ράφι / διακοσμητικό στήριγμα - Ξύλο - Μιανμάρ - τέλη του 19ου αιώνα / αρχές του 20ού αιώνα.

“Ξύλινο αρχιτεκτονικό αρχικό θραύσμα – ράβδος/ διακοσμητικό brackets – χειροπολιμένο ξύλο – περιοχή Μυανμάρ πρώην Βιρμανία – τέλους 19ου αιώνα / αρχές 20ού αιώνα – αρχική πατίνα – πρώην στοιχείο κτιρίου για σημαντικό κτίριο (ναός ή ασυνδορία αριστοκρατών).”

Αποτελεί ένα σημαντικό και σπάνιο θραύσμα αρχιτεκτονικού ξύλου, προερχόμενο από την περιοχή της Βιρμανίας και επαναχρησιμοποιήσιμο σήμερα ως τοιχογλυπτική γλυπτή οντότητα με μεγάλη προσωπικότητα.
Το κομμάτι διατηρεί μια αρχαία και ομοιογενής πατίνα, χωρίς επαναβαφή, που τονίζει τη μακρά εξωτερική χρήση ή σε περιβάλλον ημι-ανοικτό.

Το θραύσμα είναι εξ ολοκλήρου χειροποίητο σε ένα ενιαίο σκαλιστό σκληρό ξύλο, με διαστάσεις περίπου 43,5 x 28 x 9 εκ. και βάρος 2,450 κ., που του δίνουν μια σημαντική φυσική παρουσία αλλά ακόμη διαχειρίσιμη για οικιακή θέαση.
Η σύνθεση κυριαρχείται από έναν στροβίλο στοιχείων με αυλακώσεις, επικάλυψη και τοποθετήσεις σε πολλά επίπεδα, που παραπέμπουν σε μικρές ράβδους φύλλων, οφθαλμούς ή στυλιζαρισμένες φλόγες, χαρακτηριστικά του διακοσμητικού ρεπερτορίου της Βιρμανίας και των νοτιο-Ιμαλαϊκών περιοχών.
Το πίσω μέρος είναι επίπεδο και μη φινιρισμένο, ενώ από τη μία πλευρά προβάλλει ένα ισχυρό “βραχίονας” χωρίς διακόσμηση, ο οποίος συνιστά τη δομική ζώνη εισαγωγής στην αρχική κατασκευή.

Κοιτάζοντας προσεκτικά διακρίνουμε ότι οι επιφάνειες χαράγματος παρουσιάζουν μια ήπια φθορά στα ανάγλυφα, συμβατή με μακρόχρονη έκθεση, αλλά χωρίς σοβαρές δομικές ρωγμές: μόνο μικρές ελλατώσεις και περιφερειακές ελλείψεις, που μαρτυρούν την ηλικία χωρίς να διασαλεύουν την αναγνωσιμότητα του συνόλου.
Απουσιάζουν όλες οι ίχνοι ζωγράφισης ή χρυσώσεων (ποτέ δεν υπήρχαν), γεγονός που υποδηλώνει λειτουργία περισσότερο αρχιτεκτονική παρά εικονογραφική, πιθανώς ως μέρος σειράς γραμμών ή στηριγμάτων όπου ο ρυθμός των μορφών ήταν πιο σημαντικός από το χρώμα.

Η διαμόρφωση του κομματιού – μακριά συνεχόμενη ράβδος με διακοσμημένες άκρες και απλό και φινιρισμένο τελικό – παραπέμπει με συνέπεια σε ένα στοιχείο δευτερεύουσας υποστήριξης: μια ράβδος στήριξης ή “bracket” ξύλινο, κολλημένο με υπέρθεση σε δοκό ή σε τοιχοποιία για να στηρίξει μια προεξοχή οροφής, ένα αρχιτεκτονικό ή μπαλκόνι κτιρίου υψηλής αξίας.

Σε αντίθεση με τα μεγάλα νοητικά φανούργια πανό Nepalaνικά διακοσμητικά με θεότητες ή ανθρωποειδείς φιγούρες, αυτό το θραύσμα βασίζεται στη σειρά επαναλαμβανόμενων φυτικών/φλογιστών μοτίβων, που στα ναούς και στα αριστοκρατικά κτίρια συμβολίζουν ζωτική ενέργεια, προστασία και ευημερία, δημιουργώντας ταυτόχρονα έντονο φαινόμενο σκιάς/φωτός.

Η πλήρης απουσία οπών για καρφιά ή μεταλλικούς γάντζους και η έλλειψη θέσεων καλά ορισμένων στοιχείων από σιδερένια υλικά υποδεικνύει ένα σύστημα ξυλουργικού αγοπλασίματος, πιθανώς με τη μη διακοσμημένη μεριά ενσωματωμένη σε δοκό ή τοιχοποιία και να παγιώνεται από το βάρος και αγκιστρώσεις πλευρικά.
Αυτό είναι τυπικό των παραδοσιακών ξύλινων αρχιτεκτονικών κατασκευών σε πολλές περιοχές της Βιρμανίας, όπου προτιμάται η αποφυγή εκτεθειμένων μετάλλων για πρακτικούς και, ορισμένες φορές, συμβολικούς λόγους.
Η ομοιογενής πατίνα, η φυσική οξείδωση του ξύλου και ο τύπος επεξεργασίας επιτρέπουν να προταθεί μια επιφυλακτική χρονολόγηση μεταξύ τέλους 19ου και αρχών 20ού αιώνα, περίπου 100–150 ετών.

Για έναν συλλέκτη ασιακής τέχνης ή θραυσμάτων αρχιτεκτονικής, αυτό το στοιχείο τοποθετείται στην κατηγορία αντικειμένων Wunderkammer: ένα θραύσμα που διηγείται μια ευρύτερη, πλέον χαμένη δομή, αλλά διατηρεί ατόφια τη γοητεία της παραδοσιακής ξύλινης γλυπτικής.
Είναι ένα κομμάτι που λειτουργεί πολύ καλά τόσο ως αντικείμενο μελέτης – για όποιον ενδιαφέρεται για την λαϊκή βιομηχανική αρχιτεκτονική της Βιρμανίας και τα συστήματα στηρίγματος της – όσο και σαν μεγάλη αφηρημένη γλυπτική, ικανή να συνδιαλέγεται με σύγχρονα εσωτερικά διακοσμητικά χάρη στη δύναμη του ρυθμού και της κίνησης, σχεδόν “μπαρόκ”, των φύλλων του.

Μπορεί να κρεμαστεί στον τοίχο ως διακοσμητικό πάνελ (με ένα διακριτικό μηχανισμό στο πίσω μέρος που δεν αλλοιώνει το αρχικό ξύλο) ή να παρουσιαστεί σε βάση ή ράβδο, τονίζοντας τη διαγώνια προοπτική του παλιού βραχίονα στηριγμάτων.
Η απουσία χρώσης επιτρέπει την πλήρη απόλαυση της ύλης του ξύλου, με τις φυσικές χρωματικές διαφορές και την ζωντανή πατίνα, χωρίς αποσπάσεις.

Το θραύσμα βρίσκεται σε δομικά καλή κατάσταση, με φυσιολογικά σημάδια γήρανσης και χρήσης: μικρές ελλείψεις στα ακάλυπτα άκρα, ήπιες ελλείψεις ξύλου και συσσωρεύσεις σκόνης σε βαθύτερες κοιλότητες.
Δεν παρατηρούνται επεμβάσεις βαφής ή επεμβάσεις ύστερης εποχής, καμία μεταλλική επικάλυψη, ούτε επί του παρόντος ούτε προγενέστερα.
Συστήνεται να μη γίνει επιθετική καθαριότητα ή χρήση σύγχρονων ελαίων, για μην επηρεαστεί η ιστορική πατίνα, που αποτελεί ένα από τα στοιχεία γοητείας και αυθεντικότητας του αντικειμένου.

Τα δεδομένα ελέγχθηκαν και από ειδικό Α.Ι. για μεγαλύτερη ακρίβεια και ορθότητα και επιβεβαιώθηκαν από την ειδικότητα.

Οι φωτογραφίες αποτελούν μέρος της περιγραφής.

Από ινδικούς αντίκερις όπως η Mudit International στο Νέο Δελχί ή αγορά αντίκειμων εξειδικευμένη > Galleria Arkadia > Arkana Gallery > Putignano Adriano ιδιωτική συλλογή από το 1985/1990

Γρήγορα, καλά συσκευασμένο με πολυστερίνη και/ή πολυβόλλ, και αποστέλλεται με ιχνηλάτηση και ασφάλεια με τις καλύτερες εταιρείες ταχυμεταφορών.
Στο κόστος αποστολής συμπεριλαμβάνεται η ιχνηλάτηση αποστολής, το υλικό συσκευασίας και η ασφάλιση του έργου.
Λόγω προβλημάτων με δασμούς και τελωνειακές πρακτικές, δεν αποστέλλεται στις Η.Π.Α.
Κορσική προς συνεννόηση.