Andrea Imwiehe - Encounter of birches_15

Τίτλος: Συνάντηση σημύδων
Τεχνική: Μικτή τεχνική σε καμβά / δομημένο υποστρώμα ζωγραφικής

Το έργο Encounter of Birches της Andrea Krauß αναπτύσσει μια ήσυχη, σχεδόν μεταφορική συνάντηση μεταξύ παρατήρησης της φύσης και της ζωγραφικής αφαίρεσης. Στον καμβά των 70 × 50 εκ. εμφανίζονται λεπτές κορυφές σημύδων στο προσκήνιο, με λαμπερούς, δομημένους φλοιούς που ξεχωρίζουν απτικά από το υπόβαθρο. Η ενσωματωμένη αμμοβολή ενισχύει αυτή την εντύπωση σωματικότητας και υλικότητας – η επιφάνεια δεν βλέπεται μόνο αλλά γίνεται σχεδόν απτικά αισθητή.

Οι ίδιοι οι σημύδες εμφανίζονται σαν κάθετοι άξονες που διαχωρίζουν τον χώρο της εικόνας. Δεν στέκονται πυκνά ο ένας κοντά στον άλλον, αλλά αφήνουν κενά διαστήματα μέσα από τα οποία απλώνεται μια ήπια, ατμοσφαιρική τοπιογραφία. Το υπόβαθρο διαλύεται σε ένα φλεβίζον πλέγμα από πράσινους και μπλε τόνους, που θυμίζει φωτεινά δάση ή ομιχλώδη μακρινά τοπία. Στο κάτω μέρος της εικόνας εμφανίζεται ένα έντονο μωβ, που μοιάζει με λουλουδισμένο πεδίο – ίσως αγριολούλουδο, ίσως ένας φανταστικός χώρος χρωμάτων. Αυτή η ζώνη χρωμάτων προσδίδει στο έργο συναισθηματικό βάθος και δημιουργεί έναν έντονο αντίθετο με την ψυχρή, σχεδόν μεταφορική ανώτερη ήμισυ.

Ιστορικά της τέχνης, το έργο μπορεί να ενταχθεί σε μια παράδοση που μετακινείται ανάμεσα στον φυσιοκρατισμό και την αφαιρετικότητα. Το μοτίβο της σημύδας έχει μεγάλη ιστορία στην ευρωπαϊκή ζωγραφική, για παράδειγμα στον ρομαντισμό, όπου συχνά σήμαινε ευκολία, μετάβαση και μελαγχολία. Ταυτόχρονα, η μεταχείριση του χρώματος και της επιφάνειας από την Κrauß θυμίζει τάσεις του Informel και της σύγχρονης αφιέρωσης της αγροτικής τοπιογραφίας: ο χώρος δεν οικοδομείται αλλά προκύπτει από στρώσεις, ιξώδη χρώματα και γηπεδικά παρεμβάσεις. Η ορατή υλικότητα – ενισχυμένη από το άμμο – συνδέεται ακόμη με θέσεις που από το δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα θεωρούν τον καμβά ως αντικείμενο, όχι απλώς ως επιφάνεια οπτικής μεταφοράς.

«Encounter» – μια συνάντηση – δεν αφηγείται αφηγηματικά αλλά γίνεται οπτικά αισθητή: ως συνάντηση δομής και διάλυσης, της αντικειμενικότητας και του ελεύθερου χρωματικού παιχνιδιού, της εγγύτητας (των απτών κορμών) και της απόστασης (του ασαφούς χώρου πίσω). Οι σημύδες δρουν ως ήσυχοι μάρτυρες, που τραβούν τον θεατή μέσα σε αυτόν τον ενδιάμεσο χώρο. Το έργο έτσι αναπτύσσει μια ήρεμη, κοντινή ένταση που βασίζεται λιγότερο σε δραματικά εφέ και περισσότερο στην αργή θέαση και τη βιωματική εμπειρία.