Nicolò Zarcone - Frammento di un Sé Evanescente

Είναι μια οπερέα μοναδική στο είδος της, όπου ο θεατής χάνεται και δεν αποκαλύπτεται για να ορίσει κάτι ή κάποιον.

Και η μόνη ερώτηση που μπορεί κανείς να θέσει κοιτάζοντας το έργο είναι:
Πόσο από εμάς παραμένει ορισμένο όταν χάνουμε τα περιγράμματα;

Bio: Nicolò Zarcone, γεννημένος στη Λα Σπέτσια, τάξη του ’86, εμφανίζεται ως μουσικός/κιθαριστής, όπου κάνει του πάθος του εργασία για τουλάχιστον δέκα χρόνια. Φανατικός της τέχνης από μικρός, ανακαλύπτει τα πινέλα και τους καμβάδες ως μορφή έκφρασης πριν από τρία χρόνια, οπότε αρχίζει μια εσωτερική πορεία που επιτάσσεται από την ανάγκη να επαναπροσδιοριστεί ως καλλιτέχνης για να δώσει φωνή σε κάθε του συναίσθημα και οπτική αίσθηση.
Ο Zarcone απομακρύνεται τολμηρά από την απεικονιστική αναπαράσταση για να αγκαλιάσει μια οπτική γλώσσα που είναι καθαρή ρηματικότητα της ψυχής. Η τέχνη του, κεντρισμένη στον αρχέτυπο του μη-υποκειμένου, εκφράζεται μέσα από μια έκρηξη χρωμάτων που χορεύουν σε μια καλλιτεχνική και ταυτόχρονα ενστικτώδη χορογραφία.
Κάθε πινελιά, διαμορφωμένη με την απαλότητα μιας μελωδίας και τη δύναμη ενός πρωτογενή συναισθήματος, διαμορφώνει ένα σύμπαν στο οποίο η υλικότητα της ζωγραφικής γίνεται μέσο μιας αισθησιοκρατικής και ενδοσκοπικής εμπειρίας. Τα έργα του αποτελούν μια διάλυση των ορίων ανάμεσα στο ορατό και το αισθητό, όπου το φως και η σκιά συνδέονται σε μια μοναδική, υπέρτατη συμφωνία. Ο θεατής καλείται να περιηγηθεί σε ένα αισθητικό ταξίδι που υπερβαίνει τη μονοσήμαντη παρατήρηση. Σε μια εποχή που κυριαρχείται από την ανάγκη αναγνώρισης και κατηγοριοποίησης, η τέχνη του Zarcone προσφέρεται ως ένας ανοιχτός καταυλισμός, ένας όακος όπου η διαισθητικότητα και το συναίσθημα βασιλεύουν απόλυτα. Οι καμβάδες του, ήδη επαινεμένοι σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις, δεν είναι πίνακες αλλά ηχητικές αποχρώσεις χρωμάτων που αντηχούν μέσα μας με ευαισθησία ή θόρυβο, ανάλογα με τη στοιχειώδη φύση τους. Είναι πρόσκληση να αποβάλει κανείς κάθε προκατάληψη και να αφήσει να τον παρασύρει η ορμητική ροή του καθαρού χρώματος. Η έναρξη αυτού του αισθητικού διαλόγου αποτελεί μια ανεπανάληπτη ευκαιρία να αντιπαρατεθεί κανείς με τη δυνατότητα έκφρασης ενός καλλιτέχνη που έκανε την αφηρημάδα του μανιφέστο του.