Harrie Beecher Stowe - Uncle Tom's Cabin - 1870

Η «Η Αποθήκη του Τζόνι» της Χάριετ Μπιτσερ Στόου - George Routledge, Λονδίνο - περίπου το 1870, κύρια έκδοση στο Ηνωμένο Βασίλειο, μη συντομευμένη - 18εκ x 15εκ - κατάσταση: καλή, διακοσμημένος δεσμός, έγχρωμη εικονογράφηση μπροστινού εξωφύλλου, με ονομασία στη ffep.

Η Αποθήκη του Τζόνυ, ή Ζωή ανάμεσα στους ταπεινούς, είναι ένα αντι-slavery μυθιστόρημα της Αμερικανίδας συγγραφέως Χάριετ Μπιτσερ Στόου. Εκδόθηκε σε δύο τόμους το 1852, το μυθιστόρημα είχε βαθύ αντίκτυπο στις αντιλήψεις για τους Αφροαμερικάνους και τη δουλεία στις ΗΠΑ και λέγεται ότι «έβαλε τα θεμέλια για τον Αμερικανέο Εμφύλιο».[1][2][3]

Η Στόου, δασκάλα από το Κονέκτικατ, μεταγενέστερη της Hartford Female Seminary, ανήκε στην θρησκευτική οικογένεια Μπιτσερ και ήταν ενεργή καταργήτρια. Έγραψε το συναισθηματικό μυθιστόρημα για να απεικονίσει τα φέρνει της δουλείας, ενώ ταυτόχρονα υπέδειξε ότι η χριστιανική αγάπη μπορεί να ξεπεράσει τη δουλεία.[4][5][6] Το μυθιστόρημα εστιάζει στον χαρακτήρα του Άντρελ Τζον, ενός μαύρου σκλάβου που υπομένει τα πάνδεινα, γύρω από τον οποίο περιστρέφονται οι ιστορίες των άλλων χαρακτήρων.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Αποθήκη του Τζόνι υπήρξε το καλύτερα πωλούμενο μυθιστόρημα και το δεύτερο πιο εμπορικά επιτυχημένο βιβλίο του 19ου αιώνα, μετά τη Βίβλο.[7][8] Αποδίδεται ότι συντέλεσε στη διέγερση του αγώνα κατά της δουλείας τη δεκαετία του 1850.[9] Η επιρροή που αποδίδεται στο βιβλίο ήταν τόσο μεγάλη ώστε σχεδόν μαρτυριώθηκε μια μυθιστορημένη ιστορία που λέει ότι ο Αβραάμ Λίνκολν συνάντησε τη Στόου στην αρχή του Αμερικανικού Εμφυλίου και δήλωσε: «Έτσι, αυτή η μικρή κυρία ξεκίνησε αυτόν τον μεγάλο πόλεμο».[10][11]

Το βιβλίο και τα θεατρικά έργα που το ενέπνευσαν βοήθησαν να διαδοθούν πολλοί αρνητικοί στερεότυποι για τους μαύρους,[12][13][3] συμπεριλαμβανομένου του ονόματι του χαρακτήρα «Uncle Tom». Ο όρος αυτός ήρθε να συνδεθεί με ένα υπερβολικά υπάκουο άτομο.[14] Οι μεταγενέστερες συνδέσεις με την «Αποθήκη του Τζόνυ» έχουν σε μεγάλο βαθμό σκιάσει τις ιστορικές επιπτώσεις του βιβλίου ως «ζωτικό εργαλείο καταπολέμησης της δουλείας».[15] Παρόλα αυτά, το μυθιστόρημα παραμένει ένα «σημείο-αναφοράς» στην αντιπολεμική λογοτεία,[16] με μεταγενέστερα έργα όπως Η Ζούγκλα του Άπτον Σίνκλερ και Η Νήσος του Ράιτ στις Σιωπηρές Ρίζες (Silent Spring) της Ρέιτσελ Κάρσον να οφείλουν μεγάλο χρέος σ' αυτό.