Αρχιτεκτονικό στολίδι (2) - 18ος αιώνας - Μεγάλες Κλειδαριές

Μια ζευγάρι λαιμούς/κλειδιά (σημείωση: cerrojos = κλειδαριές) που φαίνεται να είναι βγαλμένο κατευθείαν από τη μεταλλουργία της προβιομηχανικής εποχής, τεμάχια σιδήρου του 18ου αιώνα —ή ακόμη παλαιότερα— που διατηρούν όλη τη δύναμη της πρωτόγονης κατασκευής και την αυστηρή αισθητική του ύστερου γοτθικού. Η κατασκευή τους είναι πλατιά: μακριές, βαρειές ράβδοι, ενωμένες με έναν κεντρικό άξονα που επιτρέπει την περιστροφή και το κλείσιμο, με δαχτυλίδια και γάντζους σφυροκοπημένα στο χέρι. Τίποτα πάνω τους δεν είναι τέλεια συμμετρικό, και ακριβώς εκεί βρίσκεται ο γοητεία τους· κάθε ανωμαλία μιλάει για τον τεχνίτη και το εργαλείο.

Στις πλαϊνές όψεις διακρίνονται αυτά τα στίγματα της σφυρηλάτησης που, περισσότερο από απτές ενδείξεις της διαδικασίας, λειτουργούν ως αυθεντικοί διακοσμητικοί και σχεδόν προσιτού χαρακτήρα. Είναι γραμμές, εγκοπές και μικροί ρυθμοί επαναλαμβανόμενοι που θυμίζουν τον λιτότερο διάκοσμο του αρχαίου γοτθικού: σχεδόν γεωμετρικά θέματα, σκληρά, που προσδίδουν υφή και χαρακτήρα χωρίς να χάσουν τη λειτουργικότητα. Δεν πρόκειται για διακοσμητικά προσθήκες, αλλά για τη γλώσσα του ίδιου του σιδήρου που δουλεύτηκε σε καυτή κόκκινη θερμοκρασία.

Ο οξείδωση, οι κοκκινωποί σκιές και οι βαθιά γκρίζοι τόνοι του μετάλλου γήρανσαν ολοκληρώνουν την ιστορική ανάγνωση των κομματιών. Φαίνεται ότι έχουν ζήσει αιώνες, ότι έχουν προστατεύσει βαριές πόρτες, ίσως αποθήκες, εργαστήρια ή αγροτικές κτίρια. Σήμερα, περισσότερο από μηχανισμούς κλεισίματος, είναι θραύσματα ύλης ιστορίας, μάρτυρες ενός παρελθόντος κατά το οποίο η ασφάλεια κατασκευαζόταν με το χέρι και κάθε κλείδωμα ήταν μοναδικό.

Αποστολή με επιβεβαίωση και καλός συσκευαστικός κίνδυνος.