Bernd und Hilla Becher - Printed Matter 1964/2013 (MINT CONDITION) - 2013

ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ, που παρέχει ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ σχετικά με σχεδόν όλα τα επιφθαρμένα έντυπα και καταλόγους των Bernd (Bernhard) και Hilla Becher, του εξαιρετικά επιδραστικού γερμανικού ζεύγους φωτογράφων και καλλιτεχνών - σε ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ.

Περιορισμένα σε 1000 αντίτυπα μόνο.
ΣΠΑΝΙΟ και ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ.

Νέο, άθικτο, αδιάβαστο - ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΣΥΛΛΕΚΤΗ.

Διαιρεμένο σε δύο μέρη:
- Μέρος πρώτο: 1964-1977 (περιοδικά, καταλόγοι εκθέσεων, προσκλήσεις, πόστερ)
- Μέρος δεύτερο: 1970-2010 (μονογραφικά βιβλία)

ΕΝΑ ΑΝΑΦΟΡΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ-ΜΑΡΤΥΡΙΟ, ΔΕΥΤΕΡΟΚΛΗΡΟ ΛΙΤΕΡΑΤΟΥΡΑ -
για κάθε φιλόδοξο συλλέκτη γενικά και φυσικά ειδικά για όλους τους συλλέκτες Becher.

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ την ΤΗΛΕΣΗ-ΜΙΑ ΠΩΛΗΣΗ από το 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Κολωνία, Γερμανία) -
με INTERNATIONΑL PHOTBOOKS από τη ΜΙΚΡΗ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΜΟΥ ΣΥΛΛΟΓΗ και από ΤΑΠΕΙΡΩΝ ΑΓΟΡΕΣ.

Οι Bechers - φημισμένοι για τα βιβλία τέχνης τους (Martin Parr, The Photobook, τόμος 2, σελίδα 268/269).

Οι Bechers - δημιουργός των "Anonyme Skulpturen".
Το πρώτο βιβλίο των Bechers θεωρείται ΩΣ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΕΠΗΡΕΑΤΙΚΑ ΦΩΤΟΒΙΒΛΙΑ ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΝΤΑ (Andrew Roth, Book of 101 Books, σελίδα 194/195; Martin Parr, The Photobook, σελίδα 266).

Οι Bechers - φημισμένοι για την "Becher-Class" ή τη "Becher-Schule".

Οι Bechers - Δάσκαλοι του Andreas Gursky, Thomas Struth, Candida Höfer, Thomas Struth και άλλων.

"Ο Bernhard 'Bernd' Becher (1931-2007), και η Hilla Becher, born Wobeser (1934-2015), ήταν Γερμανοί καλλιτέχνες ορθολογιστές και φωτογράφοι που δούλευαν ως συγχρηματοδοτούμενο ντουέτο. Είναι περισσότερο γνωστοί για τη μακροχρόνια σειρά φωτογραφικών εικόνων ή τυπολογιών βιομηχανικών κτιρίων και δομών, συχνά οργανωμένων σε πλέγματα. Ως ιδρυτές αυτού που έχει γίνει γνωστό ως 'Becher school' ή 'Düsseldorf School of Photography', επηρέασαν γενιές documentary φωτογράφων και καλλιτεχνών στη Γερμανία και διεθνώς. Τους απονεμήθηκαν το Erasmus Prize και το Hasselblad Award.

Η σχολή του Ντύσσελντορφ φωτογραφίας αναφέρεται σε μια ομάδα φωτογράφων που φοίτησαν στη Kunstakademie Düsseldorf στα μέσα δεκαετίας του 1970 υπό τη σκιά των επιδραστικών φωτογράφων Bernd και Hilla Becher.
Γνωστοί για τη διορατική αφοσίωση στην γερμανική παράδοση της Neue Sachlichkeit (Νέα Αμεροληψία) της δεκαετίας του 1920, οι φωτογραφίες των Bechers ήταν καθαρές, μαύρο-άσπρο απεικονίσεις βιομηχανικών αρχέτυπων (βουνοφόροι, πύργοι νερού, αποθήκες άνθρακα).
Ο Andreas Gursky, η Candida Höfer, ο Axel Hütte, ο Thomas Ruff και ο Thomas Struth τροποποίησαν την προσέγγιση των δασκάλων τους εφαρμόζοντας νέες τεχνικές δυνατότητες και μια προσωπική και σύγχρονη οπτική, διατηρώντας ταυτόχρονα τη μέθοδο τεκμηρίωσης που πρότειναν οι δάσκαλοί τους.

Αυτό είναι πολύ για το 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Κολωνία, Γερμανία).
5Uhr30.com εξασφαλίζει λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία,
100% ασφάλιση και συνδυασμένη αποστολή σε όλο τον κόσμο.

Galerie 213, Antoine de Beaupré, Παρίσι. 2013.

Μεταχειρισμένο εξώφυλλο (όπως εκδόθηκε). 290 x 290 mm. 66 σελίδες. Πολλές εικονογραφήσεις. Κείμενο στα γαλλικά και στα αγγλικά.

Εξαιρετική επισκόπηση για τα "Ephemera and Catalogues" από τους Bernhard και Hilla Becher -
σε τέλεια κατάσταση.

"Ο Bernd Becher γεννήθηκε στο Siegen. Σπούδασε ζωγραφική στην Staatliche Akademie der Bildenden Künste Stuttgart από το 1953 έως το 1956, και στη συνέχεια τυπογραφία υπό τον Karl Rössing στην Kunstakademie Düsseldorf από το 1959 έως το 1961. Η Hilla Becher γεννήθηκε στο Potsdam. Προτού η Hilla αρχίσει τη σπουδή φωτογραφίας στην Kunstakademie Düsseldorf από το 1958 έως το 1961, είχε ολοκληρώσει μια μαθητεία ως φωτογράφος στην ιδιαίτερη της Potsdam. Οι δύο ξεκίνησαν να εργάζονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες φωτογράφοι για την Troost Advertising Agency στο Ντίσελντορφ, εστιάζοντας στη φωτογραφία προϊόντων. Παντρεύτηκαν το 1961.
Συναντήθηκαν ως φοιτητές στην Kunstakademie Düsseldorf το 1957 και οι Bernd και Hilla Becher συνεργάστηκαν αρχικά στη φωτογράφηση και τεκμηρίωση της εξαφάνισης της γερμανικής βιομηχανικής αρχιτεκτονικής το 1959. Η κοιλάδα Ruhr, όπου η οικογένεια Becher είχε εργαστεί στη βιομηχανία χάλυβα και εξόρυξης, ήταν ο αρχικός τους στόχος. Ήταν γοητευμένοι από τα ομοιόμορφα σχήματα στα οποία σχεδιάζονταν ορισμένα κτίρια. Αφού συνέλεξαν χιλιάδες εικόνες από ατομικές δομές, παρατήρησαν ότι τα διάφορα κτίρια – από ψυχόμενους πύργους, δεξαμενές αερίου και αποθήκες άνθρακα, για παράδειγμα – διέθεταν πολλές διακριτές μορφολογικές ποιότητες. Επιπλέον, τους εντυπωσίασε το γεγονός ότι τόσα πολλά βιομηχανικά κτίρια φαινόταν να έχουν κατασκευαστεί με μεγάλη προσοχή στο σχεδιασμό.
Μαζί, οι Bechers πρώτοι φωτογράφισαν με μια κάμερα 6x9 cm και μετά (μετά το 1961) κυρίως με μια μεγάλη μορφή monorail Plaubel Peco 13x18 cm (5x7 ίντσες). Φωτογράφισαν αυτά τα κτίρια από διάφορες γωνίες, αλλά πάντα με μια απλή «αντικειμενική» προοπτική. Τα ρυθμιζόμενα πρότυπα της μονοαξονικής κάμερας τους έδωσαν τον έλεγχο της προοπτικής για να διατηρήσουν ευθύγραμμες γραμμές στις φωτογραφίες τους. Χρησιμοποίησαν ένα φάσμα οπτικών από ευρυγώνια 90mm μέχρι τηλεφακούς 600mm για να κάνουν παρόμοια θέματα να φαίνονται παρόμοια σε μέγεθος, παρόλο που δεν μπορούσαν πάντα να φωτογραφίσουν από τις ίδιες αποστάσεις. Επέλεξαν να εργάζονται σε ασπρόμαυρο λόγω της ικανότητάς του να αποτυπώνει τρισδιάστατο όγκο χωρίς την απόσπαση του χρώματος, καθώς και για την αξιοπιστία και το κόστος σε σχέση με τα ευαισθητοποιημένα έγχρωμα μέσα της εποχής. Αφού δούλευαν με γυάλινες πλάκες διαφανείς 13x18 cm, μετακινήθηκαν σε αρνητικό φύλλο φιλμ με ταχύτητα 25 ASA γύρω στο 1970. Συνήθως έκαναν δύο εκθέσεις για κάθε θέα, με χρονικά εύρος από 10 δευτερόλεπτα έως ένα λεπτό. Οι Bechers μοιράζονταν εργασίες στο σκοτεινό θάλαμο, με τον Bernd να αναπτύσσει τα αρνητικά και τη Hilla να κάνει τα εκτυπώματα. Για να κάνει τον ουρανό λευκό στα εκτυπώματά τους, συνήθως φωτογράφιζαν σε μετεωρολογικές ημέρες αλλά βελτιστοποιούσαν το φωτισμό για κάθε θέμα (χρησιμοποιώντας ένα μπλε φίλτρο όταν ο ουρανός ήταν γαλάζιος), ή φωτογράφιζαν νωρίς το πρωί κατά τις άνοιξη και φθινόπωρο. Οι θεματολογίες τους περιλάμβαναν πλαισιωμένα σπίτια (στυλοποιημένο ξύλινο πλαίσιο), αγροικίες, πυργίσκους ύδρευσης, αποθήκες άνθρακα, πύργους ψύξης, αποθήκες σιτηρών, αποθήκες άνθρακα, καμίνες από κάρβουνο, διυλιστήρια πετρελαίου, χυτήρια, δεξαμενές αερίου, σιλό αποθήκευσης και αποθήκες. Σε κάθε τοποθεσία οι Bechers επίσης δημιούργησαν συνολικές φωτογραφίες τοπίων ολόκληρου του εργοστασίου, που έθεσαν τις δομές στο πλαίσιο τους και έδειξαν πώς σχετίζονται μεταξύ τους. Απέκλιναν κάθε λεπτομέρεια που θα μπορούσε να αποσπάσει από το κεντρικό θέμα και αντ' αυτού καθόρισαν συγκρίσεις οπτικής γωνίας και φωτισμού μέσω των οποίων το μάτι οδηγείται στο βασικό δομικό πρότυπο των εικόνων που συγκρίνονται. Αυτή η αρχή, που σχετίζεται με τη φιλοσοφία πίσω από το κίνημα των New Topographics, είναι πιο εμφανής στις δύο δημοσιευμένες σειρές, Anonyme Skulpturen: Eine Typologie technischer Bauten και Typologien, Industrieller Bau, 1963–1975, στις οποίες οι εικόνες αντιπαρατίθενται σε ομάδες των τριών. Ένα άλλο πρώιμο έργο, το οποίο ακολούθησαν για σχεδόν δύο δεκαετίες, δημοσιεύθηκε ως Framework Houses (Schirmer/Mosel) το 1977, ένας οπτικός κατάλογος τύπων δομών, μια προσέγγιση που χαρακτήρισε μεγάλο μέρος της δουλειάς τους.

Στην επισήμανση της πολιτιστικής διάστασης της βιομηχανικής αρχιτεκτονικής, το έργο τους τόνισε επίσης την ανάγκη διατήρησης αυτών των κτιρίων. Με πρωτοβουλία τους η Zollern II/IV Colliery στο Dortmund-Bovinghausen στο Ruhr, μια ιστορική δομή με την εξαίρεση της μηχανικής αίθουσας (Αν Art Nouveau), ορίστηκε ως προστατευόμενη μνημείο.

Οι Bechers φωτογράφησαν επίσης εκτός Γερμανίας, περιλαμβάνοντας από το 1965 κτίρια στη Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Βέλγιο και αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1966, πραγματοποίησαν ένα εξάμηνο ταξίδι στην Αγγλία και νότιο Ουαλία, λαμβάνοντας εκατοντάδες φωτογραφίες της βιομηχανίας άνθρακα γύρω από το Λίβερπουλ, το Μάντσεστερ, το Σέφιλντ, το Νότιγχαμ και την κοιλάδα Rhondda. Το 1974, ταξίδεψαν στην Βόρεια Αμερική για πρώτη φορά, γυρίζοντας σε σημεία σε Νιου Τζέρσεϊ, Μίσιγκαν, Πενσυλβανία και νότια Οντάριο, απεικονίζοντας ένα φάσμα βιομηχανικών δομών, από τερματικά άνθρακα μέχρι ξύλινους περιστροφικούς Πύργους.

Οι Bechers εκθέσαν και δημοσίευσαν τις μεμονωμένες εικόνες γαλλο-ασημένιου γέλιου, ομαδοποιημένες ανά θέμα, σε πλέγμα έξι, εννέα ή δεκαπέντε. Μέσα στα μέσα της δεκαετίας του 1960 είχαν επιλέξει μια προτιμησιακή παρουσίαση: οι εικόνες δομών με παρόμοιες λειτουργίες παρουσιάζονται τοποθετημένες δίπλα-δίπλα ώστε να προσκαλέσουν τους θεατές να συγκρίνουν τις μορφές και τα σχέδιά τους βάσει της λειτουργίας, των περιφερειακών ιδιαιτεροτήτων ή της ηλικίας των δομών. Οι Bechers χρησιμοποίησαν τον όρο «τυπολογία» για να περιγράψουν αυτές τις τυποθετημένες σειρές φωτογραφιών. Τα τίτλους των έργων είναι λιτοί και οι λεζάντες σημειώνουν μόνο χρόνο και τοποθεσία. Το 1989–1991, για μια έκθεση στο Dia Art Foundation στη Νέα Υόρκη, οι Bechers εισήγαγαν ένα δεύτερο μορφότυπο στο έργο τους: μεμονωμένες εικόνες που είναι μεγαλύτερες σε μέγεθος — είκοσι τεσσάρων από είκοσι ίντσες — και παρουσιάζονται μεμονωμένα, αντί για πλέγμα.

Το 1976, ο Bernd Becher άρχισε να διδάσκει φωτογραφία στην Kunstakademie Düsseldorf (πολιτικές προκλήσεις απέτρεψαν τη ταυτόχρονη πρόσληψη της Hilla), όπου παρέμεινε στην ίδια σχολή έως το 1996. Πριν από αυτόν, η φωτογραφία είχε αποκλειστεί από τον χώρο που κυρίως ήταν μια σχολή ζωγραφικής. Επηρέασε μαθητές που αργότερα έγιναν ονόματα στον κόσμο της φωτογραφίας. Μεταπτυχιακοί μαθητές του Bernd περιλαμβάνουν τους Andreas Gursky, Thomas Ruff, Thomas Struth, Candida Höfer, Axel Hütte και Elger Esser. Ο Bernd πέθανε στη Ρόστοκ.

Με το θάνατο του Bernd Becher, η χήρα του Hilla συνέχισε να επανασυνθέτει τη δουλειά τους, κυρίως χρησιμοποιώντας υπάρχουσες φωτογραφίες.

Οι Bechers είχαν τη δική τους πρώτη γκαλερί το 1963 στην Galerie Ruth Nohl στο Siegen. Η δουλειά τους έγινε πιο γνωστή στις Ηνωμένες Πολιτείες με την έκδοση του βιβλίου τους Anonyme Skulpturen (Anonymous Sculptures) το 1970. Οι Bechers παρουσιάστηκαν στο George Eastman House και σε ατομικές εκθέσεις στη Sonnabend Gallery, Νέα Υόρκη, το 1972. Το 1974, το Institute of Contemporary Arts, Λονδίνο, οργάνωσε μια έκθεση της δουλειάς τους, η οποία περιοδεύσε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το ζεύγος προσκλήθηκε να συμμετάσχει στο Documenta 5, 6, 7 και 11 στο Κάσσελ το 1972, 1977, 1982 και 2002, και στο Bienal de São Paulo το 1977. Το Stedelijk Van Abbemuseum, Αϊντχεντεν, οργάνωσε μια ρετρόσπεκτίβα της δουλειάς των καλλιτεχνών το 1981. Το 1985 είχαν μια σημαντική έκθεση σε μουσεία, που ταξίδεψε στο Museum Folkwang, Essen, Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris και Musée d'Art Moderne de la Ville de Liège, Βέλγιο. Το 1991 οι καλλιτέχνες κέρδισαν το Leone d'Oro για τη γλυπτική στη Βενετία Biennale. Η εγκατάσταση στη Βενετία επανασχεδιάστηκε αργότερα το 1991, σε μια ρετρόσπεκτίβα έκθεση στο Kölnischer Kunstverein, Κολωνία. Η εγκατάσταση Typologies εκτέθηκε το 1994 στο Ydessa Hendeles Art Foundation, Τορόντο, και στο Westfälisches Landesmuseum für Kunst und Kulturgeschichte στο Μύνστερ. Άλλες ρετρόσπεκτίβες του ζεύγους έχουν οργανωθεί από τη Photographie-Sammlung/SK Stiftung Kulture στο Κολωνία (1999 και 2003), Centre Georges Pompidou στο Παρίσι (2005) και Museum of Modern Art στη Νέα Υόρκη (2008).

Το 2014, η Hilla Becher επιμελήθηκε «August Sander/Bernd and Hilla Becher: 'A Dialogue'» στη Bruce Silverstein Gallery στη Νέα Υόρκη. Διαφορετικά από τις προηγούμενες εκθέσεις, οι αρχιτεκτονικές εικόνες των Bechers παρουσιάστηκαν ως μοναδικοί «πορτρέτοι» ενώ οι φωτογραφίες των ανθρώπων του Sander εκπροσωπήθηκαν ως τυπολογικοί πίνακες. Το 2022, το Metropolitan Museum of Art πραγματοποίησε μια μεγάλη αναδρομική έκθεση του φωτογραφικού τους έργου, που έλαβε κριτικές «blockbuster» από σημαντικούς κριτικούς τέχνης.

Η σχολή Becher έχει επηρεάσει έναν αριθμό Γερμανών φωτογράφων, συμπεριλαμβανομένων των Andreas Gursky, Thomas Struth, Thomas Ruff, Candida Höfer, Laurenz Berges, Bernhard Fuchs, Axel Hütte, Simone Nieweg και Petra Wunderlich. Ο Καναδός φωτογράφος Edward Burtynsky εμπνεύστηκε επίσης από το ντουέτο και εργάζεται σε παρόμοιο τρόπο. Εκτός από τις ζωτικές τεκμηριωτικές και αναλυτικές του ιδιότητες, το μακροπρόθεσμο έργο των Bechers είχε επίσης σημαντικό αντίκτυπο στο Μινιμαλισμό και τη Γνωσιακή Τέχνη από τη δεκαετία του 1970.

Το υψηλότερο τίμημα που επιτεύχθηκε από ένα έργο του ζεύγους ήταν όταν τα Water Towers (1972), μια πλέγμα εννέα φωτογραφιών, πωλήθηκε για 441.940 δολάρια ΗΠΑ στη Sotheby’s Παρίσι, στις 15 Νοεμβρίου 2015."