Αρχαίο ρωμαϊκό, Αυτοκρατορικό Ασημί Δαχτυλίδι με ένταγμα γρανάτη με επιγραφή

Σημαντικό: λόγω τελωνειακών κανονισμών μπορούμε να αποστέλλουμε μόνο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρακαλούμε βεβαιωθείτε ότι έχετε έγκυρη διεύθυνση αποστολής ΕΕ πριν από την παραχώρηση προσφοράς.

Ρωμαϊκό ασημένιο δαχτυλίδι με κεφαλή φίδι στους ώμους που κρατά το bezel, το οποίο έχει φθαρεί με ένα γαραντικής απόχρωσης λίθο intaglio με την επιγραφή/συντομογραφία RΛA.

-> Το φίδι ήταν ένα δημοφιλές θέμα στην ρωμαϊκή τέχνη και κοσμηματολογία. Σύμφωνα με τις ρωμαϊκές πεποιθήσεις, εξασφάλιζε την ευημερία της οικογένειας.

Ο λατρευτικός λατρός αυτού του ερπετού πιθανώς προέρχεται από τη Μακεδονία, όπου πίστευαν ότι το ζώο έχει μαγική δύναμη να επηρεάζει τη γονιμότητα. Γι’ αυτό οι γυναίκες φορούσαν ευχάριστα κοσμήματα σε σχήμα φιδιού.

Εξωτερική διάμετρος: ± 20,3 мм
Εσωτερική διάμετρος: ± 18,6 - 17,4 мм
Διαμέτρου bezel: ± 7,7 мм

Κατάσταση: καλή και σταθερή κατάσταση με λεπτομερή χαρακτική επιγραφή. Σημάδια φθοράς συμβατά με την ηλικία και τη χρήση.

Πιστοποιητικό αυθεντικότητας: διαθέσιμο κατόπιν αίτησης (pdf-format).

-> Το γαράντης ήταν σχετικά πολύτιμος και περιζήτητος πολύτιμος λίθος, κυρίως χρησιμοποιούμενος σε ρωμαϊκά και αιγυπτιακά κοσμήματα ή μικρά αντικείμενα. Οι Αιγύπτιοι τον εκτιμούσαν ιδιαίτερα και τον ανέφεραν ως «σύμβολο ζωής».
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει το υλικό στο φυσικό του ιστορία και σχολιάζει συγκεκριμένα την αντίστασή του στο κοψί, παρότι χρησιμοποιούνταν για ποτήρια.
Οι γαράντες ποτέ δεν βγήκαν από τη μόδα και είχαν επίσης προτιμηθεί από τους Ρωμαίους για κοσμήματα και δαχτυλίδια σφραγίδας, καθώς και από την κλήρο και τη γαιοκτησία στη Μέση Εκπαίδευση.

Υλικό:
Αυτό το αντικείμενο έχει εξεταστεί προσεκτικά ως προς το υλικό και τα επιφανειακά του χαρακτηριστικά.

Ανάλυση εργαστηρίου (π.χ. XRF) δεν διενεργείται συνήθως σε ιδιωτικές συλλογές, και η καταστροφική δοκιμή αποφεύγεται καθώς προκαλεί μόνιμη ζημιά σε αρχαιολογικό υλικό.

Πριν από τον σύγχρονο χαραγμό, τα κράματα χρυσού και αργύρου ποικίλλαν ανάλογα με τους τοπικούς πόρους, τις πρακτικές ανάκλησης/ανακύκλωσης και τις οικονομικές συνθήκες.