Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Macrinus (AD 217-218). Denarius

Από τη δική μου ιδιωτική συλλογή!

Αρχαία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική περίοδος Μακρινός (217–218 μ.Χ.). AR-Denar (περίπου 2.1). Ρώμη, 218 μ.Χ.

IMP C M OPEL SEV MACRINVS AVG, Λοξευμένο κλάδος δάφνης, θώρακας που καλύπτει τη σωστή πλευρά του Μακρινου καθώς φαίνεται από μπροστά / PONTIF MAX TR P II COS P P, Ο Μακρινους στέκει σε θριαμβευτική τετράδρομη άρμα αριστερά, κλαδί προς τα πάνω στο δεξί χέρι, σκήπτρο στο αριστερό, στεφανωμένος από τη Βίκτωρια, που βρίσκεται πίσω στο κάρο.

RIC IV.II 36.

Ο Μακρινους γεννήθηκε γύρω στο 165 μ.Χ. στη Μαυρητανία. Η οικογένειά του ανήκε στην ανώτερη μεσαία τάξη, πράγμα που του παρείχε εκπαίδευση που τον προώθησε σε υψηλά αξιώματα ως δημόσιος υπάλληλος κατά τη βασιλεία του Septimius Severus. Ο Caracalla όρισε τον Μακρινου αρχηγό της Προτάσιας, μια θέση με σημαντική εξουσία που υπερίσχυε μόνο του αυτοκράτορα. Το 216 μ.Χ. συνόδευσε τον Caracalla σε εκστρατεία εναντίον των Παρθών. Εκεί πληροφορήθηκε για ένα γράμμα που τον εμπλέκει σε συνωμοσία εναντίον του Αυτοκράτορα. Γρήγορα ενήργησε και δολοφόνησε τον Caracalla από έναν εκ των σωμάτων-ασφαλείας του. Ο Μακρινους όρκισε την αθωότητά του και κατάφερε να πείσει τον στρατό να τον ανακηρύξει αυτοκράτορα στις 11 Απριλίου 217. Παρά το γεγονός ότι η Σύνοδος της Ρώμης χαιρόταν που έβγαλε από τη μέση τον απεχθή Caracalla, υποδέχθηκε τον Μακρινου με σκεπτικισμό, αλλά του έδωσε μια ευκαιρία. Με ελπίδα να αποσυρθεί από την εκστρατεία και να επιστρέψει στη Ρώμη, ο Μακρινους επιδίωξε μια συνήγορο ειρήνης με τους Παρθούς. Οι πρώτοι, όμως, αισθάνθηκαν αδυναμία και μάζεψαν τα στρατεύματά τους, αναγκάζοντάς τον Μακρινου να δώσει υψηλά δώρα και αποζημιώσεις.

Για τους Ρωμαίους στρατιώτες αυτό φαντάζονταν ήττα, και ο Μακρινους τους προσέβαλλε ακόμη περισσότερο, ακυρώνοντας τη γενναιόδωρη αύξηση μισθών που είχε χορηγήσει ο Caracalla. Η δυσαρέσκεια αυξήθηκε, και η σημαντική θεία του Caracalla, η Julia Maesa, εξαγόρασε τη ρωμαϊκή φρουρά της Emesa στη Συρία ώστε να αναγείρει τον 13χρονο εγγονό της Elagabal αυτοκράτορα στις 15 Μαΐου 218 μ.Χ. Ο Μακρινους, που αρχικά απέρριψε την εξέγερση, συγκέντρωση τελικά τις πιστές λεγεώνες του στις 8 Ιουνίου για να συναντήσουν τους επαναστάτες κοντά στην Αντιόχεια. Αν και οι δυνάμεις του βρισκόταν κοντά στη νίκη, έχασε την αποφασιστικότητα και διέφυγε. Οι απομονωμένοι του στρατιώτες άλλαξαν πλευρά και έδειξαν στήριξη προς τον Elagabal. Με μεταμφίεση ως αγγελιαφόρος επιχείρησε να διαφύγει από τη Μικρά Ασία, αλλά συνελήφθη και απαγχονίστηκε στην Κώνο (Chalcedon). Ο γιος του υπέστη παρόμοια μοίρα κατά τη διάρκεια της εξόδου στο Παρθικό εξορία.