Anton Kaestner - #395 - S - " Glass Horizon 1 ".

Μονοστημόν, αυθενώδες έργο ζωγραφικής του Anton Kaestner, απευθείας από το εργαστήριο.
Η απόλυτα πρώτη μου ζωγραφική σε γυαλί, ένα γυαλιά που βρέθηκε στο Μαρόκο το 1994.
#395 - S - " Glass Horizon 1 ".

Ακρυλικό σε σπρέι πάνω σε γυάλινο φλατ (Μαρόκο 1994) με πάχος 3mm.
Αυτό τον πίνακα δεν πρόκειται για εκτύπωση. Πρόκειται για ένα αυθεντικό έργο "πολλαπλών στρώσεων" όπου η γυαλιστερή απόδοση "glossy", κοντά στην επίστρωση με ρητίνη, είναι μοναδική.

Διαστάσεις : Ίντσες 9,3 * 9,8 * 0,12 / cm 23,5 * 25 * 0,3 χωρίς πλαίσιο.

Αυτός ο πίνακας παραδίδεται χωρίς πλαίσιο.
Πλαίσιο ποιότητας της γερμανικής μάρκας Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά 34 (Ίντσες 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) συνιστώμενο και διαθέσιμο κατά την αποστολή με επιπλέον κόστος 60€ΤΚ.

Το έργο φέρει την υπογραφή στο πίσω μέρος.
Τον συνοδεύει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλεια.

Ο Anton Kaestner είναι ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας Ελβετός που εδρεύει στο Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη έκθεση - Λωζάνη 7/10 Μαΐου 2026.

Biography

Γεννήθηκα στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από την φυσική ομορφιά και τον πολιτισμικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμάτο στην οικογένειά μου, και ήταν ο μακαρίτης παππούς μου, τεχνίτης & καλλιτέχνης, whose επιρροή φύτεψε τον σπόρο για αυτό που τελικά θα γινόταν το πάθος της ζωής μου.
To 1993 ξεκίνησα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε σημειωματάρια A4 και ακολούθως A3 - πάντα αισθανόμουν ότι οι μεγάλες εικόνες έρχονται κατευθείαν προς τα σένα, κυρίαρχες και επιβλητικές, ενώ τα μικρά έργα μπορούν να εμπνεύσουν πολύ μεγαλύτερη αγάπη. Αρχικά με μάγευε η μη-φυ- γηηματογραφική ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός.
Με τον καιρό, και ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης προτίμηση για πνευματικά υλικά καθώς ευθυγράμμισαν με την εξερεύνησή μου για την ανθρώπινη ύπαρξη και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής.

Ωστόσο, ο δρόμος για το πραγματικό να γίνεις καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες, ακολούθησα μια διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με πήγε σε όλο τον κόσμο, από τις Hνωμένες Πολιτείες στο Μαρόκο, στο Βέλγιο, σε ολόκληρη την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν την προοπτική μου, εκθέτοντάς με σε ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. Οπου και να πήγαινα, βύθιζα τον εαυτό μου στην τοπική σκηνή τέχνης και επικοινωνούσα με την δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρ" όλο που εστίαζα στην επιχειρηματική καριέρα, η τέχνη ήταν πάντα μέρος μου, ήρεμα βράζοντας κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μορφή μυστικής διαλογιστικής γι" εμένα—ένας τρόπος να ξεφύγω από τον κόσμο και να εστιάσω στον εσωτερικό μου εαυτό.

Πάντοτε βρήκα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι στο οποίο μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω πραγματικές εμπειρίες. Μέ through την τέχνη μου, πάντα ήλπιζα να προσφέρω στους άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική προοπτική και να απ reflecting τις δικές τους ζωές.

Το 2023, μετά την συνταξιοδότηση από την επιχειρηματική μου καριέρα, δέχτηκα πλήρως να αφοσιωθώ στη ζωγραφική. Ιδρύσα το εργαστήριο μου στο Παρίσι και άρχισα να αφοσιώνομαι εξ ολοκλήρου στην τέχνη μου. Μέ το τέλος του 2024, ξεκίνησα την δημόσια καριέρα μου στην τέχνη, και, προς έκπληξή μου, το έργο μου γρήγορα απέκτησε αναγνώριση, βρίσκοντας χώρους σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γερμανία, Πορτογαλία, Βέλγιο, Ιταλία και Ολλανδία.

Στο τέλος του 2025 μετακόμισα σε μεγαλύτερο εργαστήριο σε ένα κενό ιεροδούλο Lisieux, Νορμανδία.

Artistic CV

Η πρώτη ατομική έκθεσή μου, "Échos", που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στο τέλος του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικούς χρωστικούς και σπρέι πάνω στο πίσω πλευρά ανακυκλωμένου εκχυτωμένου πυξαγλας (Perpex), μια ελαφριά, ομαλή, γυαλιστερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια. Αυτή η διαδικασία με αποτρέπει από το να βλέπω το έργο καθώς εξελίσσεται. Δεν έχω οπτική ανάδραση ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας—κάτι που προσκαλώ. Επιτρέπω «τυχαία πειράματα» - οτιδήποτε επιτρέπει να συντοχιστεί η λογική! - να καθοδηγήσει το αποτέλεσμα, τα στρώματα και τα καθρέφτικα εφέ που δημιουργώ, και αφήνω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι εκτίθεται τελικά. Αλλά ας ήμαστε σαφείς: στα σχέδιά μου ο τυχαίος παράγοντας δεν παίρνει την απόφαση· το πολύ, αν ο τυχαίος παράγοντας θέτει τις ερωτήσεις· οι ουσιαστικές «συνο coincidences» είναι δυνατές μόνο με μεγάλη πειθαρχία. Αυτή η προσέγγιση, που αντηχεί τη διαδικασία αποκάλυψης / σταθεροποίησης της φωτογραφίας, είναι προκλητική και ελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης εμπλουτίζονται από στρώσεις και διαφάνειες, δίνοντας κάθε έργο μια «ασκητική» ποιότητα: είμαι ευτυχής όταν αναγνωρίζω «αδήριτες αναγκαιότητες», δηλαδή ό,τι πιθανώς θα ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε σε σιωπή και φως.

Διατηρώ τη προσέγγισή μου σκόπιμα απλή. Ούτε συναισθηματικό ούτε θεωρητικό περίβλημα, αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε γρήγορη κατανάλωση ούτε πνευματικοποίηση / πνευματική κατοχή, αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αοράτων της ιστοριών, η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση για την “ζωή στην καρδιά της ζωής”, για ό,τι ο Alain Damasio ονομάζει “le vif”. Αν και η νοσταλγία πάντα αποτέλεσε μέρος της δουλειάς μου, οι πίνακές μου είναι χωρίς αντικείμενο. Όπως όλα τα αντικείμενα, είναι αντικείμενα από μόνα τους. Ως εκ τούτου, δεν έχουν περιεχόμενο, ούτε νόημα, ούτε νόημα· είναι σαν πράγματα, δέντρα, ζώα, άνθρωποι ή μέρες, που επίσης δεν έχουν λόγο ύπαρξης, τέλος ή σκοπό. Ενώ η δουλειά μου μερικές φορές μπορεί να θυμίζει τη διαφάνεια και τη λαμπρότητα stained glass, παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου αφηρημένη. Επιπλέον, το πυξολάστ παρέχει στη ζωγραφική ένα λαμπερό δέρμα όπου μπορεί κανείς να διακρίνει τη δική του σιλουέτα, διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικός καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει. Ο παιγνίδι του φωτός, του χρώματος, και της υφής, ακόμη και των ελλειπόντων τμημάτων, απαιτεί μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι ο παιγνίδι ανάμεσα σε «λεπτομέρειες για το κοντύτερο» - μια λεπτομέρεια ενός πίνακα είναι μια τελείως νέα εικόνα - και «απόσταση για ολόκληρο» θα ενθαρρύνει τους θεατές να ξεκινήσουν τα δικά τους εσωστρεφή ταξίδια.

Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με ό, τι μπορεί να επιτευχθεί. Απλώς, βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία ερωταπάντησης και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, που με ωθεί να βελτιώνω τις ικανότητές μου και να εξερευνώ περαιτέρω what μπορώ να επιτύχω. Για μένα, η ζωγραφική είναι μια καθημερινή τέχνη, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσω ουσιαστικές συζητήσεις, μια αναζήτηση για ένα χρώμα τόσο τέλειο που δεν έχει ανάγκη εμάς. Η εποχή του ανεπίσημου μόλις άρχισε.

Όπως θα έλεγε ο Jean Bazaine: "Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το θέα.

Για τη συνοχή στην πρακτική μου

Στον τοπίο της σύγχρονης τέχνης, όπου η αντίληψη και η μορφή έχουν ίση βαρύτητα, επιδιώκω να δημιουργήσω έργα που ορίζονται όχι από τη λαμπρότητα, αλλά από τη διαρκή παρουσία. Οι πίνακές μου—λαμπερά πεδία χρώματος και φωτός μέσα σε πυξαμιστές—είναι τα ήσυχα αποτελέσματα μιας μακροχρόνιας και συνειδητής έρευνας. Για μένα, ο πραγματικός στόχος είναι λιγότερο η τελική εικόνα από την ήρεμη αλληλεπίδραση της σκέψης και της διαδικασίας που επιτρέπει να emerges.

Αυτή η πρακτική rests σε τρεις ευθυγραμμισμένες προθέσεις.

Η πρώτη είναι μια Αποχώρηση από Απόλυτο Νόημα. Περιγράφοντας τα έργα ως “χωρίς αντικείμενο” και έχοντας “ούτε περιεχόμενο, ούτε νόημα, ούτε αίσθηση,” ελπίζω να χαϊδέψω αργά την προσδοκία της αφήγησης. Πρόκειται για πρόσκληση να απομακρυνθούμε από την αποκωδικοποίηση, προς μια πιο άμεση μορφή ματιάς.

Αυτό οδηγεί στη δεύτερη πρόθεση: η Πρωτοκαθεδρία της Ζωής Εμπειρίας. Μέσα σε αυτό το ανοιχτό χώρο, προσπαθώ να τοποθετήσω ό,τι πιστεύω ότι είναι μια «εμπείρεξη ύπαρξης». Το έργο γίνεται λιγότερο αντικείμενο προς ερμηνεία και περισσότερο ένα ήσυχο γεγονός που αισθάνεται κανείς—διαμορφωμένο από μεταβαλλόμενο φως, διάφανες στρώσεις, και τη αμυδρή αντανάκλαση του θεατή που συναντά το βλέμμα του. Όπως συχνά σημειώνω, το κομμάτι “ζει, αλλάζει, βλέπει.”

Το τρίτο είναι ο τόπος όπου η ιδέα meets the hand: Διαδικασία ως Ενοποιημένος Λόγος. Ζωγραφική στην ανάποδη πλευρά του πλαστικού πυξιγλάς, εργασία χωρίς οπτική ανάδραση, είναι μια σωματική πρακτική απελευθέρωσης. Είναι μια συνειδητή απελευθέρωση του ελέγχου στη δημιουργική πράξη. Θέτω συνθήκες, αλλά παραδίδω το αποτέλεσμα, επιτρέποντας στον πίνακα να γίνει αυτό που ονομάζω ανεξάρτητο “αντικείμενο αυτοεαυτό,” πλήρως αποκαλυπτό μόνο όταν ολοκληρωθεί. Είναι ένας σιωπηρός παράλληλος με την ανάπτυξη της φωτογραφίας—ένας υπομονετικός περίμετρος για το τι φτάνει “εδώ και τώρα.”

Διατηρούνται αυτές οι προθέσεις με μερικά ήπιους παραδοξότητες που στηρίζουν τη δουλειά:

Τυχαίο και Σχέση
Μιλώ για “σημαντικές ‘σύμπτώσεις’,” αλλά αυτές είναι δυνατές μόνο εντός προσεκτικών ορίων. Το Τυχαίο είναι ευπρόσδεκτος επισκέπτης, αλλά η δομή χτίζεται με φροντίδα.

Επικοινωνία Χωρίς Μήνυμα
Ελπίζω να “επικοινωνήσω κάτι” μέσα από έργα που ονομάζω ανούσια. Ίσως αυτό που μοιράζεται δεν είναι μια δήλωση, αλλά μια κατάσταση—μία υφή φωτός, μια ήρεμη παρουσία, μια αισθητή σιωπή.

Νostalgia για το Παρόν
Μια μαλακή νοσταλγία παραμονεύει στη δουλειά, αλλά έχει περίεργα προσανατολισμό προς το παρόν: μια επιθυμία για τις “αδήριτες αναγκαιότητες” που βρίσκονται σε “σιωπή και φως”—μια επιθυμία για καθαρή παρουσία που η ίδια η δουλειά προσφέρει ήσυχα.

Κόπος και Ευφορία
Η διαδικασία απαιτεί σταθερή προσοχή, αλλά στοχεύει σε ένα αποτέλεσμα που αισθάνεται αυθύπαρκτο, σαν να “ξεπήδηξε από μόνο του.” Με έλκει αυτό που αισθάνεται απολύτως αναπόφευκτο.
Σε αυτό το πνεύμα, αισθάνομαι ότι “η εποχή του άτυπου μόλις ξεκίνησε.” Η πρακτική μου οφείλει πολλά στο πνεύμα του Art Informel, αν και πιθανώς με λιγότερο άγχος και περισσότερο ηρεμία—μια άτυπη μορφή όπου η τύχη δεν είναι ρήξη, αλλά σιωπηλός συνεργός.

Κεντρικά, πρόκειται για μια αναζήτηση του “le vif”—τον ζωντανό πυρήνα. Το έργο κλίνει προς την άμεση εμπειρία αντί της πνευματικοποίησης. Η μετριοπανκ κλίμακα που επιλέγω συχνά έχει σκοπό να ενθαρρύνει την οικειότητα, όχι το θέαμα.
Τελικά, αυτό είναι απλώς ο δρόμος ενός καλλιτέχνη. Η βιογραφία μου, η διαδικασία και οι σκέψεις μου δεν είναι χωριστές κλωστές, αλλά μέρη μιας ενιαίας επιδίωξης. Διαπίστωσα ότι μια πρακτική θεμελιωμένη στη σιωπηρή παραδοχή δεν χρειάζεται να είναι ευάλωτη. Μέσω της πειθαρχίας και της σαφήνειας, τέτοιες εντάσεις μπορούν, πιστεύω, να γίνουν πηγή ανθεκτικότητας.

Anton Kaestner