Mauro Falcioni (1978) - Vicolorato Orti

Mauro Falcioni (1978, Matelica - Ιταλία)
Τεχνική μεικτή σε Χαρτόνι
Έργο υπογεγραμμένο εμπροσθοφυλάκιο και οπίσθιο μέρος
Πιστοποιητικό Γνησιότητας
Έργο παρεχόμενο χωρίς κορνίζα
- ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Εφαρμόζουμε την Αποστολή Συνδυασμένη·
Πληρώνετε ΜΟΝΗ Αποστολή αυτόματα όπως έχουμε ορίσει εάν αγοράσετε περισσότερα έργα στην ίδια Δημοπρασία.
Αν αντίθετα αγοράζετε σε Διαφορετικές Δημοπρασίες, μπορείτε να μας το δηλώσετε πριν την πληρωμή και
θα διαγράψουμε χειροκίνητα τα επιπλέον κόστη ώστε να πληρώσετε μόνο ένα κόστος αποστολής.
Αποστολή σε σφιχτό, ανθεκτικό κουτί πακέτου
- Επισκεφτείτε την πλατφόρμα μας δημοπρασιών σε απευθείας σύνδεση με ελεύθερες προσφορές στο “delauretisart”

Mauro Falcioni γεννιέται στην Matelica το 1978, από πάντα καλλιτέχνης των οπτικών τεχνών και εικονογράφος, μορφώνεται στη γραφιστική για το διαδίκτυο χωρίς ποτέ να αφήσει την αληθινή του κλίση: το σκίσιμο με το χέρι και η ζωγραφική. Οι στιλιστικοί του καταγραφές: από τον φάνταζι μέχρι πιο εικονιστικές απεικονίσεις, μέχρι να βρει στη ροή του υπερρεαλισμού τις πιο αποδοτικές λύσεις για να εκφράσει το βλέμμα του στον κόσμο. Υπό αυτό το σημάδι ωριμάζει το στυλ του τα χρόνια, μεταφέροντας τα μαρκαδόρα από το χαρτί στον καμβά και δίνει στα έργα του μια αναγνωρίσιμη γραμματική, αποτελούμενη από επανερχόμενες μορφές και σκηνές εμποτισμένες με νόημα. Η ποιητική του: το όνειρο και η στιγμή που ζει παίρνουν σάρκα με την μετάβαση στη μνήμη όσο και με τη δημιουργική πράξη που, μέσω της χρήσης της γλώσσας, διαμορφώνει μια διαφορά ανάμεσα στο έργο και το αντικείμενο. Αυτή η απόκλιση τελικά γίνεται το υλικό του αντικειμένου. Ο συγγραφέας απεικονίζει αυτήν την αδιάκοπη απόκλιση και ταυτόχρονα ουσιαστική, χρησιμοποιώντας τους ψυχιαναλυτικούς αναφορές της παράδοσης του Τιβουμαϊκού Jung. Η γάτα οδηγεί, με αδιάλυτα συνδεδεμένη με τον άνθρωπο όπως το αερόστατο με το παιδί, γιατί εικόνες διαφορετικές του ίδιου εαυτού παραπέμπουν στην έννοια της Σκιάς, το πιο σκοτεινό μέρος του εαυτού μας που αναγκαζόμαστε να δεχτούμε στην προσέγγιση μας στην πραγματικότητα. Κάθε άλλη σχέση παρούσα ως έλλειψη ή ως υπόδειξη που αποσκοπεί στη διαμόρφωση της ίδιας: βυθιζόμενος στον εαυτό, ο συγγραφέας μας αναγκάζει να αντιμετωπίσουμε τη μοναξιά-μελαγχολία ως υπαρξιακή συνθήκη του ανθρώπου, την ιδιαιτερότητά του να «πέφτει εκτός κόσμου».