Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic print

Λιθογραφία του Τζον Μιρό (*)
Αυτό το έργο αναπαράγει μία από τις εικονογραφήσεις που δημιουργήθηκαν αρχικά από τον Μιρό για να εικονογραφήσει το βιβλίο ποίησης «Parler Seul» (**) (Μιλώντας μόνος), γραμμένο από τον Τριστάν Τζάρα το 1947.
Εκδόθηκε από Maeght Editeur το έτος 2004.
Πραγματοποιήθηκε σε χαρτί Vellum από βαμβάκι υψηλής γραμματοσειράς.
Υπογεγραμμένο στην πλάκα.
Αποτύπωσης της εκδότριας και της Διαδοχής Miró στο πίσω μέρος του φύλλου.
Συμπεριλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).

Προσδιορισμοί:

- Διαστάσεις του υποστηρίγματος: 60 x 45 εκ.
- Διαστάσεις της εικόνας: 42 x 33 εκ.
- Έτος 2004
- Έκδοση: 1000 αντίτυπα (ex).
- Αναφορές: Cramer 17. Rauch 165
- Κατάσταση: Εξαιρετική (το παρόν έργο δεν έχει ποτέ κορνιζωθεί ή εκτεθεί, και πάντα διατηρούνταν σε επαγγελματικό φάκελο τέχνης, οπότε διατηρείται σε άριστη κατάσταση).

Το έργο θα χειριστείται και θα πακεταριστεί με προσοχή σε επίπεδη συσκευασία από χαρτόνι ενισχυμένο. Η αποστολή θα είναι πιστοποιημένη με αριθμό παρακολούθησης.

Η αποστολή θα περιλαμβάνει επίσης πλήρες ασφάλιστρο αξίας τελικού αξίας του έργου με πλήρη αποζημίωση σε περίπτωση ζημιάς ή απώλειας, χωρίς κόστος για τον αγοραστή.

(*) Ο Τζον Μιρό (1893-1983) γεννήθηκε στη Βαρκελώνη, όπου μεγάλωσε και ξεκίνησε τις καλλιτεχνικές σπουδές του. Πήγε στην ακαδημία La Llotja ενάντια στην επιθυμία των γονιών του, που ήθελαν να εργάζεται με έναν πιο παραδοσιακό τρόπο. Αργότερα σπούδασε στην Escola d'Art de Francesc Galí και γνώρισε τους φωςσε και τους κυβιστές.
Τα συναισθηματικά τοπία του, που θα τον διαμορφώσουν ως άνθρωπο και καλλιτέχνη, είναι κυρίως Mont-roig, Παρίσι, Μάλλορκα και αργότερα Νέα Υόρκη και Ιαπωνία. Το Mont-roig, ένας μικρός οικισμός στην επαρχία Baix Camp, θα αποτελέσει το αντίβαρο στην πνευματική ταραχή που ζει στο Παρίσι, όπου μετακόμισε στα είκοσι και πλέον μαζί με τους υπερρεαλιστικούς ποιητές και τους πιο δημιουργικούς καλλιτέχνες της εποχής του. Εκεί γνώρισε τον Arp, τον Magritte, τον Brancusi και τον Giacometti και εκθέσε μαζί με τον Dalí, τον Tanguy, την Meret Oppenheim και τον Max Ernst σε διάφορες εκθέσεις για Νταδαϊσμό και σουρρεαλισμό.
Το ερέθισμα για τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό το ανακάλυψε στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του '40. Αργότερα, το 1956, εν μέσω Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τζον Μιρό θα εγκαταλείψει τη εξορία του στη Γαλλία και θα εγκατασταθεί στη Μαλέρκα ντε λα Μαλόρκα, χώρο καταφυγής και εργασίας, όπου ο φίλος του, ο Josep Lluís Sert, θα σχεδιάσει το εργαστήριο που είχε ονειρευτεί. Εκεί επικεντρώθηκε στη δουλειά σε γλυπτά και κεραμικά, μέχρι το θάνατό του το 1983.
Η ριζική σχέση με το τοπίο του Mont-roig πρώτο και στη συνέχεια με τη Μαλόρκα θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στο έργο του. Ο δεσμός με τη γη και το ενδιαφέρον για αντικείμενα καθημερινά και για το περιβάλλον θα αποτελέσουν το φόντο ορισμένων από τις τεχνικές και μορφολογικές του έρευνες. Ο Μιρό φεύγει από τον ακαδημαϊσμό, επιδιώκοντας διαρκώς ένα ολικό και καθαρό έργο, μη προσκολλημένο σε κάποιο συγκεκριμένο κίνημα. Περιεχόμενο στις μορφές και στις δημόσιες εκδηλώσεις, είναι μέσω του καλλιτεχνικού γεγονότος όπου ο Τζον Μιρό δείχνει την επανάστασή του και μια μεγάλη ευαισθησία για τα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα που τον περιβάλλουν. Αυτός ο αντίθετος συντονισμός δυνάμεων θα τον οδηγήσει στη δημιουργία μιας μοναδικής και ιδιαίτερα προσωπικής γλώσσας που τον τοποθετεί ως έναν από τους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.

(**) “Parler Seul” αντιπροσωπεύει μια συνεργασία ιδιαίτερα αποτελεσματική μεταξύ καλλιτέχνη και συγγραφέα. Οι φωτεινά αυθόρμητες και άμορφες εικόνες του Μιρό, σκιαγραφημένες άμεσα πάνω στ’ αγώνα με ελάχιστα προπαρασκευασμένα σκίτσα, φέρουν το εφευρετικό κέφι των τυχαίων στίχων του Tzara.
Η αρχική έκδοση ήταν υπό την επιμέλεια της Maeght Editeur και αποτελείται από 72 πρωτότυπα litographies του Μιρό, εκ των οποίων 49 σε χρώμα, εκ των οποίων 18 είναι hors-texte. (*) Ο Τζον Μιρό (1893-1983) γεννήθηκε στη Βαρκελώνη, όπου μεγάλωσε και ξεκίνησε τις καλλιτεχνικές του σπουδές. Πήγε στην ακαδημία La Llotja ενάντια στη θέληση των γονιών του, που ήθελαν να εργαστεί με έναν πιο παραδοσιακό τρόπο. Αργότερα σπούδασε στην Escola d'Art de Francesc Galí και γνώρισε τους φουαβιστές και τους κυβιστές.
Τα συναισθηματικά τοπία του, που θα τον διαμορφώσουν ως άτομο και καλλιτέχνη, είναι κυρίως Mont-roig, Παρίσι, Μαρόσμια και αργότερα Νέα Υόρκη και Ιαπωνία. Το Mont-roig, ένας μικρός οικισμός στην επαρχία Baix Camp, θα αποτελέσει το αντίβαρο στην πνευματική αναταραχή που ζει στο Παρίσι, όπου μετακόμισε στα είκοσι μαζί με τους σουρεαλιστικούς ποιητές και τους πιο δημιουργικούς καλλιτέχνες της εποχής του. Εκεί γνώρισε τον Arp, τον Magritte, τον Brancusi και τον Giacometti και εκθέσε μαζί με τον Dalí, τον Tanguy, τη Meret Oppenheim και τον Max Ernst σε διάφορες εκθέσεις για τον Νταδαϊσμό και τον σουρρεαλισμό.
Το ερέθισμα του αφηρημένου εξπρεσιονισμού το ανακάλυψε στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του '40. Αργότερα, το 1956, εν μέσω Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τζον Μιρό θα εγκαταλείψει την εξορία του στη Γαλλία και θα εγκατασταθεί στη Μαλόρκα ντε λα Μαλόρκα, χώρο καταφυγής και εργασίας, όπου ο φίλος του Josep Lluís Sert θα σχεδιάσει το εργαστήριο που πάντα ονειρευόταν. Εκεί εστιάστηκε στη δουλειά σε γλυπτά και κεραμικά, μέχρι τον θάνατό του το 1983.
Η ρίζα στο τοπίο Mont-roig πρώτα και στη συνέχεια στη Μαγιόρκα θα είναι καθοριστική στο έργο του. Ο δεσμός με τη γη και το ενδιαφέρον για τα καθημερινά αντικείμενα και για το φυσικό περιβάλλον θα αποτελέσουν το υπόβαθρο ορισμένων από τις τεχνικές και μορφολογικές του έρευνες. Ο Μιρό αποφεύγει τον ακαδημαϊσμό, επιδιώκοντας μια ολική και αγνή δουλειά, που δεν ανήκει σε κανένα συγκεκριμένο κίνημα. Περιεχόμενο στις μορφές και στις δημόσιες εμφανίσεις, είναι μέσω του καλλιτεχνικού γεγονότος όπου ο Τζον Μιρό δείχνει την επανάστασή του και μια μεγάλη ευαισθησία για τα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα που τον περιβάλλουν. Αυτή η αντίθεση δυνάμεων θα τον οδηγήσει στη δημιουργία μιας μοναδικής και εξαιρετικά προσωπικής γλώσσας που τον τοποθετεί ως έναν από τους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.

(**) “Parler Seul” αντιπροσωπεύει μια συνεργασία ιδιαίτερα αποτελεσματική μεταξύ του καλλιτέχνη και του συγγραφέα. Οι ευφυώς αυθόρμητες και άμορφες εικόνες του Μιρό, ζωγραφισμένες απευθείας πάνω στον λίθο με πολύ λίγα προπαρασκευαστικά σκίτσα, έχουν την ευφυΐα εφεύρεσης των τυχαίων στίχων του Τζάρα.
Η αρχική έκδοση ήταν επιμέλεια της Maeght Editeur και αποτελείτο από 72 πρωτότυπες litographies του Μιρό, εκ των οποίων 49 σε χρώμα, εκ των οποίων 18 είναι hors-texte.