Caran d'Ache - Les Courses dans l'Antiquité - 1888

« Οι Αγώνες στην Αρχαιότητα », από Caran d'Ache

Οι Αγώνες στην Αρχαιότητα είναι μια διασκεδαστική μυθολογική μεταφορά των ιπποδρομιών, επεξεργασμένη με τον τρόπο που έκανε διάσημο ο Caran d'Ache: η ιστορία σε εικόνες χωρίς λεζάντα ή με ελάχιστο κείμενο, όπου η διαδοχή των πλάνων αρκεί για να χτιστεί η κωμική αφήγηση. Το έργο μεταφέρει τον κόσμο των ιπποδρομιών της εποχής — με τους jockey, τους turfistes, τους bookmakers και τις κομψές εξέδρες — στη γλώσσα της ελληνιστικής ρωμαϊκής Αρχαιότητας, αντικαθιστώντας τα γρήγορα άλογα με αρχαία άρματα, αθλητές με χιτώνα και θεούς του Ολύμπου στους ρόλους των στοιχηματιών. Αυτή η χρονολογική ασυνέπεια ανάμεσα στη λαβή των καθημερινών εθίμων των ιπποδρομιών και τη φαινομενικά ευγενή ατμόσφαιρα της αρχαιότητας αποτελεί τον κεντρικό χιουμοριστικό μηχανισμό του έργου, αξιοποιημένος με την ακρίβεια και την ζωηρή γραφιστική δεινότητα που χαρακτηρίζουν το καλύτερο του Caran d'Ache.

Caran d'Ache, ψευδώνυμο του Emmanuel Poiré (1858-1909), υπήρξε ένας διάσημος προπομπός της γελοιογραφίας-τύπου των δεκαετιών του 1930, συνιδρυτής και συνδιοργανωτής — μαζί με τον Forain — της σατιρικής εβδομαδιαίας φυλλάδας Psst..., εθνικιστικού και αντικριφεραριστικού χαρακτήρα. Ξεκίνησε στην Chronique parisienne το 1880 και συνεργάστηκε κυρίως με τα περιοδικά Le Chat noir, Le Tout-Paris, La Caricature, La Vie militaire, Le Rire. Καταγόμενος από τη Ρωσία — το ψευδώνυμό του είναι η φωνητική απόδοση της ρωσικής λέξης karandach, μολύβι —, δημοσιοποίησε στη Γαλλία τις ιστορίες χωρίς λεζάντα προτού γίνει ο επίσημος καλλιτέχνης του Journal και μετέπειτα του Figaro, για το οποίο υπέγραφε κάθε εβδομάδα ένα πλάνο για πάνω από μια δεκαετία. Ο George Montorgueil έγραψε το 1930: «Για την ευκρίνεια της γραμμής, την ακρίβεια των κινήσεων, την ποικιλία των θεμάτων, για το πνεύμα, τη ζωηρότητα, τη φαντασία, την αδιάβρωτη τέχνη των μικρών σετ του — πραγματικά κωμωδίες ήθους και χαρακτήρων — υπήρξε μοναδική πρωτοτυπία.» Με αυτόν οφείλουμε κυρίως τις συλλογές L'Épopée (θεάτρο σκιάς αφιερωμένο στο άθλημα του Ναπολέοντα, που δημιουργήθηκε το 1886 στο καμπαρέ του Chat noir), Nos soldats du siècle (1889), Les Joies du plein air (1889) και Une page d'histoire (1904). Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο εμπνευστής του Benjamin Rabier, στον οποίο ενθάρρυνε στην αρχή της καριέρας του, και τον 20ο αιώνα, του Tardi.

Μορφή à l'italienne in-4° [34 × 25 cm], πλήρης περκαλίνη κίτρινη και κόκκινη εικονογραφημένη με σχέδια σε μαύρο, εσωτερικές των σελίδων με κόκκινα περιβλήματα, ράχη με υπογραφή A. Lenègre και Cie, ράχη. Παρίσι. 64 σελίδες δεσμευμένες με αγκύλες για τις διπλές σελίδες, έγχρωμες εικόνες σε ολόκληρη τη σελίδα. Όχι ημερομηνία στη σελίδα τίτλου — η BnF ημερολογιάζει το αντίτυπο Gallica του 1888, ενώ ορισμένοι βιβλιοπώλες προτείνουν ημερομηνία γύρω στα 1898-1900. Η δέσμευση με αγκύλες είναι χαρακτηριστικό των άλμπουμ εικονογραφημένων μεγάλου μεγέθους της εποχής, επιτρέποντας την πλήρη άνοιξη των διπλών σελίδων χωρίς περιορισμούς δέσει. Ρουσσούροι στην περκαλίνη, καθώς και λεκέδες και ίχνη τριβής. Δεξί χείλος του πρώτου φύλλου αποσολέ. Μερικές μικρές ρουσσούρες, σπάνιες, μέσα.