Αρχαία Ελληνική Γυαλί με πυρήνα Amphoriskos

ITEM: Αμφορισκός
ΥΛΗ: Γυαλί με πυρήνα
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Ελληνικός
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 5ος – 4ος αιώνας π.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 77 mm x 52 mm
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή
ΚΑΤΑΓΩΓΗ: Από ολλανδική ιδιωτική συλλογή, αποκτήθηκε από την Helios Gallery, Ηνωμένο Βασίλειο.

Comes with Certificate of Authenticity and European Union export license

Εάν συμμετάσχετε από χώρα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, πρέπει να ζητήσουμε νέα άδεια εξαγωγής για τη χώρα σας και η αποστολή θα καθυστερήσει κατά 3–5 εβδομάδες.

Το γυαλί με πυρήνα αμφορισκός είναι ένα μικρό, πολυτελές σκεύος που χρησιμοποιούταν κυρίως στην αρχαία Ελλάδα για τη φύλαξη πολύτιμων αρωματικών ελαίων, πρηστομάτων ή καλλυντικών. Ο όρος αμφορισκός σημαίνει κυριολεκτικά «μικρή αμφορή», αναφερόμενος στο μικροσκοπικό, διχειλικό σχήμα του αγγείου, που συνήθως διαθέτει επιμηκυμένο ωοειδές ή πυραφορικό σώμα, μακρύ λαιμό και ένα ζευγάρι λεπτών λαβών σε σχήμα S. Αυτά τα αγγεία ήταν εξαιρετικά δημοφιλή στην Ανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα από την Αρχαϊκή μέχρι τη Ελληνιστική περίοδο (6ος–1ος αιώνας π.Χ.), και το περιεχόμενό τους συχνά αποτελούσε μέρος της καθημερινής ζωής, χρησιμοποιούνταν στο σπίτι, προσφέρονταν ως αφιερώματα σε ιερά και, συχνότερα, τοποθετούνταν σε τάφους ως κτερίσματα για τον αποθανόντα. Η παρουσία αυτών των πολύχρωμων γυάλινων φιαλών σε ταφές αντικατοπτρίζει την υψηλή τους αξία και τον πλούτο των ιδιοκτητών τους.

Το σκεύος φτιάχτηκε με την τεχνική πυρήνα, μια από τις πρώτες μεθόδους κατασκευής γυαλιού στη Μεσόγειο. Αυτή η αγροτική διαδικασία άρχιζε με τον γυαλάδισμα τη δημιουργία ενός τραχέ core, συνήθως ένα μείγμα παιανίας και άμμου, γύρω από έναν μεταλλικό ράβδο. Το γυαλί εφαρμόζονταν στον πυρήνα είτε βυθίζοντάς το σε λιωμένο γυαλί είτε ράβοντας καυτές, ιριδοειδείς νηματώδεις γραμμές γυαλιού πάνω από τον περιστρεφόμενο πυρήνα. Το σκεύος συχνά επαναθερμαζόταν και τα αντίθετα χρωματιστά νήματα γυαλιού τυλίγονταν γύρω από το σώμα. Οι χρωματιστές αυτές γραμμές—συνήθως αδιαφανές κίτρινο, λευκό ή τιρκουάζ πάνω σε πιο σκούρο υπόβαθρο, όπως σκούρο μπλε ή μαύρο—τραβήχτηκαν επάνω-κάτω με μεταλλικό εργαλείο για να δημιουργηθούν περίτεχνα φτερά, ζιγκ-ζαγκ ή γιρλάντες. Το χείλος, η βάση και οι λαβές προστέθηκαν χωριστά. Μόλις το σκεύος ψυχόταν, ο γήινος πυρήνας ξύνονταν προσεκτικά από το εσωτερικό, αφήνοντας ένα μικρό, παχί τοιχώματα γυάλινο δοχείο.

Η βιομηχανία γυαλιού με πυρήνα άνθισε στην Ανατολική Μεσόγειο, με το νησί της Ρόδου να εμφανίζεται ως βασικό κέντρο παραγωγής κατά τους Κλασικούς και Ελληνιστικούς χρόνους. Τα σχήματα αυτών των γυάλινων δοχείων—περιλαμβανομένου του αμφορισκού, αλάβαστρον και αρυάβλος—δανειστηκαν συνειδητά από τη σύγχρονη ελληνική κεραμική και μεταλλικά σκεύη, αλλά τα γυάλινα τεμάχια εκτιμήθηκαν ιδιαίτερα για το λαμπερό, αδιαφανές χρώμα και τα έντονα διακοσμητικά σχέδια τους, που τα καθιστούσαν συχνά ανώτερη πολυτέλεια. Το μικρό τους μέγεθος και τα παχιά τοιχώματα συνιστούσαν εγγενείς περιορισμούς της τεχνικής πυρήνα, κάνοντάς τα τέλεια για τη διατήρηση ακριβών ελαίων. Η παραγωγή του αμφορισκού μειώθηκε με την εισαγωγή της φυσητής τεχνικής του γυαλιού κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, αλλά αυτά τα πρώτα γυάλινά σκεύη παραμένουν απόδειξη της εκλεπτυσμένης τέχνης των αρχαίων μεσογειακών τεχνιτών.