Keith Haring - Untitled (cup man) - Giclée - Artestar licensed print

Γκιλέέ εκτύπωση Γκιαλέ (*), του Κιθ Χάριν (**)
Αναπαραγωγή του έργου «Untitled», σε στείρωση που δημιουργήθηκε από τον Χάριν το 1989.
Πολυτελής έκδοση σε χαρτί ψηφιακής συντήρησης, ομαλό, υψηλής γραμμικότητας (250 g/m²). Ένα χαρτί πολύ ευέλικτο και υψηλής ποιότητας, παρασκευασμένο στη Γερμανία με ίνα ξύλου χωρίς οξύ και χλώριο.
Εκτύπωση εξουσιοδοτημένη από τη Artestar New York. Πνευματικά δικαιώματα: Keith Haring Foundation

- Διαστάσεις φύλλου: 60 x 47 εκ.
- Διαστάσεις μοτίβου: 50 x 37 εκ.
- Κατάσταση: Εξαιρετική (αυτό το έργο ποτέ δεν έχει τεθεί σε κάδρο ή εκτεθεί, διατηρείται πάντα σε επαγγελματικό φάκελο τέχνης, γι\’ αυτό προσφέρεται σε άψογη κατάσταση).

Το έργο θα χειριστείται προσεκτικά και θα πακεταριστεί σε σάκο από ενισχυμένο χαρτόνι. Η αποστολή θα είναι πιστοποιημένη με αριθμό παρακολούθησης (UPS DPD DHL FedEx)

Η αποστολή θα περιλαμβάνει επίσης ασφάλεια μεταφοράς ισοδύναμη με την τελική αξία του έργου, με πλήρη αποζημίωση σε περίπτωση απώλειας ή ζημιάς, χωρίς κόστος για τον αγοραστή.

(*) Giclée είναι ο όρος που αναφέρεται σε έναν τύπο υψηλής ποιότητας εκτύπωσης καλών τεχνών, ψηφιακά δημιουργημένος με εκτυπωτές με μελάνια μεdro toner. Αυτή η διαδικασία χρησιμοποιεί μελάνια με βάση χρωστικές και εξειδικευμένα χαρτιά για να επιτύχει εξαιρετική ευκρίνεια, ακρίβεια χρωμάτων και αντοχή, κατάλληλη για αναπαραστάσεις τέχνης και φωτογραφίες.

(**) Ο Keith Haring γεννήθηκε το 1958 στην Reading, Πενσιβάνια, Η.Π.Α. Μεγάλωσε στο Kutztown και από παιδί έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την τέχνη. Σπούδασε graphic design στο The Ivy School of Professional Art, στο Pittsburg, και στα 19 του, ήδη ανοιχτά ομοφυλόφιλος, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου βρήκε έμπνευση στην τέχνη του graffiti και γράφτηκε στη School of Visual Arts όπου επηρεάστηκε από τον Keith Sonnler και τον Joseph Kossuth, οι οποίοι τον ενθάρρυναν να μορφωθεί ως καλλιτέχνης συμβολικός μετά τον πειραματισμό με τη μορφή και το χρώμα.
Ο Haring κέρδισε την προσοχή του κοινού το 1980 όταν άρχισε να σχεδιάζει εικόνες που έμοιαζαν με καρτούν με μαρκαδόρο στους μετρό της Μεγάλης Πόλης, και αργότερα ζωγράφισε με κιμωλίες λευκές ιστορίες πάνω σε μαύρες επιφάνειες που προορίζονταν για διαφήμιση, πράγμα που του προκάλεσε πάνω από μια σύλληψη.
Οι καθαρές γραμμές του, τα ζωντανά χρώματα και οι ενεργές φιγούρες του υπήρξαν φορείς ισχυρών μηνυμάτων για τη ζωή και την ενότητα, και οι εκθέσεις του κινηματογραφήθηκαν από τον φωτογράφο Tseng Kwong Chi.
Επίσης σε αυτή την εποχή οργάνωσε μια έκθεση στο Club 57, και συμμετείχε σε μια έκθεση Times Square όπου ζωγράφισε για πρώτη φορά ζώα και ανθρώπινες φιγούρες.
Η πρώτη ατομική του έκθεση ήταν στη Γκαλερί Tony Shafrazi το 1981, το ίδιο έτος που συμμετείχε στην Documenta 7 στο Κάσσελ, Γερμανία.
Το 1982 έγινε φίλος με ανερχόμενους καλλιτέχνες της εποχής όπως ο Kenny Sharf, η Madonna και ο Jean-Michel Basquiat, και γνώρισε ακόμη τον διάσημο Andy Warhol.
Το 1984 πήγε στην Αυστραλία και ζωγράφισε αρκετά γκράφιτι στο Μελβούρνη και στο Σίδνεϊ, και έλαβε μισθό για τα έργα του από τη Γκαλερί National Victoria και από το Australian Centre for Contemporary Art.
Επίσης πραγματοποίησε επισκέψεις και ζωγράφισε στο Ρίο ντε Ζαγκέιρο, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού, το Μπ libraries Minneapolis και Manhattan.
Ακόμη, σε αυτή την περίοδο σχεδίασε μια ροζ ζακέτα που χρησιμοποίησε η Madonna για το θέμα της «Like a Virgin» στο πρόγραμμα «Solid Gold».
Το 1985 το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Μπορντό πραγματοποίησε μια έκθεση του έργου του, και συμμετείχε επίσης στη Biennale του Παρισιού.
Ανάμεσα στα τέλη Νοεμβρίου αυτού του έτους εμφανίστηκε στο κανάλι MTV όπου ζωγράφισε σε ένα πρόγραμμα hosted by φίλος του Nick Rhodes από τους Duran Duran.
Το 1986 ζωγράφισε γκράφιτι σε Άμστενταμ, Παρίσι, Φίνξ και Βερολίνο, επίσης ζωγράφισε το σώμα της Grace Jones για το videoclip του τραγουδιού «I\’m not Perfect», και άνοιξε ένα κατάστημα για να πουλά τα έργα του στο SOHO.
Μέχρι τότε τα έργα του άρχισαν να αντανακλούν τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα της εποχής όπως ο αγώνας ενάντια στο απαρτχάϊντ, ο ιός AIDS και τα ναρκωτικά.
Επίσης δημιούργησε έργα ποπ τέχνης για μάρκες όπως Absolut Vodka, Lucky Strike και Coca Cola, και μέχρι σχεδίασε το εξώφυλλο του φιλανθρωπικού άλμπουμ «A Very Special Christmas», στο οποίο συμμετείχε η φίλη του Madonna.
Το 1988 περιλήφθηκε σε μια επιλεγμένη λίστα καλλιτεχνών των έργων που εμφανίστηκαν στις ετικέτες των κρασιών Chateau Mouton Rothschild, και εκείνο το ίδιο έτος του διαγνώστηκε SIDA, οπότε το επόμενο έτος εγκαινίασε το Ίδρυμα Keith Haring με σκοπό τον αγώνα κατά τα κοινωνικά προβλήματα που σχετίζονται με αυτή την ασθένεια και την προβολή του έργου του κατ\’ όφελος μέσω εκθέσεων, εκδόσεων και αδειών του έργου.
Τον Ιούνιο του 1989 φιλοτέχνησε το τελευταίο δημόσιο έργο του σε έναν τοίχο του μοναστηριού της εκκλησίας του Αγίου Αντωνίου στη Πίζα. Αυτό το έργο φέρει τον τίτλο «Tuttomondo».
Ο Keith Haring πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1990 σε ηλικία μόλις 32 ετών, από AIDS.

(**) «Ο Άνθρωπος της Κούπας», 1989, αποτελεί ζωντανή μαρτυρία της ικανότητας του καλλιτέχνη να συνδυάζει παιχνιδιάρικες εικόνες με βαθιά συμβολική διάσταση. Αυτή η σελιδοτυπία καταγράφει την ενέργεια που χαρακτήριζε τον Χάριν, χρησιμοποιώντας τολμηρές γραμμές, φωτεινά χρώματα και μια δυναμική σύνθεση που δημιουργεί μια φιγούρα ταυτόχρονα παιχνιδιάρα και καθηλωτική. Η κεντρική φιγούρα, ο κορμός της οποίας είναι διαμερισμένος και θυμίζει κούκλα ματριόσκας, αιχμαλωτίζεται σε πλήρη κίνηση, με τα χέρια υψωμένα σε έναν ζωντανό και εκστατικό κινητικό χαιρετισμό, ακτινοβολώντας ζωντάνια και κίνηση. Οι γύρω γραμμές και μορφές ενισχύουν αυτό το αίσθημα κινητικής ενέργειας, μετατρέποντας τη φιγούρα σε φάρο ζωής και κινήσεων.
Σε ένα εντυπωσιακό φοντο μπλε-πράσινο με μοτίβο μωβ κουκκίδων πίσω, το έργο αποκαλύπτει την εξαιρετική χρήση αντίθεσης και ρυθμού από τον Χάριν. Η αλληλεπίδραση χρώματος, μορφής και κίνησης ενσαρκώνει το ενδιαφέρον του Χάριν για τη universality της ανθρώπινης έκφρασης, μεταφράζοντας τη χαρά, τη ζωή και τη συνδεσιμότητα σε μια οπτική γλώσσα αναγνωρίσιμη αμέσως. Η φιγούρα του «Ανθρώπου της Κούπας» ενσωματώνει την εξερεύνηση του Χάριν για τη μεταμόρφωση, την πολλαπλότητα και την αλληλεπίδραση ανάμεσα στην ατομική και συλλογική εμπειρία, αντικατοπτρίζοντας τη δια βίου δέσμευσή του σε κοινωνικά ζητήματα μέσω εικόνων εύκολα προσβάσιμων.
Αυτό το έργο αποτελεί υπόδειγμα της μακράς κληρονομιάς του Χάριν: την ικανότητά του να δημιουργεί οπτικά εντυπωσιακή τέχνη, κοινωνικά αντηχούσα και βαθιά ανθρώπινη. Είναι τόσο ένας εορτασμός της κίνησης και της ενέργειας όσο και μια συγκινητική απεικόνιση της καινοτόμου όρασης του Χάριν στην μοντέρνα τέχνη του τέλους του 20ού αιώνα.