Claude Manoukian (1936) - Lot de 2 lithographies: Les champs

Κλοντ ΜΑΝΟΥΚΙΑΝ (1936- ) - Συλλογή 2 λιθογραφιών: Οι αγροί

2 λιθογραφίες σε χαρτί βιλέν διαστάσεων 50 x 65 εκ.
Τα έργα είναι αριθμημένα και υπογεγραμμένα με μολύβι από τον καλλιτέχνη.

Τα έργα βρίσκονται σε καλή κατάσταση, δεν έχουν ποτέ τεθεί σε κορνίζα.

Προσφέρουμε μεθοδικότατη συσκευασία, διεθνή παρακολούθηση, ασφάλιση και express αποστολές για όλες τις παραδόσεις μας.

Ο Claude MANOUKIAN είναι ζωγράφος, γεννημένος το 1936. Υπάρχουν στροφές στη ζωή ενός ζωγράφου που εξηγούνται ελάχιστα, εκτός αν ξαφνικά ένα καλό έργο γίνεται εξαιρετικό. Αυτό συμβαίνει σαν κεραυνός, ή σαν το Άγιο Πνεύμα την ημέρα της Πεντηκοστής. Μπορεί επίσης να πούμε, ταπεινότερα, ότι αυτό συμβαίνει όπως η μεταμόρφωση του Βαν Γκογκ που από έναν ταπεινό σχεδιαστή έγινε γέννημα της τέχνης. Ο Claude MANOUKIAN μόλις έφτασε σε αυτό το βήμα της εξαίρεσης που τον οδηγεί από έναν καλό ζωγράφο που ήταν σε έναν καλλιτέχνη του οποίου το έργο βρίσκει διακριτικά χαρακτηριστικά που του ανήκουν. Δεδομένου ότι τα πίνακά του ήδη φέρνανε το αποτύπωμά του με τη χρήση χρωμάτων που υπέγραφαν τον δημιουργό του. Όπως ο Odilon Redon, ο Claude MANOUKIAN ξέρει πολύ καλά να συνυπολογίζει αποχρώσεις που, χειρισμένες με αδέξιο τρόπο, θα γίνονταν ανομοιομορφίες, ενώ από εκείνον μόνο θα μεγιστοποιούν τη λάμψη τους. Αλλά τώρα, αφήνοντας τον ρεαλισμό να μετακινηθεί, ο Claude MANOUKIAN διασπά και επανασυνθέτει τις μορφές και εντάσσει στο έργο του μια επιπλέον διάσταση. Είναι με τόλμη, αλλά με την βεβαιότητα ενός τεχνικού, που ερμηνεύει τα περιγράμματα, τα ενσωματώνει το ένα μέσα στο άλλο. Κάνοντας συχνά βήματα από μια πορεία που εξετάστηκε επιφανειακά από τον Πικάσο, ο Claude MANOUKIAN θα εισάγει έναν άλλο τύπο μορφών, που γίνεται νέο ποίημα κάτω από το πινέλο του. Όσο διαφορετικοί κι αν είναι ο Ρακιν, ο Κορνέιγ ή ο Βίκτορ Ουγκώ από τον Βερλαίν ή Ριμπώ, παρόλο που όλοι γράφουν σε στίχους, ο Claude MANOUKIAN θα πλησιάσει σε άλλους τρόπους ζωγραφικής και θα εξάγει νέες εκφράσεις. Εξάρση των χρωμάτων, υπερβολική αφομοίωση της πραγματικότητας που ενσωματώνει στη μνήμη του πίνακα, αλλά χωρίς να γίνει δούλος της, συνθέτει για την τέχνη και δια της τέχνης, χρησιμοποιώντας το πραγματικό μόνο ως στήριγμα, ως αρχική κατάσταση που εξελίσσει. Το βλέμμα σε ότι βλέπει δεν είναι παρά αντανάκλαση του μέλλοντος. Χρησιμοποιεί τη μνήμη του ως κλωστή-καθοδηγητή, αλλά συνθέτει μέσα του το παιδί που προέρχεται από τις αισθήσεις της όρασης και τη διάθεσή του και το εγγράφει πάνω στον καμβά του. Όπως ένα νεογέννητο δεν είναι ποτέ εντελώς όμοιο με έναν από τους γονείς του, αυτή η επιφάνεια που ζωγραφίζει θα βρει τη ρίζα της βαθιά σε μία από τις μεταβλητές του, που μερικές φορές μπορεί να κυριαρχήσει, μα πάντα θα παραμείνει εν μέρει υπό την επιρροή του άλλου. Κάθε καμβάς θα είναι η διαδρομή προς την ολοκλήρωση ενός συνόλου και η έκφραση μίας αισθητικής που διαφοροποιεί κάθε έργο διατηρώντας ένα κοινό νόημα το οποίο ονομάζεται στυλ."