Ελληνιστικός κεραμική Λάμπα - 107 mm (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Λυχνία λαδιού από κεραμική ελληνιστικής περιόδου

Πολιτισμός / Περίοδος: Ελληνιστικός
Ημερομηνία / Περίοδος: 125–25 π.Χ.
Υλικό: Κεραμική
Διαστάσεις: 107 mm
Κατάσταση: Ένα εξάρτημα-χειρολαβή τύπου «αυτί» λείπει. Αλλιώς σε καλή κατάσταση με φθορές επιφάνειας και καταθέσεις συμβατές με την ηλικία.

Δεν γίνεται αποστολή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Λόγω των πολύπλοκων κανονισμών εξαγωγής πολιτισμικών αγαθών, αυτό το αντικείμενο δεν μπορεί να αποσταλεί εκτός ΕΕ. Παρακαλούμε βεβαιωθείτε ότι έχετε διεύθυνση παράδοσης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης προτού βάλετε μια προσφορά.

Πληροφορίες προέλευσης:
Αναγνωριστικό Εγγραφής Αντικειμένου: 113

Ο τρέχων κάτοχος αγόρασε το αντικείμενο από ιδιωτικό συλλέκτη, N.N., στο Οστερμπεκ, Ολλανδία.
Ο προηγούμενος κάτοχος, ιδιωτικός συλλέκτης, N.N. από το Οστερμπεκ, δήλωσε ότι το αντικείμενο βρισκόταν στη συλλογή του από το 2025.
Σύμφωνα με τον προηγούμενο κάτοχο, το αντικείμενο είχε προηγουμένως αποτελέσει μέρος ιδιωτικής συλλογής στην Ολλανδία από τη δεκαετία του 1980.
Δεν ήταν διαθέσιμες περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με την προηγούμενη ιστορία ιδιοκτησίας του αντικειμένου από τον προηγούμενο κάτοχο.

Ιστορικό Πληροφοριών:
Αυτό το ελληνιστικό κάρρο λαδιού χρονολογείται περίπου από 125–25 π.Χ. και αντιπροσωπεύει μια χαρακτηριστική μορφή οικιακού φωτισμού που χρησιμοποιούταν σε ολόκληρη τη νοτιοανατολική Μεσόγειο κατά την ύστατη ελληνιστική περίοδο. Το λυχνίδιο έχει στρογγυλό σώμα με κεντρικό άνοιγμα πλήρωσης, μικρότερους περιφερειακούς αεροδρόμους, προεξέχον ακροφύσιο για την μεζούρα και εφαρμόσιμα εξάρτημα-χειρολαβές ή «αυτιά» τοποθετημένα στα πλάγια. Το εξωτερικό είναι διακοσμημένο με επαναλαμβανόμενο ανάγλυφο μοτίβο από στυλιζαρισμένα φύλλα ή παλμεττές, προσδίδοντας διακοσμητικό στοιχείο σε ένα κατά τα άλλα λειτουργικό οικιακό αντικείμενο.

Τέτοιου είδους λαμπτήρες λαδιού ήταν βασικά αντικείμενα στην καθημερινή ζωή σε όλο τον ελληνιστικό κόσμο. Παρείχαν τεχνητό φως σε οικίες, εργαστήρια, ιερά και δημόσια κτήρια, συνήθως καίγοντας ελαιόλαδο με λινό ή φυτικό νημάτωμα. Τέτοιες λυχνοί έγιναν ολοένα και πιο τυποποιημένοι κατά την ελληνιστική περίοδο καθώς οι τεχνικές μαζικής παραγωγής κεραμικών επέτρεπαν στα εργαστήρια να παράγουν μεγάλες ποσότητες διακοσμημένων αγγείων αποτελεσματικά και σταθερά.

Τα διακοσμητικά μοτίβα που παρατηρούνται σε αυτό το δείγμα αντικατοπτρίζουν ευρύτερες καλλιτεχνικές παραδόσεις της ελληνιστικής Μεσογείου, όπου η ανθοφόρα και φυτική διακόσμηση παρέμενε δημοφιλής σε κεραμικά, αρχιτεκτονική και μέταλλα. Παρόμοιοι λαμπτήρες έχουν ανασκαφεί σε αρχαιολογικούς χώρους σε ολόκληρη την Ελλάδα, τη Μικρά Ασία, τη Λεβαντίν, και την Αίγυπτο, αποδεικνύοντας την εκτεταμένη εμπορική δραστηριότητα και πολιτισμική αλληλεπίδραση που χαρακτήριζε την ελληνιστική περίοδο μετά τις κατακτήσεις του Αλεξάνδρου του Μέγα.

Τα κεραμικά φώτα μορφοποιούνταν ως μέρος οργάνωμένης παραγωγής σε εργαστήρια και διακινούνταν ευρέως μέσω περιφερειακών εμπορικών δικτύων. Ο πρακτικός τους σχεδιασμός εξελισσόταν διαχρονικά για τη βελτίωση της απόδοσης του καύσιμου λαδιού ενώ μείωνε το καπνό και την εξάτμιση. Η ύπαρξη εφαρμόσιμων πλευρικών εξαρτημάτων όπως αυτά μπορεί να διευκολύνει τη μεταφορά ή την αιώρηση και επίσης να συμβάλλει στην χαρακτηριστική εμφάνιση των ελληνιστικών λαμπτήρων.

Αντικείμενα αυτού του είδους προσφέρουν σημαντικές ενδείξεις για την οικιακή πραγματικότητα του αρχαϊκού μεσογειακού κόσμου. Το τεμάχιο αυτό αποτελεί απτή σύνδεση με την αρχαιότητα, όπου κεραμικοί λαμπτήρες φώτιζαν τα σπίτια και τις καθημερινές δραστηριότητες ανθρώπων που ζούσαν πριν από πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια.