αναζήτηση μιας βάθους ή τρισδιάστατοτητας που δεν θα είναι πλέον ψευδαίσθηση και εμφάνιση, χρώμα επιδέξια δόση στην δισδιάστατη επιφάνεια. Με αυτά τα έργα, οι καμβάδες κολλημένοι και επικολλημένοι ο ένας πάνω στον άλλο εξέρχονται από τον πίνακα, δημιουργώντας σκιές και πραγματικά ανάγλυφα, ακόμη και αν είναι ελαφρώς αισθητά.