Emilio Isgrò (1937) - Sans titre

Οι πιο έμπειροι συλλέκτες και συντηρητές θα παρατηρήσουν ένα απίστευτα σπάνιο χαρακτηριστικό σε αυτό το έργο του δάσκαλου Εμίλιο Ίσγκρο, δηλαδή αυτή τη «χάρα» της διαγραφής, αυτές οι λέξεις μερικώς ορατές μόνο για όποιον είναι προσεκτικός και περίεργος.

Αυτό είναι ένα διακριτικό χαρακτηριστικό αυτής της σειραγραφίας που τυπώθηκε σε μόνο 40 αντίτυπα, η οποία την καθιστά μοναδική στο κύκλο της ζωγραφικής του δασκάλου, ο οποίος συνήθως διαγράφει εντελώς τη λέξη ή την αφήνει ορατή, ενώ εδώ έχουμε την προσθήκη της «χάρα της διαγραφής».

Ο Εμίλιο Ίσγκρο με τη διαγραφή ήταν ένας μεγάλος προδρομικός της κοινοποίησης της απομείωσης και της παρακμής της λέξης, της γλώσσας, της αξίας που φέρουν οι λέξεις, ένα φαινόμενο που σήμερα ζούμε περισσότερο από ποτέ.
Ο δάσκαλος άρχισε να καταγγέλλει το 1964 αυτό που σήμερα είναι καθημερινό, πιθανό, παρατηρούμε αυτή την έλλειψη αξίας της λέξης, εννοούμενη ως αντικείμενο μεταφοράς ιδεών, που μπορεί να αποδοθεί σε όλες τις μορφές της, από τις τηλεοπτικές συζητήσεις, στις έντυπες ειδήσεις, στην εξάπλωση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στην ολοένα μικρότερη κοινωνία αναγνωστών που πρόκειται να δημιουργήσουμε.
Λιγότερες λέξεις, λιγότερη κουλτούρα σε κυκλοφορία, αλλά αυτό πέρα από κριτικά λόγια για την τέχνη, τι συνεπάγεται στην κοινωνία;
Η ικανότητα να σκέφτεται, και θα πρόσθετα την ικανότητα να σκέφτεται με κριτική και δική του σκέψη, καθορίζεται από την ποσότητα και την ποιότητα του λεξιλογίου που κατέχει ένα άτομο· δεν μπορούμε να σκεφτούμε πέρα από τις λέξεις που γνωρίζουμε, όπως δεν μπορεί να χτιστεί ένα σπίτι χωρίς όλο το αναγκαίο υλικό, όσο λείπει το υλικό, τόσο λιγότερο πλήρες, σταθερό, εφαρμόσιμο θα είναι το σπίτι.
Με τον περιορισμό των λέξεων περιορίζονται και οι έννοιες που μπορεί κανείς να δημιουργήσει και η ικανότητα να τις εκφράσει ή να εκφραστεί.
Κατανοώντας το αξίωμα ότι λιγότερες λέξεις ισοδυναμούν με λιγότερες σκέψεις, η δουλειά του Ίσγκρο αποκτά τεράστια πολιτισμική και καλλιτεχνική αξία.
Το να κρύβεις τις λέξεις πίσω από τη διαγραφή είναι ένα μέσο ή κοσμημάτων του δασκάλου για να καλλιεργήσει τη γοητεία στον θεατή της δουλειάς, ένα τρόπο να μας συμβουλεύει να εξερευνήσουμε κάτω από τη λέξη, να φανταστούμε τι θα μπορούσε να βρίσκεται σε σχέση με αυτό που αφήνεται «ελεύθερο» να διαβαστεί.
Ένα εννοιολογικό, ανακαλυπτικό, ερευνητικό, προβληματιστικό ταξίδι πάνω στις λέξεις και στην τοποθέτησή τους, σχεδόν σαν ο Ίσγκρο να είχε αναλάβει τον παιδαγωγικό ρόλο του δασκάλου, καθώς και του διανοούμενου.
Αλλά ο Ίσγκρο δεν είναι μόνο «διδάσκαλος», είναι επίσης δημιουργός νέων συντακτικών και μορφικών κανόνων, ένας προγραμματιστής νέων ιστοριών, αλλά και σχολαστικός σκεπτικιστής, ο δάσκαλος είναι το ό,τι θα όφειλε να είναι ένας διανοούμενος, ένας «ενεργοποιητής της συνείδησης».
Έτσι ο Εμίλιο Ίσγκρο τοποθετείται στην ιστορία της τέχνης ως φρουρός του λόγου και, εκτεταμένα, του πολιτισμού, ένας βασικός ρόλος που όλο και περισσότερο χρειαζόμαστε.

Οι διαστάσεις του έργου είναι 80 x 60 εκ.

Ο αριθμός της έκδοσης μπορεί να μην ταυτίζεται με τον αριθμό της φωτογραφίας.

Η προέλευση του έργου είναι από την γκαλερί Grafica Manzoni, η οποία εκδίδει το πιστοποιητικό γνησιότητας.