Alberto Carlos Ayala (XX) - Thera

Το έργο αντλεί έμπνευση από την μυκησιακή έκρηξη της Θήρας (Σαντορίνη), ένα από τα μεγαλύτερα καταγεγραμμένα ηφαιστειακά γεγονότα στην ιστορία της ανθρωπότητας, το οποίο συνέβη γύρω στον 17ο αιώνα π.Χ. και κατατάσσεται στα υψηλότερα επίπεδα της κλίμακας VEI (Δείκτης Εκρηκτικότητας Ηφαιστειών). Αυτό το γεγονός, ικανό να επαναπροσδιορίσει εδάφη, κλιματικές ισορροπίες και πολιτισμικά σχήματα της αρχαίας Μεσογείου, θεωρείται ως μαθηματική και χρονική μήτρα της πράξης. Η επιφανειακή ζωγραφική διαμορφώνεται ως εκτυφλωμένος και συνεχής χρωματικός χώρος, όπου το επικρατές κόκκινο λειτουργεί ως ύλη-πρώτη ύλη, υπενθυμίζοντας τη βασική διάσταση του μανγκά ως δημιουργική δύναμη του πλανήτη. Το χρώμα διατηρεί ενέργεια: μια ορατή διάρκεια που παραπέμπει σε βαθιές διεργασίες μέσω των οποίων η Γη οικοδόμησε τις συνθήκες ζωής, τη γονιμότητα και, τελικά, την ανθρώπινη ευημερία. Στην δεξιά άκρη της σύνθεσης, μια συγκέντρωση ύλης σκουρόχρωμη και ανομοιογενής διακόπτει τη συνέχεια του χρωματικού πεδίου. Αυτό το στοιχείο, σχηματισμένο και στρωματοποιημένο, λειτουργεί ως ηφαιστειακό στόμιo που κρατείται, ως γεωλογική πύλη όπου η ύλη πυκνώνει και συμπιέζεται. Η ζωγραφική αποδίδει ένα κομμάτι ενέργειας και ύλης, συμπυκνώνοντας σε μια ουσιαστική μορφή ένα πραγματικό, εντοπισμένο ιστορικά γεγονός. Η εργασία εντάσσεται σε μια ευρύτερη αναζήτηση στην οποία ο Ayala ξεκινά ένα δρόμο εξερεύνησης των κύριων ηφαιστειακών συστημάτων του πλανήτη. Το ταξίδι, η άμεση παρατήρηση και η επιστημονική μελέτη αποτελούν τη βάση μιας πρακτικής που ακολουθεί την κλίμακα VEI ως δομή της γεωλογικής εκρηκτικότητας και συνδέεται με την ύπαρξη γεωλογικών εποχών σε σχέση με τη μικρή ανθρώπινη ζωή. Κάθε έργο αντιστοιχεί σε μια συγκεκριμένη στιγμή και σε ένα τμήμα αυτής της πρωταρχικής ουσίας που συνέβαλε στο να διαμορφώσει τη μορφή του κόσμου. Το χρώμα λειτουργεί ως ύλη-χρόνος: η εκτυφλωμένη επιφάνεια οικοδομεί έναν συνεχόμενο νοητικό χώρο, ενώ η σκουρόχρωμη ζώνη συγκεντρώνει βάρος, ρωγμές και βαθιά μνήμη. Η ένταση που προκύπτει έχει δομική φύση και ενσωματώνεται στην ασταθή ισορροπία μεταξύ πεδίου και γεγονότος, ανάμεσα σε συνέχεια και συσσώρευση, ανάμεσα σε προέλευση και μετασχηματισμό. Η ζωγραφική γλώσσα διαλόγεται με τη τονική ζωγραφική και με εκδηλώσεις του υλικού μινιμαλισμού μέσω μιας μετρημένης διαχείρισης της κίνησης και μιας επίγνωσης των ορίων ανάμεσα σε πλήρες και κενό. Η επιφάνεια διαμορφώνεται μέσω προοδευτικής καθίζησης, που θεμελιώνει μια άποψη της ζωγραφικής ως τόπος περισυλλογής και ως πράξη ευγνωμοσύνης απέναντι στην δημιουργική εκρηκτικότητα της φύσης. Για αυστηρότητα της φόρμας, διαύγεια εννοιολογική και ικανότητα να στηρίξει μια έρευνα που εξελίσσεται στον χρόνο, το έργο εντάσσεται με φυσικότητα σε ένα υψηλής κατηγορίας συλλεκτικό και θεσμικό περιβάλλον.