Richard Avedon - Evidence 1944-1994 - 1994

Καλώς ήρθατε στην επόμενη έκδοση της ΠΟΛΥ-ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ SINGLE-SELLER-AUCTIONS από το 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Κολωνία, Γερμανία). Αυτή τη φορά με μια BEST-OF-SELECTION από το 1926 έως το 2026, δηλαδή από τους τελευταίους 100 (!) χρόνους της ιστορίας των φωτοβιβλίων.

ΤΕΛΕΙΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΒΙΒΛΙΟ από το 1994 (!) από τον σπουδαίο αμερικανό φωτογράφο Ρίτσαρντ Άβεντον (1923–2004).

Δημοσιευμένο για το ίδιο όνομα περιοδείας έκθεσης σε ολόκληρες τις ΗΠΑ («Whitney Museum of American Art», Νέα Υόρκη), Γερμανία («Museum Ludwig», Κολωνία), Ιταλία («Palazzo Reale», Μιλάνο), Μεγάλη Βρετανία («National Portrait Gallery», Λονδίνο) και στο «The Minneapolis Institute of Arts».

ΦΡΕΣΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Το 5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλεια και συνδυασμένη αποστολή παγκοσμίως.

Schirmer and Mosel, Munich; Eastman Kodak. Σε συνεργασία με το Whitney Museum of American Art, Νέα Υόρκη και το Museum Ludwig, Κολωνία. 1994. Πρώτη γερμανική έκδοση, πρώτη εκτύπωση.

Χαρτόνι/Βιβλίο σε μορφή paperback. Διαστάσεις 285 x 365 mm. 185 σελίδες. Φωτογραφίες: Ρίτσαρντ Άβεντον. Επιμέλεια: Mary Shanahan. Κείμενο: Jane Livingston, Adam Gopnik. Μετάφραση στα Γερμανικά: Manfred Ohl, Hans Sartorious. Εισαγωγή: Marc Scheps, David A. Ross. Κείμενο στα Γερμανικά.

Κατάσταση:
Το βιβλίο εσωτερικά φρέσκο και άψογο· καθαρό χωρίς υπογραφές και χωρίς φακίδες. Έξω αρκετά φρέσκο· μικρή ένδειξη χρήσης, ειδικά στα άκρα. Συνολικά άριστη κατάσταση.

Υπέροχο φωτοβιβλίο του Ρίτσαρντ Άβεντον - σε φρέσκια, καλύτερη από τη συνήθη κατάσταση.

«Ο Ρίτσαρντ Άβεντον γεννήθηκε και έζησε στη Νέα Υόρκη. Το ενδιαφέρον του για τη φωτογραφία ξεκίνησε σε νεαρή ηλικία και εντάχθηκε στο φωτογραφικό τμήμα του Young Men’s Hebrew Association (YMHA) όταν ήταν δώδεκα ετών. Παρακολούθησε το DeWitt Clinton High School στο Μπρούξ, όπου συνυπογράφει το λογοτεχνικό περιοδικό του σχολείου, The Magpie, με τον James Baldwin. Του απονεμήθηκε ο τίτλος Poet Laureate των High Schools της Νέας Υόρκης το 1941.

Ο Άβεντον εντάχθηκε στις ένοπλες δυνάμεις το 1942 κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, υπηρετώντας ως Photographer’s Mate Second Class στο U.S. Merchant Marine. Όπως περιέγραψε, «Η δουλειά μου ήταν να κάνω ταυτότητες πορτρέτων. Πρέπει να έχω φωτογραφήσει εκατοντάδες χιλιάδες πρόσωπα πριν συνειδητοποιήσω ότι γίνομαι φωτογράφος.»

Μετά από δύο χρόνια υπηρεσίας, αποχώρησε από το Merchant Marine για να εργαστεί ως επαγγελματίας φωτογράφος, αρχικά δημιουργώντας εικόνες μόδας και σπουδάζοντας υπό τον διευθυντή τέχνης Alexey Brodovitch στο Design Laboratory της The New School for Social Research.

Σε ηλικία είκοσι δύο ετών, ο Άβεντον άρχισε να εργάζεται ως ελεύθερος φωτογράφος, κυρίως για το Harper’s Bazaar. Αρχικά απορρίφθηκε η χρήση στούντιο από το περιοδικό, και έτσι φωτογράφιζε μοντέλα και μόδες στους δρόμους, σε νυχτερινά κέντρα, σε τσίρκα, στην παραλία και σε άλλους απροσδόκητους χώρους, αξιοποιώντας την αστείρευτη εφευρετικότητα που έγινε σήμα κατατεθέν του έργου του. Κάτω από την επίβλεψη του Brodovitch, γρήγορα έγινε ο κύριος φωτογράφος του Harper’s Bazaar.

Από την αρχή της καριέρας του, ο Άβεντον έκανε επίσημα πορτρέτα για δημοσίευση σε περιοδικά Theatre Arts, Life, Look, Harper’s Bazaar, ανάμεσα σε πολλά άλλα. Εντυπωσιάστηκε από τη ικανότητα της φωτογραφίας να προτείνει την προσωπικότητα και να αποκαλύπτει τη ζωή των θεμάτων του. Κατέγραφε πόζες, στάσεις, χτενίσματα, ρούχα και αξεσουάρ ως ζωτικά, αποκαλυπτικά στοιχεία μιας εικόνας. Είχε πλήρη εμπιστοσύνη στη δευτερογενή φύση της φωτογραφίας και τους κανόνες της, τους οποίους διέκρινε για σκοπούς στυλιστικής και αφήγησης. Όπως έλεγε με χιούμορ, «Οι φωτογραφίες μου δεν πάνε κάτω από την επιφάνεια. Έχω μεγάλη πίστη στις επιφάνειες. Μια καλή επιφάνεια είναι γεμάτη ίχνη.»

Μετά τη σύντομη εργασία ως επιμελητής επισκεπτών του τεύχους Απριλίου 1965 του Harper’s Bazaar, ο Άβεντον αποχώρησε από το περιοδικό μετά από καταιγίδα κριτικής για τη συνεργασία του με μοντέλα δέρματος. Εντάχθηκε στο Vogue, όπου εργάστηκε για περισσότερες από είκοσι χρόνια. Το 1992, έγινε ο πρώτος φωτογράφος εργαζόμενος στην The New Yorker, όπου η προσωπογραφία του βοήθησε να οριστικοποιηθεί εκ νέου η αισθητική του περιοδικού. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η μόδα του φωτογράφιση εμφανιζόταν σχεδόν αποκλειστικά στο γαλλικό περιοδικό Égoïste.

Συνεχώς, ο Άβεντον διέθετε ένα επιτυχημένο εμπορικό στούντιο και φημίζεται για το ότι διέγραψε τη γραμμή ανάμεσα στο «τέχνη» και τη «εμπορική» φωτογραφία. Το έργο του που όρισε το σήμα της μάρκας και οι μακροχρόνιες συνεργασίες με Calvin Klein, Revlon, Versace και δεκάδες άλλες εταιρείες οδήγησαν σε ορισμένες από τις καλύτερα γνωστές διαφημιστικές εκστρατείες στην αμερικανική ιστορία. Αυτές οι καμπάνιες έδωσαν στον Άβεντον την ελευθερία να ακολουθήσει μεγάλα πρότζεκτ όπου εξερευνούσε τα πολιτιστικά, πολιτικά και προσωπικά του πάθη. Είναι γνωστός για το εκτεταμένο πορτρέτο του Αμερικανικού Κινήματος Πολιτικών Δικαιωμάτων, τον πόλεμο του Βιετνάμ και έναν επιβραβευμένο κύκλο φωτογραφιών του πατέρα του, Jacob Israel Avedon. Το 1976, για το Rolling Stone magazine, παρήγαγε το «The Family», ένα συλλογικό πορτρέτο της αμερικανικής εξουσιαστικής ελίτ κατά την εποχή των bicentennial εκλογών της χώρας. Από το 1979 έως το 1985, εργάστηκε εκτεταμένα σε ανάθεση από το Amon Carter Museum of American Art, τελικά παράγοντας την έκθεση και το βιβλίο In the American West.

Η πρώτη μουσειακή αναδρομική έκθεση του Άβεντον διεξήχθη στο Smithsonian Institution το 1962. Ακολούθησαν πολλές σημαντικές εκθέσεις σε μουσεία, συμπεριλαμβανομένων δύο στο Metropolitan Museum of Art (1978 και 2002), στο Minneapolis Institute of Arts (1970), στο Amon Carter Museum of American Art (1985) και στο Whitney Museum of American Art (1994). Το πρώτο του βιβλίο φωτογραφιών, Observations, με δοκίμιο του Truman Capote, δημοσιεύτηκε το 1959. Συνέχισε να δημοσιεύει βιβλία με τα έργα του καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, συμπεριλαμβανομένων Nothing Personal το 1964 (με δοκίμιο του James Baldwin), Portraits 1947–1977 (1978, με δοκίμιο του Harold Rosenberg), An Autobiography (1993), Evidence 1944–1994 (1994, με δοκίμια των Jane Livingston και Adam Gopnik), και The Sixties (1999, με συνεντεύξεις Doon Arbus).

Μετά από εγκεφαλικό αιμορραγικό επεισόδιο κατά την αποστολή για το The New Yorker, ο Ρίτσαρντ Άβεντον πέθανε στο San Antonio, Τέξας, στις 1 Οκτωβρίου 2004. Ιδρυσε το The Richard Avedon Foundation κατά τη διάρκεια της ζωής του.