Αρχαία Ρωμαϊκή Ασημί Δαχτυλίδι με τερματικά σε σχήμα φιδιού (χωρίς τιμή ασφαλείας)

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ: Δαχτυλίδι με τελειώματα σε σχήμα φιδιού
ΥΛΙΚΟ: Ασήμι
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Ρωμαϊκός
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 1ος - 3ος αιώνες μ.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: διάμετρος 20 mm
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή κατάσταση. Περιλαμβάνει βάση
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Από γερμανική ιδιωτική συλλογή, αγορασμένο μεταξύ 1980 - 1990

Κάθεται με Πιστοποιητικό Γνησιότητας και Άδεια Εξαγωγής

Αν κάνετε προσφορά εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, θα πρέπει να αιτηθούμε άδεια εξαγωγής για τη χώρα σας και η αποστολή θα διαρκέσει 3 έως 5 εβδομάδες.

Οι Ρωμαϊκοί δακτυλίδιοι εξυπηρετούσαν τρεις κύριες λειτουργίες: ως δείκτες κοινωνικής θέσης, προσωπικοί ενδείκτες για επίσημη χρήση και αποκλειστικά διακοσμητικοί. Στην αρχαία Ρωμαϊκή Δημοκρατία, ένας απλός σιδερένιος δακτυλίδις (anulus ferreus) φοριόταν από ελεύθερους πολίτες ως απλό σύμβολο κατάστασης. Με τον καιρό, το δικαίωμα να φορεθεί ο πιο αξιότιμος δακτυλίδι χρυσού (ius anuli aurei) έγινε ξεχωριστό προνόμιο που αρχικά προοριζόταν για γερουσιαστές και αργότερα επεκτάθηκε σε μέλη του ιππικού (equites). Αυτή η διάκριση κατέστησε το υλικό του δακτυλίδιού σαφές, ορατό ένδεικτικό της θέσης και του πλούτου ενός ανθρώπου. Ο πιο λειτουργικός τύπος ήταν ο δακτυλίδι σφραγίδα ή σφραγιδόδακτυλος, που περιείχε χαραγμένο σχέδιο—ένα intaglio—σε μεταλλικό ρετέλιο ή, συνήθως, σε πολύτιμο λίθο. Αυτή η χαρακτική διακόσμηση, συνήθως απεικονίζοντας πορτραίτο, μυθολογικό πρόσωπο ή προσωπικό σύμβολο, πίεζε σε καυτό κερί για το σφράγισμα εγγράφων, σηματοδοτώντας την αυθεντική ταυτότητα και εξουσία του φορέα, όπως σήμερα μια υπογραφή.

Το στυλ και το υλικό των ρωμαϊκών δακτυλιδιών εξελίχθηκαν σημαντικά με την ανάπτυξη της Αυτοκρατορίας. Ενώ οι αρχικότεροι δακτυλίδιοι ήσαν απλοί σιδερένιοι ή μπρούντζιν-οι, η εισροή πλούτου από κατακτήσεις και εμπορικές οδοί οδήγησε σε ευρεία διαθεσιμότητα χρυσού και εισαγόμενων πολύτιμων λίθων (όπως γρανάτης, καρνελίτης, αχάτης και αμέθοδος). Αυτό οδήγησε σε μια τάση προς όλο και πιο πολυτελή και φρουτώδη σχέδια, ιδιαίτερα από τον 1ο αιώνα μ.Χ. και μετά. Οι δακτυλίδιοι γίνονταν βαρύτεροι, με μεγαλύτερους λίθους, και Ρωμαίοι συγγραφείς συχνά σατιρίζαν τους νεόπλουτους που μόλις-μόλις φορούσαν πολλούς βαρείς δακτυλίους σε κάθε δάχτυλο. Τεχνικές όπως το διάτρητο ανοικτό έργο (opus interrasile) και η χρήση ποικίλων χαραγμένων λίθων μαρτυρούν το υψηλό επίπεδο τεχνικής των Ρωμαίων κοσμητών, σε αντίθεση με την αυστηρότητα της πρώιμης Δημοκρατίας.

Πέρα από τη θέση και τη δημόσια χρήση, οι δακτυλίδιοι είχαν σημαντικές συναισθηματικές και προστατευτικές σημασίες για τους Ρωμαίους. Πιστεύονται ευρέως ότι συνέβαλαν στη διάδοση της ιδέας του αρραβώνα ή δακτυλιδιού γάμου, το οποίο δινόταν στη νύφη ως σύμβολο νομικού και οικονομικού δεσμού γάμου. Οι αρχικοί ρωμαϊκοί αρραβωνιακοί δακτυλίδιοι συχνά ήσαν απλοί σιδερένιοι κύκλοι, μερικές φορές με κεντρικό μοτίβο που συμβόλιζε τη διαχείριση της κυρίας της οικίας. Μετέπειτα στυλ, γνωστά ως δαχτυλίδια Fede (fede σημαίνει