Ninni Pagano (1969) - Venere d' acqua dolce

Βιογραφία του Ninni Pagano


Γεννημένος στην Κατάνια το 1969, ο Ninni Pagano αρχικά ακολουθεί σπουδές επιστημονικού χαρακτήρα, ένα υπόβαθρο που θα επηρεάσει την ακρίβεια και τη δομή των μελλοντικών του έργων. Η προσέγγισή του στον κόσμο της τέχνης προέρχεται από τη μελέτη με τον δάσκαλο Antonio Sciacca, με τον οποίο μοιράζεται μια αντίληψη της τέχνης ως γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικές εποχές.

Η Ποίηση: «Το Δωμάτιο των Θαυμάτων»
Η έρευνα του Pagano συνδέεται στενά με το έννοια Wunderkammer (Δωμάτιο των Θαυμάτων). Τα έργα του συχνά σχεδιάζονται ως νοητικά διαμερίσματα όπου συγχωνεύονται:

Κλασικισμός και Ποπ: Στοιχεία της ελληνικής και αναγεννησιακής γλυπτικής επανερμηνεύονται με συμπαγείς χρωματισμούς και σύγχρονα συμβολισμούς.
Αλχημεία και Φιλοσοφία: Ο καλλιτέχνης εξερευνά το αίνιγμα της ύπαρξης μέσω ονείρων (όπως οι διάσημες «Γυναίκες Κύκνοι») και ερμητικά αναφορές.
Η Ύλη: Χρησιμοποιεί μεμίξεις σκόνης για να επιτύχει μια χρωματική συνοχή που δίνει στις καμβάδες διάσταση σχεδόν γλυπτή.

Στόχοι και Αναγνωρίσεις
Παρά το ότι η καριέρα του στην έκθεση ξεκίνησε να απογειώνεται γύρω στο 2011, κατάφερε να φτάσει γρήγορα σε σημαντικούς διεθνείς ορίζοντες:
Βενετία Μπιενάλε: Εκτέθηκε στην 56η διοργάνωση (2015) εντός της έκθεσης «Grazie Italia» στο Εθνικό Περίπτερο Γουατεμάλας.
Τριενάλε Ρώμης: Συμμετοχή στην Έκθεση Τριενάλε Τεχνών το 2014.
Εκδόσεις: Το έργο του περιλαμβάνεται στον Κατάλογο Τεχνών Σύγχρονης Μικροδογματικής (CAM) της Mondadori και στον Χάρτη της Σύγχρονης Τέχνης De Agostini.

Διεθνής Παρουσία: Τα έργα του έχουν εκτεθεί σε εξέχουσες εγκαταστάσεις όπως το Museo Altes Dampfbad του Μπάντεν-Μπάντεν στη Γερμανία και στην Art Market της Βουδαπέστης. Εκτός από ζωγράφος και γλύπτης, ο Pagano είναι γνώστης της αρχαιότερης τέχνης. Αυτή η πάθησή του αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίον «ανακτά» το παρελθόν, όχι για να το αντιγράψει, αλλά για να το μεταμορφώσει σε μια γλώσσα γοητευτικά γκριτιρώματα που μιλά για τις αντιφάσεις του σύγχρονου ανθρώπου.

Venere d’Acqua Dolce

Σε αυτό το έργο, ο καλλιτέχνης Ninni Pagano προσφέρει μια σύγχρονη και ξενιστική επαναπλαισίωση του μύθου της Αφροδίτης. Όχι μια κλασική θεότητα που προβάλλεται από τους αφρούς της θάλασσας, αλλά μια ιερική και μυστηριώδης φιγούρα που υψώνεται εναντίον ενός σκούρου, υλικού φόντου, ενός γήινου καφέ που θυμίζει το βάθος της γης και του χρόνου.

La Cuffia e lo Sguardo

Το πρόσωπο της μορφής, οριοθετημένο με μια καθαρή και φωτεινή ζωγραφική, περιβάλλεται από ένα απροσδόκητο στοιχείο: μια κολυμβητική κάλυψη από καουτσούκ σε λατεξ, σε βαθύ και γυαλιστερό μπλε. Αυτό το αξεσουάρ, συνήθως αθλητικό και λειτουργικό, μετατρέπεται εδώ σε γλυπτικό κάλυμμα κεφαλής, σχεδόν ένα κράνος από λαπις λαζούλι που δίνει στη γυναίκα μια ιερουργική και απόμακρη αύρα. Το βλέμμα της είναι υπνωτικό: μεγάλα, καθαρά και υγρά από μελαγχολία μάτια κοιτούν τον θεατή με ψυχρό και ενδοσκοπικό ένταση, ενώ τα χείλη σε σκούρο καραμελωμένο χρώμα είναι σφραγισμένα σε μια μυστηριώδη ψυχική ισορροπία.

Πολυτέλεια και Αντίθεση
Η ευαισθησία του δέρματος και η μοντέρνα κάλυψη δημιουργούν ένα οπτικό βραχάκι με τον μπαρόκ πλούτο των κοσμημάτων. Ο λαιμός και το στήθος κοσμούνται με ένα περίτεχνο κολιέ από χρυσαφικά στοιχεία και καμπόσον διαμάντων διαφόρων διαστάσεων, που μοιάζουν με σταγόνες παγωμένου νερού και πετρωμένες, πλούσιες σε ενδουλίξεις και χρωματικές βαθύτητες. Το κρεμαστό σκουλαρίκι με το ίδιο σμάλδο σμιλεύει το πρόσωπο, ενώ ένα συντονισμένο δαχτυλίδι λάμπει πάνω στο λεπτό χέρι.

Το Αίσθημα του Αναβληθέντος
Το χέρι, που προεξέχει από ένα ντρεπτικό ύφασμα βελούδου μπλε πανοπίας (παράθεση στο πέπλο των κλασικών παναγιών), κρατά ένα ποτήρι λευκό κρασί. Το ποτήρι είναι καθαρό, γραμμικό, και το υγρό μέσα του είναι διαφανές, σχεδόν ένα ασημένιο αποτύπωμα του φωτισμού που χτυπά τη σκηνή. Αυτό το άνοιγμα — το ύψωμα του ποτηριού — δεν αποτελεί εγκωμιαστικό γλέντι, αλλά έναν ιερό και αναβληθέντα πράξη, σαν να προσφέρει ή να συλλογίζεται ένα καθαριστικό δώρο.

Μια Μεταφυσική Εικόνα
Η «Αφροδίτη του γλυκού νερού» είναι λοιπόν μια τέλεια σύνθεση της ποιητικής του Pagano: μια σύγκρουση μεταξύ ιερού και κοσμικού, ανάμεσα στον πλούτο των κοσμημάτων και την απλότητα ενός αντικειμένου καθημερινής χρήσης (η κάλυψη). Ενσαρκώνει μια οικιακή θεότητα, μια ιέρεια του καθημερινού που φυλάει μέσα σιωπής ένα ακατόρθωτο μυστικό, απομονωμένη στην ομορφιά της και στο χρονικό της ακινησία.

Το έργο παρουσιάστηκε στη Γκαλερί Wikiarte της Μπολόνια για την έκθεση «Ο Τέλος»

Instagram:@ninnipagano