Λυκιακή Συνομοσπονδία. Augustus (27 BC-AD 14). Drachm

★ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΠΟΡΤΡΕΤΤΟ ★

LYCIAN LEAGUE. Augustus.(27 π.Χ.-14 μ.Χ.). Δραχμή.

Αναθεώρηση: Λ-Υ.
Κεφάλι γυμνό προς τα δεξιά.

Εξώφυλλο: M-A.
λύρα; τρίποδο στο δεξί πεδίο.
RPC I 3308.

Κατάσταση: Το νόμισμα βρίσκεται σε καλή κατάσταση, με ορατές φαινομενικές γρατσουνιές στην επιφάνεια αλλά χωρίς σημαντική φθορά. Διαθέτει απαλό γκρι πατίνα που του προσδίδει μαλακή, θαμνή όψη, η οποία επισημαίνει το σχέδιο χωρίς να σβήνει τις λεπτομέρειες. Εξαιρετικά καλής ποιότητας.

Υλικό: Ασήμι.
Άξονας: 12h

Βάρος: 3,51 γραμ.
Διάμετρος: 18 χιλ.

Η λύρα είναι ένα έγχορδο όργανο ευρέως χρήσης στην αρχαιότητα, ιδιαίτερα σημαντικό στις ελληνικές και ρωμαϊκές κουλτούρες, και συνήθως παίζεται από ποιητές, ραψωδούς και κατά τη διάρκεια θρησκευτικών τελετών. Στη μύηση της ελληνικής μυθολογίας, η λύρα λέγεται ότι εφευρέθηκε από τον θεό Ερμή. Κατασκεύασε το όργανο χρησιμοποιώντας ένα καβούκι χελώνας και συνδετικό μυός βοδιού, και το δώρισε στον θεό Απόλλωνα. Ο Απόλλωνας έπαιζε τη λύρα μαζί με τις Μούσες, πηγές έμπνευσης για ποίηση και μουσική, επηρεάζοντας και θεούς και θνητούς. Ως αποτέλεσμα, η λύρα έγινε σύμβολο της μουσικής, της ποίησης και των τεχνών.

Η λύρα ήταν ένα μικρό, φορητό όργανο. Συνήθως είχε αρκετές χορδές, και οι χορδές μπορούσαν να παιχτούν με το χέρι ή με πέλεκυ. Συχνά είχε ένα U-σχήματο σκελετό με χορδές τεντωμένες στις δύο πλευρές. Ο αριθμός των χορδών ποικίλλει ανά χρονική περίοδο και περιοχή, αλλά συνήθως είχε μεταξύ πέντε και επτά χορδές. Ο ήχος της ήταν απαλός και καταπραϋντικός, κατάλληλος για προσωπικές ερμηνείες και μουσικές συγκεντρώσεις σε μικρές ομάδες.

Η λύρα είχε ένα ευρύ φάσμα χρήσεων. Στην αρχαία Ελλάδα, οι μορφωμένοι άνθρωποι ανέμενε να μαθαίνουν να παίζουν λύρα ως μέρος της μουσικής τους εκπαίδευσης. Το όργανο εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους ραψωδούς που απάγγελναν επικά ποιήματα του Ομήρου και λαϊκή ποίηση. Σε θρησκευτικές τελετές, η λύρα χρησιμοποιούνταν συχνά για τη συνοδεία ύμνων και τραγουδιών προς τους θεούς. Επίσης παίζόταν συνήθως σε κοινωνικές εκδηλώσεις, δείπνα και εορτές.

Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, η λύρα συνέχισε να αποτελεί σημαντικό όργανο. Οι Ρωμαίοι θαύμαζαν τον ελληνικό πολιτισμό, και αυτή η θαυμαστική στάση επεκτάθηκε στη ρωμαϊκή μουσική. Ρωμαίοι ποιητές και ραψωδοί υιοθέτησαν τη ελληνική λύρα για να ερμηνεύσουν τα λογοτεχνικά τους έργα. Η λύρα επίσης έγινε μέρος της ρωμαϊκής ψυχαγωγικής κουλτούρας, με τους ερμηνευτές συχνά να παίζουν σε συγκεντρώσεις.

Η σημασία της λύρας στην αρχαιότητα δεν ήταν μόνο μουσική αλλά και συμβολική και μυθολογική. Ορφέας, μια διάσημη μυθολογική φιγούρα γνωστή ότι μαγνήτιζε θεούς και πλάσματα του κάτω κόσμου με τη μουσική του, έπαιζε τη λύρα για να εκτελέσει αυτά τα θαυματουργά κατορθώματα. Η λύρα έδωσε επίσης το όνομά της στη σύμπαντη του Λύρα στον ουρανό, η οποία σύμφωνα με τον μύθο τοποθετήθηκε στους ουρανούς μετά το θάνατο του Ορφέα όταν η λύρα του φερόταν να είχε αθανατοποιηθεί ως αστρικό σύμβολο.

Συμπερασματικά, η λύρα έπαιξε κομβικό ρόλο στο καλλιτεχνικό και πολιτιστικό πλαίσιο του αρχαίου κόσμου. Οι βαθιές ρίζες της στη μυθολογία, καθώς και η παρουσία της στην καθημερινή κοινωνική ζωή, την καθιστούν αναπόσπαστο σύμβολο της αρχαίας εποχής. Το όργανο αυτό δεν ήταν μόνο έκφραση της μουσικής αλλά και αναπαράσταση της ανθρώπινης ψυχής και της πολιτιστικής κληρονομιάς.