Αρχαία Ελληνικά, Ελληνιστικός κεραμική πλοίο - 120 mm

Κυλινδρική Γεωμετρίας/Κυβερνημένος Σκεύος Ελληνιστικής περιόδου

Κουλτούρα / Περίοδος: Ελληνιστική
Ημερομηνία / Περίοδος: 4ος αιώνας π.Χ.
Υλικό: Αγγειοπλαστική
Διαστάσεις: 120 χιλιοστά
Κατάσταση: Καλή κατάσταση, με μικρή φθορά στην επιφάνεια και ελαφρές απώλειες αναλογικά με την ηλικία. Ολόκληρα τα μπροστινά μοτίφ και καλά διατηρημένο ρυθμικό σώμα με ραβδώσεις.

Δεν γίνεται αποστολή εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λόγω των περίπλοκων κανονισμών εξαγωγής που αφορούν πολιτιστικά αγαθά, αυτό το αντικείμενο δεν μπορεί να αποσταλεί εκτός ΕΕ. Παρακαλούμε βεβαιωθείτε ότι έχετε διεύθυνση παράδοσης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης πριν από την κατάθεση προσφοράς.

Πληροφορίες προέλευσης:
Αριθμός Καταχώρησης Αντικειμένου: 107

Ο τωρινός κάτοχος αγόρασε το αρχαϊκής περιόδου αγγειοπλαστικό σκεύος από ιδιωτικό συλλέκτη, N.N., στο Όστερμπεκ, Ολλανδία.

Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης, ιδιωτικός συλλέκτης, N.N. από το Όστερμπεκ, δήλωσε ότι το αντικείμενο βρισκόταν στη συλλογή του από το 2025.

Σύμφωνα με τον προηγούμενο ιδιοκτήτη, το αντικείμενο είχε προηγουμένως αποτελέσει μέρος ιδιωτικής συλλογής στην Ολλανδία από τη δεκαετία του 1980.

Δεν υπήρχαν περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με την παλαιότερη ιστορία κατοχής του αντικειμένου από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη.

Ιστορικό Πληροφορίες:
Αυτό το μικρό αγγειοπλαστικό σκεύος ελληνιστικής περιόδου χρονολογείται στον 4ο αιώνα π.Χ. και αντιπροσωπεύει μια πρακτική κεραμική μορφή που χρησιμοποιούνταν σε όλο της Ανατολική Μεσόγειο κατά τη διάρκεια της Ελληνιστικής περιόδου. Το σκεύος διαθέτει στρογγυλό σχήμα σώματος με λαιμό που στενεύει ελαφρά και δύο αντίθετα μπροστινά χερούλια σε θέση κάτω από το χείλος, διευκολύνοντας τη χειρολαβή και την αιχμαλωσία. Το εξωτερικό διακοσμείται με οριζόντιες ραβδώσεις, που δημιουργήθηκαν κατά τη διαδικασία της τροχίστικης κίνησης με το τροχοφόρο, χαρακτηριστικό γνώρισμα που παρατηρείται σε χρηστικά αγγεία της περιόδου.

Τα αγγειοπλαστικά σκεύη αυτού του τύπου χρησιμοποιούνταν συνήθως για την αποθήκευση και σερβίρισμα υγρών, ελαίων, κόκκων ή άλλων οικιακών εμπορευμάτων. Στον ελληνιστικό κόσμο, οι κεραμικοί μεταφορείς αποτελούσαν ουσιαστικό μέρος της καθημερινής οικιακής ζωής και παρήχθησαν σε μεγάλους αριθμούς σε περιφερειακά εργαστήρια σε όλη την Ελλάδα, τη Μικρά Ασία, τη Λεβαντ και την Αίγυπτο. Τα σχήματά τους συχνά ακολουθούσαν μακροχρόνιες παραδόσεις ενώ προσαρμόζονταν στις μεταβαλλόμενες τοπικές προτιμήσεις και πρακτικές ανάγκες.

Η Ελληνιστική περίοδος, ακολούθησε τις κατακτήσεις του Αλεξάνδρου του Μέγα, χαρακτηρίστηκε από εκτεταμένη πολιτισμική ανταλλαγή και ενισχυμένα εμπορικά δίκτυα σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και τον Εύξεινο Πόλο. Τα καθημερινά κεραμικά σκεύη όπως αυτό διακινούνταν ευρέως μέσω εμπορικών και τοπικών διανομών, αντικατοπτρίζοντας τη διασυνδεδεμένη φύση της ελληνιστικής κοινωνίας. Παρότι χρηστικοί στη λειτουργία τους, οι σκεύοι αυτού του τύπου μαρτυρούν την τεχνική ικανότητα των αρχαίων κεραμουργών, οι οποίοι κατάφεραν ισορροπημένες αναλογίες και ανθεκτικά σχήματα μέσω οργάνωσης των εργαστηρίων.

Η ραβδωτή διακόσμηση όχι μόνο πρόσθεσε οπτική υφή αλλά ενίσχυσε τα τοιχώματα του σκεύους και βελτίωσε την λαβή κατά τη χρήση. Τέτοιες πρακτικές βελτιώσεις αποδεικνύουν τη στενή σχέση μεταξύ δεξιοτεχνίας και λειτουργικότητας στην αρχαία κεραμική παραγωγή. Παρόμοια παραδείγματα έχουν εντοπιστεί σε οικισμούς οικιακής χρήσης, αποθηκευτικούς χώρους και ταφικά περιβάλλοντα σε ολόκληρο τον ελληνιστικό κόσμο.

Αυτό το κομμάτι παρέχει άμεση και χειροπιαστή σύνδεση με τους ανθρώπους της αρχαιότητας, όπου αντικείμενα αυτού του τύπου αποτέλεσαν μέρος της καθημερινής οικιακής ζωής πριν από περισσότερους από δύο χιλιάδες χρόνια.