Robert Mapplethorpe - Lady Lisa Lyon - 1991

Μετά την τεράστια επιτυχία των δύο πρώτων δημοπρασιών, το 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Κολωνία) παρουσιάζει με υπερηφάνια την τρίτη και τελευταία έκδοση φέτος του “Masters of Erotic Photobooks”.

Απολαύστε μια ακόμη πολύ προσωπική επιλογή βιβλίων αφιερωμένων στην ερωτική τέχνη σε όλες τις όμορφες πτυχές της — αντλημένη από τη δική μου ιδιωτική βιβλιοθήκη και από διάφορες αγορές τα τελευταία χρόνια.

IMPORTANT ROBERT MAPPLETHORPE TITLE (ως υπέροχη επανέκδοση).

"The Open Book", Hasselblad Center, σελίδα 328.

Robert Michael Mapplethorpe (1946-1989) ήταν Αμερικανός φωτογράφος, κυρίως γνωστός για τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του. Το έργο του περιελάμβανε ποικιλία θεμάτων, από πορτραίτα διασήμων, γυμνά αντρικά και γυναικεία, αυτοπορτρέτα μέχρι και στατιικά εικόνων. Τα πιο αμφιλεγόμενα έργα του τεκμηρίωσαν και εξέτασαν την ομοφυλόφιλη αντρική BDSM υποκουλτούρα της Νέας Υόρκης στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και αρχές της δεκαετίας του 1970. Μια έκθεση του 1989 με έργα του Mapplethorpe, με τίτλο Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, προκάλεσε συζήτηση στις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με τη χρήση δημόσιων πόρων για «ακατάλληλη» τέχνη και τα συνταγματικά όρια της ελεύθερης έκφρασης στις ΗΠΑ.

Η 5Uhr30.com εξασφαλίζει εκτενείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλιση και συνδυασμένες αποστολές παγκοσμίως.

St. Martin's Press, New York. 1991. Εκτύπωση ξανά. Δεύτερη επανέκδοση.

Χαρτόνι. 235 x 285 mm. 128 σελίδες. 108 φωτογραφίες. Φωτογραφίες: Robert Mapplethorpe. Σχεδίαση: Michael Shroyer. Πρόλογος: Samuel Wagstaff. Κείμενο: Bruce Chatwin. Κείμενο στα γερμανικά.

Κατάσταση:
Το βιβλίο εσωτερικά και εξωτερικά φρέσκο και άψογο, καθαρό χωρίς ιδιαίτερες σημειώσεις προηγούμενου κατόχου και χωρίς φλογομανή σημάδια· ελαφρή, απλώς μια κανονική χρήση, χωρίς αξιόλογα ελαττώματα ή ελαττώματα συνολικά πολύ καλής κατάστασης.

Important photobook by Robert Mapplethorpe - σε εξαιρετική κατάσταση.

'Mapplethorpe γεννήθηκε στη γειτονιά Floral Park του Κουίνς, Νέα Υόρκη, γιος της Joan Dorothy (Maxey) και του Harry Irving Mapplethorpe, ηλεκτρολόγου μηχανικού. Ήταν καταγωγής Αγγλίας, Ιρλανδίας και Γερμανίας, και μεγάλωσε ως Καθολικός στην ενορία Our Lady of the Snows. Ο Mapplethorpe φοίτησε στο Martin Van Buren High School, αποφοιτώντας το 1963. Είχε τρεις αδελφούς και δύο αδελφές. Ένας από τους αδελφούς του, ο Edward, αργότερα εργαζόταν για εκείνον ως βοηθός και έγινε και ο ίδιος φωτογράφος. Σπούδασε Bachelor of Fine Arts στο Pratt Institute του Μπρούκλιν, όπου ειδικεύτηκε στις Γραφικές Τέχνες, αλλά αποχώρησε το 1969 πριν τελειώσει το πτυχίο του.

Ο Mapplethorpe έζησε με τη φίλη του Patti Smith από το 1967 έως το 1972, και αυτή τον στήριζε εργαζόμενη στα βιβλιοπωλεία. Δημιούργησαν τέχνη μαζί και διατήρησαν στενή φιλία καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του. Το στούντιο του Mapplethorpe ήταν στο 24 Bond Street στο NoHo της Μανχάταν, αργότερα το χρησιμοποιούσε ως σκοτεινό θάλαμο.

Ο Mapplethorpe πήρε τις πρώτες του φωτογραφίες στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ή στις αρχές της δεκαετίας του 1970 χρησιμοποιώντας μια κάμερα Polaroid. Σχεδίασε και πούλησε τα δικά του κοσμήματα, που φορούσε ο Warhol αστέρας Joe Dallesandro.

Κατά την περίοδο αυτή ο Mapplethorpe παρήγαγε επίσης σκίτσα, κολάζ και γλυπτά με ευρήματα.

Το 1972 γνωρίστηκε με τον επιμελητή τέχνης Sam Wagstaff, που θα γινόταν ο μέντορας, εραστής, ευεργέτης και πολιτιστικός σύντροφος ζωής του. Τ midway 1970s, ο Wagstaff απέκτησε μια Hasselblad μεσαίου φορμά και ο Mapplethorpe άρχισε να φωτογραφίζει έναν ευρύ κύκλο φίλων και γνωστών, συμπεριλαμβανομένων καλλιτεχνών, συνθετών και κοινωνικών κύκλων. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγιναν φιλικοί με τον Νέο Ορλεάνης καλλιτέχνη George Dureau, του οποίου το έργο είχε τόσο βαθιά επίδραση που επαναστροφοδότησε πολλές από τις αρχικές φωτογραφίες του Dureau. Από το 1977 έως το 1980 ο Mapple thorpe ήταν ο εραστής της συγγραφέως και διευθυντή συντακτικής των Mineshaft, ενός συνδέσμου BDSM ανδρών με δέρμα στη Μανχάταν. Ο Mapplethorpe τράβηξε πολλές φωτογραφίες του Mineshaft και σε ένα σημείο ήταν ο επίσημος φωτογράφος του (… «Μετά το φαγητό πάω στο Mineshaft.»

Μέχρι τη δεκαετία του 1980 το θέμα του Mapplethorpe εστίαζε σε γυμνά σώματα αντρών και γυναικών, ευαίσθητα νεκταρίνια λουλουδιών και πολύ επίσημα πορτραίτα καλλιτεχνών και διασήμων. Το πρώτο του στούντιο βρισκόταν στο 24 Bond Street στη Μανχάταν. Στη δεκαετία του 1980 ο Wagstaff αγόρασε μια γκαρσονιέρα στον τελευταίο όροφο στη διεύθυνση 35 West 23rd Street για τον Robert, όπου διέμενε, χρησιμοποιώντας την και ως φωτογραφικό στούντιο. Διατήρησε τη γκαρσονιέρα Bond Street ως σκοτεινό θάλαμο. Το 1988 ο Mapplethorpe επέλεξε τη Patricia Morrisroe να γράψει τη βιογραφία του, η οποία βασίστηκε σε πάνω από 300 συνεντεύξεις με διασημότητες, κριτικούς, εραστές και τον ίδιο τον Mapplethorpe.

Ο Mapplethorpe απεβίωσε σε ηλικία 42 ετών από επιπλοκές του HIV/AIDS σε νοσοκομείο της Βοστώνης στις 9 Μαρτίου 1989. Το σώμα του αποτέφρωθηκε. Οι στάχτες του θάβονται στο St. John's Cemetery, Queens στη Νέα Υόρκη, στον τάφο της μητέρας του, με επιγραφή «Maxey».

Σχεδόν έναν χρόνο πριν τον θάνατό του, ο ταλαίπωρος Mapplethorpe βοήθησε στη ίδρυση του Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Η οραματική επιδίωξη της Ιδρύματος ήταν ότι θα αποτελούσε το «κατάλληλο μέσο για την προστασία του έργου του, την προώθηση της δημιουργικής του όρασης και την προώθηση των αιτιών που τον ενδιέφεραν». Από τον θάνατό του, το Ίδρυμα έχει όχι μόνο λειτουργήσει ως επίσημη κληρονομιά του και βοηθήσει στην προώθηση του έργου του σε όλο τον κόσμο, αλλά έχει επίσης συγκεντρώσει και δωρίσει εκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση ιατρικής έρευνας στην καταπολέμηση του AIDS και της λοίμωξης HIV. Το 1991 το Ίδρυμα έλαβε το βραβείο Μεγάλου Μή αποστερίες Οργάνωσης της Χρονιάς ως μέρος των Pantheon of Leather Awards. Το Ίδρυμα διέθεσε 1 εκατομμύριο δολάρια για την ίδρυση του Robert Mapplethorpe Residence το 1993, μια εξώπορτα έξι ορόφων για μακροχρόνια αντιμετώπιση AIDS στη διεύθυνση East 17th Street στη Νέα Υόρκη, σε συνεργασία με το Beth Israel Medical Center. Η residente κλείσει το 2015, επικαλούμενη οικονομικές δυσχέρειες. Το Ίδρυμα προωθεί επίσης τη φωτογραφική τέχνη σε θεσμικό επίπεδο. Το Ίδρυμα βοηθά να καθοριστεί ποιά γκαλερί αντιπροσωπεύουν την τέχνη του Mapplethorpe. Το 2011 το Robert Mapplethorpe Foundation δώρισε το Αρχείο Robert Mapplethorpe, καλύπτοντας το χρονικό διάστημα από το 1970 έως το 1989, στο Getty Research Institute.

Σχεδόν έναν χρόνο πριν τον θάνατό του, ο ταλαιπωρημένος Mapplethorpe βοήθησε στη ίδρυση του Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. Η οραματική επιδίωξη της Ιδρύματος ήταν ότι θα αποτελούσε το «κατάλληλο μέσο για την προστασία του έργου του, την προώθηση της δημιουργικής του όρασης και την προώθηση των αιτιών που τον ενδιέφεραν». Από τον θάνατό του, το Ίδρυμα έχει όχι μόνο λειτουργήσει ως επίσημη κληρονομιά του και βοηθήσει στην προώθηση του έργου του σε όλο τον κόσμο, αλλά έχει επίσης συγκεντρώσει και δωρίσει εκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση ιατρικής έρευνας στην καταπολέμηση του AIDS και της λοίμωξης HIV. Το 1991 το Ίδρυμα έλαβε το βραβείο Μεγάλου Μή αποστερίες Οργάνωσης της Χρονιάς ως μέρος των Pantheon of Leather Awards. Το Ίδρυμα διέθεσε 1 εκατομμύριο δολάρια για την ίδρυση του Robert Mapplethorpe Residence το 1993, μια εξώπορτα έξι ορόφων για μακροχρόνια αντιμετώπιση AIDS στη διεύθυνση East 17th Street στη Νέα Υόρκη, σε συνεργασία με το Beth Israel Medical Center. Η residente κλείσει το 2015, επικαλούμενη οικονομικές δυσχέρειες. Το Ίδρυμα προωθεί επίσης τη φωτογραφική τέχνη σε θεσμικό επίπεδο. Το Ίδρυμα βοηθά να καθοριστεί ποιά γκαλελε που αντιπροσωπεύουν την τέχνη του Mapplethorpe. Το 2011 το Robert Mapplethorpe Foundation δώρισε το Robert Mapplethorpe Archive, καλύπτοντας το χρονικό διάστημα από το 1970 έως το 1989, στο Getty Research Institute.

Ο Mapplethorpe δούλευε κυρίως σε ένα στούντιο, και σχεδόν εξ ολοκλήρου σε μαύρο και άσπρο, με εξαίρεση ορισμένων από τα μεταγενέστερα έργα και την τελική του έκθεση "New Colors". Το σώμα του έργου περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων και το μεγαλύτερο μέρος του έργου του αφορά ερωτικές εικόνες. Θα ανέφερε ορισμένα από τα δικά του έργα ως ερωτικό πορνό, με στόχο την αφύπνιση του θεατή, αλλά θα μπορούσε επίσης να θεωρηθεί υψηλή τέχνη. Η ερωτική τέχνη του διερεύνησε ένα ευρύ φάσμα σεξουαλικών θεμάτων, απεικονίζοντας την BDSM υποκουλτούρα της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 1970, απεικονίσεις μαύρων ανδρών γυμνών, και κλασικά γυμνά γυναικών μυϊκων. Ένας από τους μαύρους μοντέλα που συνεργάστηκε τακτικά ήταν ο Derrick Cross, η πόζα του οποίου για την αυτοαναφερόμενη εικόνα το 1983 έχει συγκριθεί με τον Farnese Hercules. Ο Mapplethorpe ήταν συμμετοχικός παρατηρητής σε μεγάλο μέρος της ερωτικής φωτογραφίας του, συμμετέχοντας στα σεξουαλικά όργια που φωτογράφιζε και εμπλέκοντας σεξουαλικά τα μοντέλα του.

Άλλα θέματα περιείχαν λουλούδια, κυρίως ορχιδέες και καλέες, παιδιά, αγάλματα, διασήμους καλλιτέχνες και άλλους καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading και Patti Smith. Η Smith ήταν μέχρι πρόσφατα συγκάτοικος του Mapplethorpe και συχνός αντικείμενο στη φωτογραφία του, περιλαμβανομένης μιας έντονης, εικονικής φωτογραφίας που φαίνεται στο εξώφυλλο του πρώτου άλμπουμ της Smith, Horses.

Το έργο του συχνά αναφερόταν σε θρησκευτικές ή κλασικές εικόνες, όπως ένα πορτραίτο της Patti Smith από το 1975 από το 1986 που θυμίζει το αυτοπορτρέτο του Albrecht Dürer το 1500. Μεταξύ 1980 και 1983 ο Mapplethorpe δημιούργησε πάνω από 150 φωτογραφίες της φιγούρας Lisa Lyon, κορύφωση το 1983 στο φωτοβιβλίο Lady, Lisa Lyon, που δημοσιεύθηκε από τις Viking Press και με κείμενο από τον Bruce Chatwin.

Τo καλοκαίρι του 1989, μια περιοδεύουσα ατομική έκθεση του Mapplethorpe έφερε εθνική προσοχή στα ζητήματα δημόσιας χρηματοδότησης των τεχνών, καθώς και ερωτήματα λογοκρισίας και του χυδαίου περιεχομένου. Η Corcoran Gallery of Art στην Ουάσιγκτον, DC, είχε συμφωνήσει να φιλοξενήσει την περιοδεία. Ο Mapplethorpe αποφάσισε να δείξει τη νεότερη σειρά του που ερεύνησε λίγο πριν τον θάνατό του. Με τίτλο Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, η έκθεση περιλάμβανε φωτογραφίες από το X Portfolio, που παρουσίαζε εικόνες γαμογραφίας, ομοφυλοφιλικού BDSM και αυτοπορτρεπτικό με μια βελούδινη μαστίγα στον πρωκτό του. Είχε επίσης φωτογραφίες δύο παιδιών με γυμνά γεννητικά όργανα. Η έκθεση επιμελήθηκε η Janet Kardon του Institute of Contemporary Art (ICA). Το ICA έλαβε επιχορήγηση από το National Endowment for the Arts για να υποστηρίξει την έκθεση Mapplethorpe στο Corcoran Gallery of Art. Το Corcoran απέσυρε την έκθεση, τερματίζοντας το συμβόλαιό του με το ICA, διότι δεν ήθελε να εμπλακεί στα πολιτικά ζητήματα που εγείρονταν, αλλά αντίθετα η γκαλερί βρέθηκε στο κέντρο της διαμάχης, η οποία «ενίσχυσε τη συζήτηση που διεξήχθη τόσο στα μέσα ενημέρωσης όσο και στο Κογκρέσο σχετικά με τη χρηματοδότηση από το NEA έργων που θεωρήθηκαν από ορισμένους ακατάλληλα». Η ιεραρχία του Corcoran και αρκετά μέλη του Κογκρέσου των ΗΠΑ οργίστηκαν όταν τα έργα αποκαλύφθηκαν, λόγω των θεμάτων ομοφυλοφιλικής και σοδομιστικής φύσης. Παρόλο που μεγάλο μέρος του έργου του καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του είχε συνήθως εκτεθεί σε δημόσιοχρηματοδοτούμενες εκθέσεις, συντηρητικές και θρησκευτικές οργανώσεις όπως η American Family Association επιχείρησαν να προσβάλουν δημόσια τη στήριξη της κυβέρνησης για ό,τι αποκαλούν «τίποτα παραπάνω από την αισθησιακή προβολή δυνητικά ακατάλληλου υλικού.»

Τον Ιούνιο του 1989, ο καλλιτέχνης ποπ Lowell Blair Nesbitt ενεπλάκη στο ζήτημα της λογοκρισίας. Ο Nesbitt, μακρόχρονος φίλος του Mapplethorpe, αποκάλυψε ότι είχε κληρονομιά 1,5 εκατομμυρίου δολαρίων στο μουσείο με τη διαθήκη του, αλλά δημόσια υποσχέθηκε ότι αν το μουσείο αρνιόταν να φιλοξενήσει την έκθεση, θα ανακαλούσε τη χορηγία. Το Corcoran απέρριψε και ο Nesbitt κληροδότησε τα χρήματα στο Phillips Collection αντί. Μετά την απόρριψη της έκθεσης του Mapplethorpe από το Corcoran, οι ασφαλιστές της έκθεσης κατέφυγαν στο μη κερδοσκοπικό Washington Project for the Arts, το οποίο παρουσίασε όλες τις εικόνες στον χώρο του από τις 21 Ιουλίου έως τις 13 Αυγούστου 1989, σε μεγάλα πλήθη. Το 1990, το Contemporary Arts Center στο Cincinnati, που είχε επίσης παρουσιάσει την έκθεση, και ο Dennis Barrie, κατηγορήθηκαν για ακατάλληλη συμπεριφορά· φωτογραφίες που απεικόνιζαν άνδρες σε σοδομιστικές πόζες αποτέλεσαν τη βάση των κατηγοριών ότι το μουσείο και ο διευθυντής του είχαν προωθήσει την ακατάλληλη ύλη. Και αθωώθηκαν από τη γενική συνέλευση.

Σύμφωνα με το ICA, «Η απόφαση του Corcoran ξεσήκωσε μια αμφιλεγόμενη εθνική διαμάχη: Πρέπει τα φορολογικά δολάρια να στηρίζουν τις τέχνες; Ποιος αποφασίζει τι είναι “ακατάλληλο” ή “ενοχλητικό” σε δημόσιες εκθέσεις; Και αν η τέχνη μπορεί να θεωρηθεί μορφή ελεύθερης έκφρασης, είναι παραβίαση του Πρώτου Τροποποιητικού για να ανακληθεί ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός βάσει ακαταλληλότητας; Μέχρι σήμερα, αυτά τα ζητήματα παραμένουν πολύ αμφισβητούμενα.» Ο Mapplethorpe έγινε κάτι σαν αντιπαραγωγός αιμάτων και αιώνιος αιτία για τα δύο στρατόπεδα του αμερικανικού πολιτιστικού πολέμου. Ωστόσο, οι τιμές για πολλές από τις φωτογραφίες του Mapplethorpe διπλασιάστηκαν ή ακόμη και τριπλασιάστηκαν εξαιτίας όλης της προσοχής. Η φήμη του καλλιτέχνη φέρεται ότι βοήθησε και στην μεταθανάτια πώληση της συλλογής επίπλων, κεραμικών, αργύρων και έργων άλλων καλλιτεχνών από το ίδιο το Christie's, η οποία έφερε περίπου 8 εκατομμύρια δολάρια.
'(Wikipedia)