Γερμανική σχολή (XX) - Vanitas, memento mori

Γερμανικό σχολείο της πρώτης δεκαετίας του 20ού αιώνα

“ Vanitas, memento mori “

Λάδι σε καμβά, του πρώτου εικοστού αιώνα 1920/1930 (Γερμανία)

Παρουσίαση του πίνακα:

Ο πίνακας απεικονίζει ένα σκελετωμένο πρόσωπο ή φιγούρα με μερικώς γυμνό σώμα, σε πόζα τριών τετάρτων, συνειδητά επηρεασμένη από την παράδοση του κλασικού πόζαρισματος. Ο σκελετός, τυλιγμένος σε ένα έντονο κόκκινο πέπλο, φορά ένα σκούρο κάλυμμα κεφαλής διακοσμημένο με ένα μεταλλικό στοιχείο και με μια αλυσίδα που κατεβαίνει κατά μήκος της πλευράς του προσώπου, προκαλώντας μια ασαφή αναφορά σε βρετανικά ή τελετουργικά στυλ.

Το έργο εντάσσεται στην μακρά παράδοση της βανιτασίας και του memento mori, αλλά γίνεται με μια ανανεωμένη γλώσσα και ζωγραφική ελευθερία. Ο θάνατος δεν απεικονίζεται ως βίαιο ή μακάβριο γεγονός, αλλά ως σιωπηρή και αξιοπρεπής παρουσία, σχεδόν εξουδετερωμένος από τη στάση και τη ενδυμασία. Η δομή των οστών, δοσμένη με προσοχή στην ανατομία αλλά χωρίς ρεαλιστική αυτοϊκανοποίηση, ξεπροβάλλει μέσα από το πέπλο σαν ακόμη ένα σώμα που βρίσκεται «στην σκηνή», αιωρούμενο ανάμεσα στη ζωή και τη διάλυση.

Το φόντο, κυριαρχημένο από βαθιά πράσινα χρώματα και από λίγο αναφέρεις σχημάτων ζωγραφικών που μόλις υποδεικνύονται, συνεισφέρει στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας αμβλυμένης και ατέρμονης. Οι πινελιές φαίνονται ελεύθερες και υλικές σε σύγκριση με τα προηγούμενα έργα, υποδεικνύοντας μια νοοτροπία του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα ή του μεταβιομηχανικού 20ού αιώνα, στην οποία το ενδιαφέρον δεν είναι πλέον η πιστή αναπαραγωγή του παρελθόντος αλλά η συμβολική επεξεργασία του.

Το κόκκινο του μανδύα αποκτά μια έντονη συμβολική αξία: χρώμα εξουσίας, αίματος και πάθους, γίνεται εδώ περιβάλλουσα ύλη ενός σώματος που έχει χάσει πλέον τη ζωή του, ενισχύοντας την αντίθεση ανάμεσα στην επιφάνεια και την αλήθεια, μεταξύ εξωτερικής εξουσίας και της α inevitable του τέλους. Ο χαρακτήρας φαίνεται να συνειδητοποιεί τη δική του κατάσταση, όχι θύμα αλλά μάρτυρας.

Στο σύνολό του, ο πίνακας αυτοσυστήνεται ως οπτική περισυλλογή για την ταυτότητα, τον χρόνο και τη φθορά, όπου η γλώσσα του επίσημου ρεαλιστικού πορτραίτου αδειάζει και μετατρέπεται σε μια εικόνα ανησυχητικής ακινησίας. Έργο που διαλογίζεται τόσο με τη σουμβολιστική ζωγραφική όσο και με την μπαρόκ παράδοση του memento mori, προσφέροντας στον θεατή μια σιωπηρή και βαθιά προβληματισμένη σκέψη για την fragility της ύπαρξης.

Μετρήσεις: 67 x 51 cm

Προήλθε από Ιδιωτική Συλλογή

Κατάσταση συντήρησης: Καλή, με φυσιολογικές φθορές του χρόνου - αποκαταστάσεις παρούσες και ορατές στο πίσω μέρος

* η εικόνα που βρίσκεται στη φωτογραφία έχει χρησιμοποιηθεί μόνο για εικονική επίδειξη / ο πίνακας δεν βρίσκεται

Ιδανικό για συλλογή και επενδύσεις

Με πιστοποιητικό γνησιότητας σύμφωνα με το νόμο - Expertise

Επαγγελματική συσκευασία και αποστολή με ασφάλεια