Philippe Druillet (1944-) - Intemporalité du cinema multicuturel

Σχετικά με τον τεράστιο διεθνή καλλιτέχνη που λέγεται Φίλιππ Ντρουιλέ, /

αυτή η μποέργια δημιουργήθηκε κατόπιν δικού μου αιτήματος από τον Φίλιππ Ντρουιλέ, πιστός, ειλικρινής φίλος και με εκπληκτικό ταλέντο, έχοντας έναν ανεκτίμητο νους που μας κάνει περήφανους που τον μετρούμε ανάμεσα στους σπάνιους φίλους της οικογένειάς μου. Για αυτή τη καλλιτεχνική κινηματογραφική εκδήλωση, ο νους του γέννησε χωρίς καμία εντολή ώστε να μην γίνει παραγγελία, αλλά απλώς μια συζήτηση για τις ανταλλαγές από τη σκοπιά του μηνύματος που επρόκειτο να μεταφέρει. Αυτή η εκδήλωση οργάνωθηκε το 1988. Κατά τη διάρκεια ενός γεύματος στο εργαστήριό του βρήκαμε μερικά άδεια αντίτυπα αυτής της εκτύπωσης lithographie vergé, του οπτικού που είχε χρησιμοποιηθεί σε αφίσες και έναν κατάλογο. Διερευνήσαμε τα τελευταία αντίτυπα που υπέγραψε ξανά, σφράγισε και χρονολόγησε την ημέρα της συνάντησής μας το 2010. Στο διαδίκτυο και στη βιογραφία του υπάρχουν μόνο δύο αφίσες που ο Φιλίπ Ντρουιλέ κατασκεύασε για κινηματογραφικές εκδηλώσεις: αυτήν εδώ και την άλλη για το Χρυσή Κάμερα στο Καννές.

Πράγματι, σε μια προηγούμενη ζωή, ως μέλος της οικογένειας του κινηματογράφου μέσα από τον παππού μου, οργάνωνα κινηματογραφικές εκδηλώσεις, ήμουν παραγωγός σινεμά και εκδηλώσεων, με άδεια εκμετάλλευσης του κινηματογράφου την οποία έχτισα και δεχόμουν άνω των 500 έως 800 καλλιτέχνες και προσωπικότητες, δημοσιογράφους και κόσμο του κινηματογράφου κάθε χρόνο. Ο παππούς μου συν Ιδρύτης ενός από τα μεγαλύτερα σπίτια παραγωγής κινηματογράφου το 1938 και μέχρι το μέσο του 20ού αιώνα, ο κατάλογος περιείχε ορισμένους από τους σπουδαιότερους τίτλους του σινεμά του 20ού αιώνα, συμπεριλαμβανομένου ενός που καταχωρήθηκε ως σημαντικό για τον αιώνα από την κινηματογραφική γλώσσα της γαλλόφωνης ομιλίας το 1995.

Σχετικά με την έκδοση που πωλείται /
Εκτυπωμένο το 1988
Εκδοχή: Περιορισμένη έκδοση με 20 αντίτυπα – εξαντλημένη – ΥΠΕΓΡΑΦΕΙΚΑΙ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΣΦΡΑΓΙΣΤΗΚΕ ΜΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΕΔΙΟΥ 2010 (κάτω μέρος και δεξί πλευρικό)
Διαστάσεις: 60 x 80 εκ. Ύψος x Πλάτος x Βάθος
Υλικό: Περιορισμένη έκδοση σε χαρτί βάμβακος
Μη πλαισιωμένη
(Προσοχή: οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται με κάδρο στο περιγραφικό κείμενο έχουν αντανάκλασεις λόγω του φωτισμού, καθώς το τζάμι δεν είναι αδιάφανο. Φυσικά δεν υπάρχει κανένα σημάδι ούτε στο μπροστινό ούτε στο πίσω μέρος – και είναι σαν καινούριο) έχει αποσταλεί σε ορθή θέση και προστατεύθηκε από τον χρόνο για να αποφευχθεί ο κιτρίνισμα του χαρτιού.

Lithographie σε επίπεδο κυλιόμενο προς αποστολή προστατευμένη σε χαρτί μεταξωτής ωφέλειας και έπειτα ένα ελαφρύ kraft χαρτί. Παρέχεται επίσης ένα ζευγάρι γάντια για να προστατεύσει το έργο από λεκέδες ή τσαλάκωμα πριν την τοποθέτηση σε σωλήνα από ενισχυμένο χαρτόνι.
Ακολουθεί η παρακολούθηση της αποστολής και η ασφάλιση περιλαμβάνεται.

Σχετικά με τον Φίλιππ Μπολίε / Συντομευμένη βιογραφία στην ουσία της.

Ο Φίλιππ Ντρουιλέ, γεννημένος στις 28 Ιουνίου 1944 στο Τουλούζ, είναι Γάλλος σκέλεψτης και σεναριογράφος κόμικ. Είναι επίσης αφισάτορας, γλύπτης και διακοσμητής.

Γεννιέται στην Τουλούζη στις 28 Ιουνίου 1944, την ημέρα της δολοφονίας, από την αντίσταση, του Φιλιππ Ζανίο, Γενικός Γραμματέας Προπαγάνδας του καθεστώτος του Βίσι. Για να αποδώσει φόρο τιμής στον τελευταίο αυτόν, ο μελλοντικός σχεδιαστής βαπτίζεται Φίλιππ. Οι δύο γονείς του ήταν πράγματι φασίστες πεπεισμένοι. Ο πατέρας του, Βίκτορ Ντρουιλέ, ο οποίος είχε λάβει μέρος στον ισπανικό πόλεμο με τους φρανκιστές, ήταν τότε υπεύθυνος της Μιλίτσια του Γκέρ, στο Ός: η μητέρα του, Ντενίζ, ήταν επίσης ενεργή στη τοπική Μιλίτσια, στην οποία ήταν υπεύθυνη διοικητικά. Τον Αύγουστο του 1944, λίγο μετά τη γέννησή του Φίλιπ, οι γονείς του δραπετεύουν στη Γερμανία, στο Σίγμαάρριν, όπου ο Λούι-Φερνάντο Σελίν πηγαίνει να φροντίσει το παιδί, που περνά 25 ημέρες κάτω από φιάλη οξυγόνου, και έπειτα στο Φιγκέρας στην Καταλονία, στην Ισπανία για να αποφύγει διώξεις για συνεργασία. Κηρύχτηκαν σε θάνατο ερήμην. Αργότερα μόνο ο Φίλιππ Ντρουιλέ ανακάλυψε το παρελθόν των γονιών του.
Επέστρεψε στη Γαλλία, στο Παρίσι, το 1952, μετά τον θάνατο του πατέρα του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δεν καταφέρνει να γίνει αποδεκτός από τους συνομηλίκους του παρά μόνο ως καλλιτέχνης, περιθωριακός, καλύπτοντας ολόκληρους φάκελους σχεδίων. Συχνάζει επίσης πολύ στα σινεμά (Το Τάφος των Ινδου, του Φριζ Χαν, Ο Θάνατος του Γουίλιαμ Ολιβερ, Κινγκ Κόγκ, Ο Κλέφτης της Βαγδάτης). Ο Φίλιππ Ντρουιλέ θεωρεί αυτήν την περίοδο αποφασιστική για την μελλοντική του εξέλιξη.

Γύρω στα 13-14 του, στρέφεται προς την επιστημονική φαντασία και ανακαλύπτει τον Χ. Π. Λάβκρακ. Το 1963, η γιαγιά του γίνεται θυρωρός στο νο 17 της Λεοντ ντ’Εϊλ, στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού, και μπορεί να διαμένει στον τελευταίο όροφο σε ένα δωμάτιο υπηρεσίας. Ο δεύτερος όροφος κατοικούνταν από τον σχεδιαστή Piém. Μετά τη λήψη του πιστοποιητικού σπουδών, γίνεται φωτογράφος. Στη συνέχεια γνωρίζει γύρω στα 16-17 τον Ζαν Μπουλέ. Αυτός του διδάσκει τα βασικά του σχεδίου και της ζωγραφικής και ανοίγει το πνεύμα του στην αισθητική και την τρέλα. Το 1964-1965 βρίσκεται υπό τα όπλα στην Υπηρεσία Κινηματογραφίας των Αρχών, κάτι που του αφήνει ελεύθερο χρόνο. Επηρεασμένος από την ανάγνωση του