Αρχαία Ρωμαϊκή Λάμπα λαδιού με κεφαλή μονομάχου, κατασκευαστής GABINIA

Προσοχή: λόγω κανονισμών τελωνείου μπορούμε να αποστείλουμε μόνο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρακαλούμε βεβαιωθείτε ότι έχετε έγκυρη διεύθυνση αποστολής στην ΕΕ πριν από την υποβολή προσφοράς.

Φανταστική αρχαϊκή ρωμαϊκή αγγελία από πηλό-κεραμικό ελαιόλαδο, ο δίσκος απεικονίζει το κεφάλι ενός μογδαλωμένου σπαθοφόρου. Το πλούσια διακοσμημένο κράνος, γνωστό ως galea, φέρει την χαρακτηριστική μακριά κόμη του, που δείχνει εξαιρετική διατήρηση των λεπτομερειών. Η εικόνα περιβάλλεται από τρεις κυκλικούς δακτυλίους και οι δύο κυλίνδρες του λυχνίας τοποθετούνται μεταξύ του δίσκου και του μπεκ. Η ανάποδη όψη φέρει το ακονισμένο όνομα GABINIA, το οποίο υποδεικνύει τον κατασκευαστή της λυχνίας.

Μήκος: ± 93,7 mm
Διάμετρος: ± 65,3 mm
Αρ. αναφοράς: Loeschcke τύπος IV. Πολύ σπάνια λυχνία με ενδιαφέρουσα εικονογραφία.

Ολόκληρη, αμεταχείριστη κατάσταση. Οξεία και λεπτομερές κεφάλι με κράνο. Σκοτεινοί λεκέδες λόγω πυρκαγιάς σε αρχαία εποχή που προσδίδουν στην λυχνία επιπλέον γοητεία. Φθορές που συμβαδίζουν με την ηλικία και τη χρήση.

Πιστοποιητικό γνησιότητας: διαθέσιμο κατόπιν αιτήματος (pdf-format).

-> Οι πήλινες λυχνίες αναπτύχθηκαν αρχικά στην Εποχή του Χαλκού, αρχικά σχεδιασμένες ως ανοιχτά δοχεία-ποτήρια. Με το πέρασμα του χρόνου εξελίχθηκαν σε πιο κλειστά σχήματα για να αποφεύγονται διαρροές λαδιού και κατασκευάζονταν με διάφορες μεθόδους: χέρι, τροχός, και παραγωγή καλουπιού.

Η χρήση καλουπιών για την κατασκευή λυχνιών έγινε κυρίαρχη κατά την Ελληνιστική περίοδο (323–31 π.Χ.). Οι λυχνίες συνήθως создаβόνταν με καλούπια δύο τμημάτων, σχηματίζοντας τα άνω και κάτω τμήματα της λυχνίας. Το επάνω καλούπι συνήθως περιλάμβανε πολύπλοκα ανάγλυφα σχέδια που αποτυπωνόταν στον πηλό. Αυτή η μέθοδος επέταξε την παραγωγή και επέτρεπε επίσης την προσθήκη περισσότερης διακόσμησης στην επιφάνεια του πηλού.

Οι ελαιόλασοι λυχνίες ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς στη λεκάνη της Μεσογείου, όπου το ελαιόλαδο ήταν αφθονο και εξυπηρετούσε ως αποδοτικό καύσιμο. Άλλα φυτικά έλαια και ζωικά λίπη μπορεί να χρησιμοποιήθηκαν επίσης. Για τη φωτισμό των λυχνιών, οι φίδες από υλικά όπως ίνες φυτών, πάπυρος ή λινό εισάγονταν.

Πέρα από την οικιακή χρήση, οι ελαιόλατοι λυχνίες φωτίζαν διάφορους χώρους. Ήταν απαραίτητες σε Ρωμαϊκά πανηγύρια, στους τεράστιους εσωτερικούς χώρους ναών και θρησκευτικών ιερών, και σε σκοτεινά σημεία όπως οι κηδείες. Στην αρχαία Ρώμη, οι λυχνίες μερικές φορές προσφέρονταν ως αφιερωματικά δώρα στους θεούς. Επιπλέον, εξυπηρετούσαν ως κτερίσματα στους τάφους, σύμβολο φωτός για τον μετά θάνατον κόσμο.