Domenico Canino (1986) - Sleeper (portrait)

Εντομοτεμάχιος σε συνθετικό σμάλτο πάνω σε καμβά

Ο Κανίνο ερευνά το χωροχρόνο της ζωγραφικής αναζητώντας μορφές που σχίζουν τον καμβά και υπερβλέπουν τη διχοτομία ζωή-θάνατος, ύπνος-ξύπνιοςφία και φως-σκιά.
Μια σειρά από θολές, αχνές μορφές που διαλύονται στο κενό προκειμένου να επανασυσταθούν σε κάτι άλλο.
...Οι μορφές του Canino φαίνονται να εξαφανίζονται στο μηδέν, διαλυονται και ρέουν σε μια ζωογόνο ροή που δίνει ζωή σε πολλές άλλες μορφές...

“που εξαντλείται όπως μια αιμορραγία, που αποκαλύπτει μέχρι την όψη που προσλαμβάνει την ίδια της γυμνότητα, την ίδια της έκθεση” ευαλωτότητα και λύπη, στη ζωγραφική του DC είναι σαν να αναδύονται ως καταστάσεις της φύσης. Η χρήση συνθετικών σμάλτων ως μέσο και η χάραξη που προκύπτει από τον συνδυασμό τους δίνουν διάσταση και ενέργεια στις φιγούρες σωμάτων που στο σχέδιο του Canino αποδίδονται σε μια όραση που φαίνεται αποκολλημένη. Διαλυμένο και ταυτόχρονα αναγεννημένο. Και οφείλεται και στη συγκεκριμένη ερυθρή απόχρωση που ο καλλιτέχνης δοκίμασε και χρησιμοποιεί, απόχρωση αίματος οξειδωμένου, και στη λαμπρότητα που αποδίδει το σμάλτο που παραπέμπει στην ζωντανή όραση των μυϊκών ινών από τις οποίες αποτελείται ένα σώμα. Μια ματιά κάτω από το δέρμα, πέρα από την καθησυχαστική και ομοιογενή επιφάνεια της ταυτότητας, για να φτάσει μέχρι το ζωντανό κρέας της αλλοτρίωσης. “Πρέπει να εκτοπίσουμε την ιδέα ότι η γνώση ισοδυναμεί με την κυρίαρχεία επί της οντότητας μέχρι να την οδηγήσουμε στο τίποτα, εξουδετερώνοντας με αυτόν τον τρόπο τη θεμελιώδη αλλοτριωτικότητά της. [...] είναι απλώς μια προσπάθεια μείωσης της απόστασης ανάμεσα στο Εγώ και τον Άλλον για να εξασφαλιστεί η αυτονομία του Ιδιου, η αναγνώρισή του.”

''...στοιβάδα με στοιβάδα (η διαφορετικότητα) ο ζωγράφος φτάνει να συνθέσει ένα ενιαίο σώμα, μάζα, υποκείμενο.
η αναπαράσταση, λοιπόν, του συνόλου που κλείνει μέσα στο εαυτό…''

Υπογεγραμμένο με το χέρι τόσο στο καμβά όσο και στο μπροστινό μέρος

θα αποσταλεί με πιστοποιητικό γνησιότητας και ιδιοκτησιακή επωνυμία
εκτυπώσεις χειρόγραφες
χαρακτικά πρόσφατης παραγωγής

Domenico Canino
Γεννημένος στην Καταντζάρο το 1986 και μεγαλωμένος στο Αλμπι ανάμεσα στα βουνά της Σίλα Πικάλα, όπου ξεκινούν οι πρώτες καλλιτεχνικές σπουδές του, εντάσσοντας αμέσως την αισθητική της φύσης ως αντικείμενο των έργων του.
Για αρκετά χρόνια διέμενε και εργαζόταν στη Ρώμη, όπου απέκτησε πτυχίο στη Σκηνική τέχνη από την Ακαδημία Καλών Τεχνών με το έργο για την ακουστική αντίληψη «Study on the vibration of the Iron».
Συνεργάστηκε με διάφορες Θεατρικές εταιρείες, επιμελώντας τα σκηνικά και τις οπτικές εγκαταστάσεις των παραστάσεων, αναμειγνύοντας τη γλώσσα της τέχνης με τις θεατρικές τεχνικές.
Από το 2009 συνεχίζει την έρευνά του στον τομέα της Sound Art, στον τομέα της εικόνας-βίντεο, χωρίς να αφήνει το ζωγραφικό σήμα. Τα έργα του έχουν χαρακτήρα σχεδιαστικό. Μέσα από τη δράση, τη ζωγραφική και τις ηλεκτρονικές τέχνες αναπτύσσει πειραματισμούς και καλλιτεχνικές έρευνες που έχουν ως ψυχή οδηγό την έννοια της «ύπαρξης» και την ιερότητα αυτής.
Η τέχνη του Canino είναι μια πρωταρχική πρόσκληση στην ενότητα της Ζωής, αντιλαμβανόμενη ως ένα οργανοποιημένο σύνολο αλλά ποτέ αρμονικό, αντίθετο προς τη βούληση συνείδησης του σύγχρονου πολιτισμού. Και ο λατρεία του ασυνείδητου, της αρχικής σκέψης, ως κυκλική επιστροφή στην αρχή της ύπαρξης καθαυτής. Οι αντιήρωες του Canino σπάνε τα κλουβιά του χρόνου και του χώρου που επιβάλλει η μηχανοποιημένη κοινωνία. Σχισίζουν τον καμβά για να ξεπεράσουν τη διχοτομία ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, τον ύπνο και την εγρήγορση, το φως και τη σκιά.
Το δίδυμο Τέχνη/Ζωή, ο χρόνος, η φύση, ο χώρος, το ζώο, είναι επαναλαμβανόμενες όψεις ακόμη και στις οπτικο-ηχητικές του συνθέσεις, συχνά επεξεργασμένες σε φυσικούς χώρους και αργότερα τοποθετημένες σε εκθεσιακούς χώρους, όπως «My sign and the Sign of the Earth», ένα έργο επεξεργασμένο σε δύο χρόνια (2011-2012), ή όπως «Pieces from the Sacred Tree», «Blue Line in the Space», «Ten Different Moments» (2010). Το ίδιο έτος συνεχίζει με τη γλώσσα και τεχνικές πολυμέσων για τη δημιουργία βίντεο-έργων «Internal Videoportrait» και «Here», και τη σειρά σου surrealistic φωτογραφιών «Pages from Life book».
Από το 2011 εργάζεται, χρησιμοποιώντας συνθετικά σμάλτα, στις μακροσκελείς σειρές ζωγραφικής «Space, Energy, Masses», «The Past, the Present, and the Future of the Human Condition», «Hypernature» και «You, me and the others», με το τελευταίο να επιχειρεί να ορίσει και να επιβεβαιώσει το στυλ ζωγραφικής του και τη οπτική του γλώσσα.
Αυτή τη στιγμή ζει και εργάζεται στη Μπολόνια και συνεργάζεται με το Ινστιτούτο Giambattista Vico, καλύπτοντας ρόλο διδάσκοντα στις Εικονικές Τέχνες, πολυμεσικό σχεδιασμό και ιστορία της Τέχνης.

Instagram. @domenico.canino.official