Bachibouzouk (1977) - Warhol vs Banksy vs Hirst

Εξαιρετική δουλειά από τον ενημερωτικό καλλιτέχνη του Βρυξέλλει Bachibouzouk.

Σε αυτή τη σειρά, ο βρυξελλιώτης καλλιτέχνης Bachibouzouk παίζει με τη «νάνο-τίτλα» της ιστορίας της τέχνης όπως ένα παιδί πολύ περίεργο που θα είχε βρει ένα μουσείο και μια μπογιά-βόμβα στα χέρια του. Μέσα από αυτά τα «Tomato Soup Can», συνδιοργανώνει μια χαρούμενα απίθανη μετωπική κρούση ανάμεσα σε τρεις γίγαντες της σύγχρονης τέχνης: Warhol, Banksy και Hirst. Ένα ποπ τρικεντρίςμ, αστικό και κλινικό, περασμένο από τη μηχανή αερογράφου, όπως μόνο ο Bachibouzouk ξέρει να το κάνει.

Το σημείο εκκίνησης, προφανώς, είναι η αφίσα του Banksy, ο ίδιος ήδη ένα φλας-κλιν (ή φλας του φλας) στην εικονική Campbell’s Soup του Andy Warhol. Ο Bachibouzouk γλιστρά μέσα της σαν ο τέταρτος καβαλάρης, αλλά οπλισμένος όχι με σπαθί, αλλά με dots — αυτούς τους φημισμένους ογκώδεις-σημείωση πόντων του Damien Hirst, που τοποθετεί προσεκτικά σε κάθε κονσέρβα. Το αποτέλεσμα: μια γλώσσα διαλόγου ανάμεσα σε τρεις αισθητικές που καμιά δεν ζητούσε συνομιλητή… και παρ’ όλα αυτά, μαζί, αρχίζουν να μιλούν δυνατά και ακόμη γελούν.

Οι αερογράφοι, προσεκτικά επιλεγμένοι σε μια ζωηρή παλέτα, έρχονται να αμφισβητήσουν την επίκληση της υπέρ-συνετή κληρονομιάς των εργαστηρίων. Κάθε χρώμα φαίνεται να δια proclaim: « Και αν η σύγχρονη τέχνη σταματούσε να παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά για τρία λεπτά; »
Αλλά πίσω από το χιούμορ, υπάρχει μια αληθινή σκέψη: ο Bachibouzouk προβληματίζεται με την βιομηχανική επανάληψη των εικονίων της τέχνης. Τι γίνεται ένα σύμβολο όταν το αντιγράφουμε, έπειτα αντιγράφουμε το αντίγραφο, έπειτα ξαναβάφουμε πάνω στις ίδιες τις αναφορές που έχουν ήδη παραγυριστεί; Ίσως κάτι πιο τίμιο: ένα έργο που αποδέχεται ότι δεν γεννήθηκε μόνο του, αλλά μέσα σε έναν πολιτισμικό θόρυβο, ένα καρναβάλι εικόνων και αισθητήριας προσφυγής.

Διπλώνοντας αυτές τις στρώσεις από αναφορές, ο καλλιτέχνης μετατρέπει την κονσέρβα — ένα κοινό αντικείμενο, σύμβολο κατανάλωσης, ποπ ειδωλολατρία — σε μεταφορά της εποχής μας που έχει κορεστεί: όλα έχουν ήδη οραθεί, remix, παραφερνάλια… και παρ’ όλα αυτά, χάρη σε μια μοναδική κίνηση (και κάποια καλά σπρέι), κάτι καινούργιο εμφανίζεται. Λες και, δουλεύοντας μέσα σε ένα μουσείο καθρεφτών, αρχίζεις να βλέπεις τη δική σου αντανάκλαση.

Με πολλή οξυδέρκεια, μια δόση περιφρόνησης και μια χαρούμενη διαύγεια, ο Bachibouzouk μας θυμίζει ότι η τέχνη ίσως είναι πάνω απ’ όλα ένα παιχνίδι: ένα σοβαρό παιχνίδι, ναι, αλλά παιχνίδι εν τέλει. Και σ’ αυτό το παιχνίδι, οι Tomato Soup Can είναι τα κομμάτια που ξεκλειδώνουν όλους τους μηχανισμούς.