Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN 2.0 (TURQUOISE)

Έργο του καλλιτέχνη Alessandro Padovan, διάσημου στον κόσμο για την τεχνική του Screw Art.

Αυτό το έργο τοποθετείται στον διάλογο με την ριζοσπαστική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, επανερμηνεύοντας τη γλώσσά του μέσα από την βιομηχανική ύλη. Το απόλυτο κόκκινο – το χρώμα ταυτότητας και ολότητας – δεν είναι εδώ απλώς επιφάνεια, αλλά ενεργειακό πεδίο. Όπως και στον Aubertin, το μονοχρωμα μετατρέπεται σε νοητό χώρο, σε απόλυτο τόνο, σε πνευματική δόνηση. Ωστόσο, στη θέση της φωτιάς και της καύσης, συναντάμεβίτσα: το μηχανικό στοιχείο, ρυθμιζόμενο, σειριακό.
Οι βίδες αναδύονται από τον πίνακα σαν ένα δυναμικό ύφανση, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που διαλύει τη δυαδικότητα και μετατρέπει το κόκκινο σε ένα έδαφος διαπερασμένο από δυνάμεις. Εάν ο Aubertin έκαιγε την ύλη για να ελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διαπερνάται, κατασκευάζεται. Είναι μια αντίθετη κίνηση αλλά κοντινή φιλοσοφικά: μια ριζοσπαστική πράξη πάνω στο μονοχρωμα.
Η θήκη διαφανής απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά εμβυθισμένη εμπειρία· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα στη τάξη και την παρόρμηση, ανάμεσα στον μηχανικό έλεγχο και την συναισθηματική δόνηση.
Σε αυτή τη προοπτική, το έργο προβάλλεται ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά στη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε αυτήν που οικοδομεί, διατηρώντας ανέπαφο το απόλυτο της κόκκινης δύναμης.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον ηχο παράδοσης της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της αστικής τέχνης, προσεγγίζοντας με το οπτικό τους γλώσσα και τον πολιτιστικό αντίκτυπο τα έργα μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Ταυτόχρονα, η ερευνητική τέχνη διαλέγει με τη φαντασίωση του πολυτελείας, της εικονικής μόδας και του παγκόσμιου design, προκαλώντας σύμβολα αγιαστικά και ευρέως αναγνωρισμένα σήματα όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή τα brands που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό ύφος που αντικατοπτρίζει κριτική και επανάληψη του καταναλωτισμού, την συμβολική αξία του brand και τη σύγχρονη τέχνη ως πολιτιστικό αντικείμενο.
Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και φιλότεχνους της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της концепτικής street art και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εικονικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.