Pippo - The Seam of Goodbye

Η Ράχη του Αποχαιρετισμού
Φέρω το βάρος του μεσόβραχου δωματίου στο αριστερό μου πλευρό, ένα βελούδο βαρύ που αρνείται να λυθεί. Στα δεξιά μου, ο κόσμος ανοίγεται σε έναν χλωμό, υδάτινο ύπνο όπου το τιρκουάζ κύμα υμνεί ένα χαμηλό, μοναχικό τραγούδι. Με ράβουν μαζί αυτή η μοναδική γραμμή, μια ραφή θλίψης και φωτός. Τα πόδια μου βρίσκουν την ψυχρή άκρη του προβλήτα, και αναρωτιέμαι ποια έκδοση εμένα θα φτάσει στο τέλος — αυτή που θυμάται εσένα, ή αυτή που τελικά ελευθερώνεται.

* Διαστάσεις: 100 × 75 × 2.5 cm (Υ × Π × Β)
* Μέσο: Αρχικός ελαιώδης πίνακας σε επαγγελματικού επιπέδου καμβά
* Έκδοση: Μοναδικό, πρωτότυπο έργο τέχνης
* Υπόστρωμα: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο για κρέμασμα).
* Κορνίζα: Χωρίς κορνίζα (τα πλευρικά είναι ζωγραφισμένα, δεν περιλαμβάνεται εξωτερική κορνίζα)
* Αθεντικότητα: Υπογεγραμμένο σε πλάγια πλευρά· συμπεριλαμβάνει Πιστοποιητικό Αθεντικότητας (COA).
* Διαχείριση: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη:

Ο Pippo (γεννηθείς στη Monza) δημιουργεί έργα που διερευνούν το ήσυχο τοπίο ανάμεσα στην γεωμετρική αφαίρεση και τον σουρεαλισμό. Αποχωρώντας από μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφιστικό σχέδιο για να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στα ήρεμα παράλια της Λίμνης Ματζόρε. Το παρελθόν του είναι ορατό στις συνθέσεις του—αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—παρόλα αυτά μαλακώνουν μπροστά σε μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που μοιάζει με ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια εμβυθιστική πράξη. Αλληλεπιδρά με τα θέματα του γράφοντας αφηγήσεις στον πρώτο ενικό ενεστώτα, βάζοντας νοητικά τον εαυτό του μέσα στην καμβά και βιώνοντας τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ ο ίδιος εισέρχεται προσωπικά σε αυτούς τους κόσμους, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοικτό σε ερμηνεία. Οι φιγούρες του, αν και κομψά ντυμένες, συχνά δεν έχουν πρόσωπο. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: διασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεατή να βυθιστεί στη σκηνή και να κατοικίσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο ορίζει και τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Διακριτικός και εσωστρεφής, γράφει ιδιωτικά και προτιμά οι καμβάδες του να μιλούν. Δεν διατηρεί ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα κοινωνικά μέσα για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που βρίσκεται στη δουλειά του.

Με μια παλέτα από λεπτές, ατμοσφαιρικές τόνους που διακόπτονται από αποφασιστικά χρώματα, ο Pippo τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι πίνακές του—γεμάτοι σιγανά ζώα, κοφτερές σκιές και λαμπερό φως—δεν είναι απλώς εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες επιθυμίας και χάριτος.