Roman Republic (Imperatorial). Marcus Iunius Brutus. Denarius

ΡΟΥΛΕΡ: Βρούτος
ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΔΕΙΞΗ: Ντενάριο
ΗΛΙΚΙΑ: Στροφή νομίσματος, 43–42 π.Χ.
ΔΙΟΝΟΜΙΚΗ: Δηνάριο
ΥΛΗ: Ασήμι, AR
ΜΕΓΕΘΟΣ & ΒΑΡΟΣ: 19 χιλ., 3,2 γρ
ΕΠΙΚΙΝΔΥΣ: LIBERTAS, κεφαλή της Libertas δεξιά
ΑΝΤΙΘΕΣΗ: CAEPIO BRVTVS PRO COS, Λύρα ανάμεσα σε φάρετρα βελών και κλάδο δάφνης
ΑΝΑΦΟΡΕΣ: Crawford 501/1

Συνέρχεται με Πιστοποιητικό Ακεραιότητας

Ο Μάρκος Ιούνιος Βρούτος (περίπου 85–42 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος γερουσιαστής και πολιτικός, του οποίου η ζωή αποτελεί ένα από τα πλέον διχαστικά και δραματικά κεφάλαια στην ιστορία της ύστατης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Καταγόμενος από τον Λούκιο Ιούνιο Βρούτο, τον ημί-θρύλο ίδρυτή της Δημοκρατίας που εξόρισε τον τελευταίο βασιλιά, ο Μάρκος Βρούτος κληρονόμησε βαθιά φιλοσοφική δέσμευση στη libertas — το παραδοσιακό νόημα της ελευθερίας και της γερουσιακής εξουσίας. Παρά τον σταθερό ρεπουμπλικανισμό του, συγχώρεθηκε και τιμήθηκε ιδιαίτερα από τον Ιούλιος Καίσαρας μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, λαμβάνοντας τιμητικά αξιώματα όπως η διακυβέρνηση της Σιζαλπίνης Γαλατίας και η αστική πραιτορία. Η προσωπική ακεραιότητα του Βρούτου, σε συνδυασμό με τη στενή σχέση του με τον Καίσαρα — της οποίας η ερωμένη ήταν η μητέρα του Βρούτου, η Σερβίλια — έκανε την τελική προδοσία προς τον ευεργέτη του ακόμη πιο σοκαριστική.

Η καθοριστική στιγμή της ζωής του Βρούτου ήταν η απόφασή του να ενταχθεί και τελικά να ηγηθεί της συνωμοσίας για τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα. Κινήτρου από τον φόβο ότι η αυτοανακήρυξή του Καίσαρα ως «Δικτάτορα Δια της Ζωής» στις Ίδες του Μαρτίου, 44 π.Χ., σήμαινε το μόνιμο τέλος της Δημοκρατίας και επιστροφή στη μοναρχία, ο Βρούτος επέβαλλε το φιλοσοφικό του καθήκον πάνω από τις προσωπικές του πιστώσεις. Οι συνωμότες, αυτοαποκαλούμενοι Liberatores (Απελευθερωτές), χτύπησαν τον Καίσαρα σε συνεδρίαση της Γερουσίας, στο άκουσμα της φημισμένης και μάλλον μυθιστορηματικής φράσης «Et tu, Brute?» (Και εσύ, Βρούτε;). Ωστόσο, οι άμεσες εξελίξεις δεν έφεραν την αναμενόμενη αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Αντίθετα, μια δημόσια εξέγερση, εμποτισμένη από τον ρητορικό λόγο του Μάρκου Αντώνιου, ανάγκασε τον Βρούτο και τον συγκληρονόμο του Κάσιο Λογίνους να εγκαταλείψουν τη Ρώμη.

Ο Βρούτος και ο Κάσσιος ενοποίησαν τις δυνάμεις και τα ταμεία τους στις ανατολικές επαρχίες, προετοιμάζοντας για μια αντιπαράθεση με την Τριαρχία του δευτέρου σταδίου, που απαρτιζόταν από τον Μάρκο Αντώνιο, τον Οκταβιανό (υιοθετημένο γιο και κληρονόμο του Καίσαρα) και τον Λέπιδους. Αυτή η σύγκρουση κορυφώθηκε σε δύο αποφασιστικές Μάχες των Φιλίππων στη Μακεδονία το 42 π.Χ. Μετά την ήττα του στρατού του στη δεύτερη μάχη, ο Βρούτος, αρνούμενος να συλληφθεί, αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του. Ο θάνατός του σήμανε την τελική, μάταιη αντίσταση υπέρ της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και εγκαινίασε το τελικό στάδιο των εμφυλίων πολέμων που θα οδηγούσαν τελικά στην ανάδειξη του Οκταβιανού (Αύγουστου) ως πρώτου αυτοκράτορα της Ρώμης. Η κληρονομιά του Βρούτου παραμένει σύνθετη: για ορισμένους ο Βρούτος θεωρείται ο «ευγενέστερος Ρωμαίος» που πάλεψε για την ελευθερία, ενώ για άλλους αποτελεί προδότης και φονιάς.