Adolfo de Carolis - Carte autographe signée - 1922

Υπογεγραμμένο αυτόγραφικό πορτρέτο του Adolfo de Carolis με ημερομηνία 19 Ιουνίου 1922.

Ο Adolfo de Carolis, γεννημένος στο Montefiore dell'Aso στις 7 Φεβρουαρίου 1874 και απεβίωσσε στη Ρώμη στις 6 Ιανουαρίου 1928, υπήρξε Ιταλός ζωγράφος, ξυλογράφος, συγγραφέας, εικονογράφος και φωτογράφος των τελών του nineteenth αιώνα και αρχών του 20ού αιώνα. Κάποιες φορές υπέγραφε τα έργα του ως A. de Karolis.

Ο Adolfo de Carolis φοίτησε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Μπολόνια (1888-1892) καθώς και στη Scuola di Decorazione Pittorica του Museo Industriale Artistico στη Ρώμη (1892-1895).

Ξεκίνησε να ζωγραφίζει σε εξωτερικούς χώρους στην περιρρέουσα ύπαιθρο της Ρώμης με την ομάδα In Arte Libertas, που ίδρυσε ο Nino Costa, με την οποία εκθέτει το 1897.

Στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1899, εξέθεσε υπερρεαλιστικά έργα εμπνευσμένα από τους Πρεραφαϊλίτες και σημαδεμένα από τον συμβολισμό.

Αφίσα λιθογραφημένη για La Figlia di Iorio της Gabriele D'Annunzio (1914).

Το 1900, η Ακαδημία Καλών Τεχνών Pietro Vannucci του Perugia τον ονόμασε Accademico per Merito (Ακαδημαϊκός για Ανδρεία/Αξία).

Το 1901 απέκτησε τη θέση διδασκαλίας διακόσμησης (ornato) στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας και το 1902 παντρεύτηκε τη μοντέλο Lina Ciucci, από την οποία απέκτησε πέντε παιδιά.

Τον Ιανουάριο του 1903 συμμετείχε στην ίδρυση του περιοδικού Leonardo, που ιδρύθηκε στη Φλωρεντία από τον Giovanni Papini και τον Giuseppe Prezzolini.

Μεταξύ 1907 και 1909 πραγματοποίησε τους μυθολογικούς εικονογραφικούς τοιχογραφικούς ζωγραφιές στο Salone del Consiglio Provinciale του Ascoli Piceno.

Το 1908, σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Alfredo Brizzi, κέρδισε το διαγωνισμό για τη διακόσμηση της μεγάλης αίθουσας στο Παλάτιου του Podestà στη Μπολώνια. Το 1911 άρχισε έναν κύκλο εμπνευσμένο από την Αναγέννηση, εικονογραφώντας την ιστορία του πολιτισμού, με ιδιαίτερη έμφαση στο παρελθόν της Μπολώνια. Αυτό το έργο ολοκληρώθηκε από τους βοηθούς του μετά τον θάνατό του. Οι τοιχογραφίες παραμένουν ακόμη, αλλά για λόγους ασφαλείας οι ζωγραφιές της οροφής απομακρύθηκαν (1972-1973) και ορισμένες καταστράφηκαν στη διαδικασία.

Σχεδίασε τα γραφικά της σειράς Classici del ridere του εκδότη Angelo Fortunato Formiggini, με τον οποίο συνεργαζόταν από το 1908.

Από το 1922 έως το 1924 διακόσμησε με τοιχογραφίες τη Sala del Consiglio Provinciale di Arezzo. Καλλιτέχνης ευρέως γνωστός στη Γαλλία, συνεργάστηκε στις δημοσιεύσεις της Société de la Gravure sur Bois Originale (Παρίσι).

Μεταξύ των πιο δημοφιλών έργων του συγκαταλέγονται οι πολλές εικονογραφήσεις μυθιστορημάτων του Gabriele D'Annunzio (Il Notturno, La Figlia di Iorio) και του Giovanni Pascoli (ένα ποίημα συλλογής), που δημοσιεύτηκαν από τους Fratelli Treves.

Εμπνευσμένος τόσο από τους καλλιτεχνικούς συντεχνιακούς οίκους της Φλωρεντίας όσο και από κίνηση Arts and Crafts, ο De Carolis ίδρυσε ένα εργαστήριο ειδικευμένο στην γραφιστική με το όνομα A. De Karolis. Ήταν εξέχων χαράκτης ξύλου, εικονογράφος και εκτέλεσε πολλές τοιχογραφίες, ωστόσο η φήμη του βασίζεται κύρια σε δραστηριότητες που σχετίζονται με τις διακοσμητικές τέχνες και στις πολλές δημιουργίες εφαρμοσμένων τεχνών συνδεδεμένων με το σχέδιο.

Αφησε επίσης δοκίμια για την τέχνη σε διάφορα περιοδικά, συμπεριλαμβανομένων των Eroica και Rinascimento.


Adolfo de Carolis, nato a Montefiore dell'Aso il 7 febbraio 1874 e morto a Roma il 6 gennaio 1928, è stato un pittore, incisore, scrittore, illustratore e fotografo italiano della fine dell'Ottocento e dell'inizio del Novecento. Talvolta firmava le sue opere con il sigla A. de Karolis.

Adolfo de Carolis studiò all'Accademia di Belle Arti di Bologna (1888-1892) e alla Scuola di Decorazione Pittorica del Museo Industriale Artistico di Roma (1892-1895).

Iniziò a dipingere en plein air nella campagna romana con il gruppo In Arte Libertas, fondato da Nino Costa, con il quale espose nel 1897.

Alla Biennale di Venezia del 1899, espose dipinti allegorici ispirati ai Preraffaelliti e caratterizzati dal Simbolismo.

Manifesto litografato per La Figlia di Iorio di Gabriele D'Annunzio (1914).

Nel 1900, l'Accademia di Belle Arti Pietro Vannucci di Perugia lo nominò Accademico per Merito.

Nel 1901 ottenne la cattedra di decorazione (ornato) all'Accademia di Belle Arti di Firenze e nel 1902 sposò la modella Lina Ciucci, dalla quale ebbe cinque figli.

Nel gennaio del 1903 partecipò al lancio della rivista Leonardo, fondata a Firenze da Giovanni Papini e Giuseppe Prezzolini.

Tra il 1907 e il 1909 realizzò gli affreschi mitologici del Salone del Consiglio Provinciale di Ascoli Piceno.

Nel 1908, in collaborazione con l'architetto Alfredo Brizzi, vinse il concorso per la decorazione della grande sala del Palazzo del Podestà di Bologna. Nel 1911 iniziò un ciclo ispirato al Rinascimento, illustrando la storia della civiltà, con particolare attenzione al passato di Bologna. Questo progetto fu completato dai suoi assistenti dopo la sua morte. Gli affreschi sono ancora presenti, ma per motivi di sicurezza, gli affreschi del soffitto furono rimossi (1972-1973) e alcuni andarono distrutti durante i lavori.

Disegnò la grafica editoriale della collana Classici del Ride pubblicata da Angelo Fortunato Formiggini, con il quale collaborava dal 1908.

Dal 1922 al 1924 decorò con affreschi la Sala del Consiglio Provinciale di Arezzo. Artista di fama in Francia, contribuì alle pubblicazioni della Société de la Gravure sur Bois Originale (Parigi).

Tra le sue opere più note si annoverano le numerose illustrazioni per i romanzi di Gabriele D'Annunzio (Il Notturno, La Figlia di Iorio) e di Giovanni Pascoli (una raccolta di poesie), pubblicati da Fratelli Treves.

Ispirato sia dalle corporazioni artistiche fiorentine che dal movimento Arts and Crafts, De Carolis fondò un laboratorio di grafica con il nome di A. De Karolis. Fu un importante incisore su legno, illustratore e affrescatore, ma la sua fama si basa principalmente sul suo lavoro nelle arti decorative e sulle sue numerose creazioni nelle arti applicate legate al design.

Scrisse anche saggi d'arte per diverse riviste, tra cui Eroica e Rinascimento.