Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN 2.0 (TURQUOISE)

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσσάντρο Παδοβάν, πασίγνωστο σε όλο τον κόσμο για την τεχνική του Screw Art.

Αυτό το έργο εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζοσπαστική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, επαναδιατυπώνοντας τη γλώσσα του μέσω της βιομηχανικής ύλης. Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολότητας – δεν είναι εδώ απλώς επιφάνεια, αλλά ενεργειακό πεδίο. Όπως και ο Aubertin, το μονοχρωμα μετατρέπεται σε νοητό χώρο, σε απόλυτη ένταση, σε πνευματική δόνηση. Ωστόσο, αντί για τη φωτιά και την καύση, βρίσκουμε βίδα: μηχανικό στοιχείο, αρθρωτό, σειριακό.

Οι βίδες ξεπετάγονται από τον ορίζοντα σαν δυναμικό ύφανσμα, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που διασπά τη δισδιάστατη μορφή και μετατρέπει το κόκκινο σε ένα έδαφος διαπερασμένο από δυνάμεις. Αν ο Aubertin έκαιπτε τη ύλη για να ελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διεισδύει, χτίζεται. Είναι ένα αντίθετο αλλά εννοιολογικά ομόηχο gesture: μια ριζοσπαστική πράξη πάνω στο μονοχρωμα.

Η θήκη από διαφανές γυαλί απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο. Το κόκκινο δεν είναι απλώς χρώμα, αλλά εμβυθιστική εμπειρία· δεν είναι απλώς επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα στη τάξη και την ώθηση, ανάμεσα στον μηχανικό έλεγχο και την συναισθηματική δόνηση.

Με αυτήν τη σκοπιά, το έργο λειτουργεί ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά στη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε αυτή που οικοδομεί, διατηρώντας ανέπαφη τη δύναμη του απόλυτου κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στα χνάρια της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της αστικής τέχνης, αποκαλώντας με οπτικό γλώσσα και πολιτισμικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως ο Andy Warhol, ο Jean-Michel Basquiat, ο Banksy, ο Jeff Koons, ο Keith Haring, ο Fontana, το Imbue, το obey, ο Padovan, ο Schifano, η Nicole Lubbers, ο Bani, ο kev munday invader, ο murakami, ο Damien Hirst.

Ταυτόχρονα, η έρευνα του καλλιτέχνη διαλογίζεται με την φαντασία της πολυτέλειας, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου design, υπενθυμίζοντας σύμβολα ιερών και παγκοσμίως αναγνωρισμένα σήματα όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους παραπάνω καλλιτέχνες ή μάρκες, αλλά αρχικές δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει μια κριτική και επανερμηνεία του καταναλωτισμού, της σημασίας του brand και της τέχνης ως πολιτισμικού αντικειμένου της σύγχρονης κουλτούρας.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα δημοφιλή σε συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της έντυπης τέχνης με θεμελιακές έννοιες και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εικονικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.