Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN STAR (YELLOW)

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσάντρο Παδόβαν, διάσημου παγκοσμίως για την τεχνική του Screw Art.

Αυτό το έργο εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζοσπαστική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, επαναδιατυπώνοντας τη γλώσσα του μέσω της βιομηχανικής ύλης.
Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολότητας – δεν είναι εδώ μόνο επιφάνεια, αλλά ενεργειακό πεδίο. Όπως στον Aubertin, η μονοχρωμία μετατρέπεται σε νοητικό χώρο, πλήρη ένταση, πνευματική δόνηση.Ωστόσο, αντί για τη φωτιά και την καύση, συναντάμε τη βίδα: μηχανικό, αρθρωτό, σειριακό στοιχείο.
Οι βίδες ξεπηδούν από την επιφάνεια σαν δυναμικό υφαντό, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που σπάει τη διδιαστατικότητα και μετατρέπει το κόκκινο σε ένα τοπίο διαπερασμένο από δυνάμεις.
Αν ο Aubertin κατεάτσωνε την ύλη ώστε να liberarne την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διεισδύεται, οικοδομείται. Είναι ένα αντίθετο αλλά εννοιολογικά ομόκεντρο βήμα: μια ριζική πράξη πάνω στη μονοχρωμία.
Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά εμβυθιστική εμπειρία· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα στην τάξη και την ώθηση, ανάμεσα στον μηχανικό έλεγχο και τη συναισθηματική δόνηση.
Σε αυτή τη προοπτική, το έργο εμφανίζεται ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά στη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε εκείνη που οικοδομεί, διατηρώντας ατόφια τη δύναμη του κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον ίχνο της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της urban τέχνης, καλώντας με οπτικό ύφος και πολιτισμικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami και Damien Hirst.

Ταυτόχρονα, η ερευνητική τέχνη διαλογίζεται με τη φαντασία του πολυτελούς, της εικονικής μόδας και του παγκόσμιου design, εμπνέοντας σύμβολα ιερών και μάρκες που αναγνωρίζονται παγκοσμίως όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή τα εμπορικά σήματα που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπα δημιουργήματα, φτιαγμένα με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επαναδιάβασή του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτιστικού αντικειμένου σύγχρονης εποχής.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμημένα από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της κριτικής street art και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εικονικά μάρκες, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.