René Magritte (1898-1967), after - Composition

René Magritte (1898-1967), (d'apres)-χειρόγραφη υπογραφή με μολύβι από τον κύριο Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation

Λιθογραφία σε β vellum BFK Rives.

Σημαντική σημείωση: λυγισμοί ορατοί, revise τις εικόνες.

Αριθμημένα / 300 αντίτυπα, υπογεγραμμένα στη λέξη εκτύπωσης
Λιθογραφία κατασκευασμένη υπό τον έλεγχο της Διαδοχής Magritte, επικυρωμένη από το τυφλό σφραγίδιο Διαδοχής, υπογεγραμμένη στο κάτω αριστερό μαιστό της πέτρας και χειρόγραφα υπογεγραμμένη μολύβι από τον κύριο Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation (με αρχικό στο ίδιο πλευρό του αριθμού)

Διαστάσεις: 44x30 εκ.

Ο René Magritte, ο φημισμένος βέλγος υπερρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά συναρπαστικά έργα που παίζουν με τα θέματα των παραθύρων, σφαιρών και νεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι η ζωγραφική του το 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς με τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέτυπης σύνθεσής του.

Σε αυτό το συναρπαστικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο σε μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει ένα συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιμετωπίζει ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, που συχνά περιγράφεται ως βράχος ή πλανήτης, που φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από το γυαλί του παραθύρου. Η σφαίρα αυτή δεν στηρίζεται σε τίποτε· απλά κινείται αιωρούμενη στο κέντρο της θέασης. Πάνω και γύρω από αυτήν την αινιγματική σφαίρα, καλαίσθητα σύννεφα τυλίγουν τον ουρανό, αποδοσμένα με την χαρακτηριστική, ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Magritte.

Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας και βαθιάς ξένωσης ταυτόχρονα. Το παράθυρο, συνήθως πύλη προς την πραγματικότητα, εδώ παρουσιάζει ένα αδύνατο όραμα. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, αψηφά τη βαρύτητα και το φυσικό περιβάλλον. Τα σύννεφα, ενώ φυσικά, συνεισφέρουν στην συνολική αίσθηση ακαταστασίαας με το να αποτελούν μέρος αυτής της περίεργης σκηνής. Ο Magritte χρησιμοποιεί με δεξιοτεχνία αυτά τα κοινά θέματα για να προκαλέσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον παρατηρητή να αμφισβητήσει τι είναι πραγματικό, τι φανταστεί κανείς και τη φύση της αντιπροσώπευσης.