Jean Jacques Venturini - Femme à lunette/12

Ο Ζαν Ζακ Βεντουρίνι, όπως στις ταινίες Ζωγραφίζω σκηνές ζωής, παραστατικά πορτρέτα όπου η αποκατάσταση της πραγματικότητας χτυπιέται απαλά από μια μυθιστορηματική δύναμη που μιλά στον καθένα μας. Μου αρέσει να υπογραμμίζω το ψυχολογικό βάθος των διάσημων χαρακτήρων της show biz και του κινηματογράφου. Αν τα πορτρέτα μου αντιμετωπίζονται πολύ συχνά σε στυλ Pop Art, όλα αφήνουν να εκπορεύεται έναν χαρακτήρα, μια ξεχωριστή λεπτομέρεια. Σε μια άλλη άσκηση στυλ, όταν επικεντρώνομαι σε σκηνές ζωής, άγνωστοι χαρακτήρες αποτυπώνονται στην ιδιωτικότητα ενός κλειστού περιβάλλοντος. Ο μαγνητισμός της προσωπικότητάς τους αποτυπώνεται έτσι με μια ορισμένη αυθεντικότητα. Πρόκειται για την αμφισβήτηση της ταυτότητας του ατόμου και της εμφάνισης του γεγονότος, την αναστολή μιας στιγμής, η οποία μπορεί να υποδηλώνει μια ενέργεια που θα ακολουθήσει. Δουλεύω τη μυθοπλασία σαν πλάνο σεκάνς. Ο κινηματογράφος είναι αναμφισβήτητα πηγή έμπνευσης στη δουλειά μου. Τα πρόσφατα έργα μου όπως το The Blue Room ή το Courant d'air μαρτυρούν εσωτερικές σκηνές εμπνευσμένες από τον Edward Hopper. Όπως ο αμερικανός κύριος, ταχυδακτυλουργώ την εικονογραφική πλοκή, μεταξύ εμφάνισης και εξαφάνισης. «Αυτές είναι σκηνές είδους. Αφηγούμαι την αρχή μιας ιστορίας που περιέχεται ήδη στον τίτλο, την οποία ο καθένας θα ερμηνεύσει και θα τελειώσει με τον δικό του τρόπο (…) Ο στόχος είναι να εστιάσουμε όχι στο πορτρέτο των χαρακτήρων αλλά στις ασχολίες τους. » Η ελαιογραφία σε λινό καμβά είναι η αγαπημένη μου τεχνική. Έχοντας κόψει τα δόντια μου στον κόσμο της δημιουργίας και της έκδοσης, μεταφέρω πλέον την τεχνογνωσία μου από την εκτύπωση, την μεταξοτυπία ή τη χαρακτική σε καμβά. Οι μέθοδοι μεταμόρφωσης και διάταξης της εικόνας, που πραγματοποιούνται στον υπολογιστή, συντονίζουν πάντα τη δουλειά μου. «Υπάρχει αυτό που βλέπω με γυμνό μάτι, και αυτό που βλέπω στην οθόνη και στο τέλος η ερμηνεία που του κάνω στον παρθένο ακόμα καμβά μου. » Η κατασκευή λειτουργεί ταυτόχρονα η φιγούρα και ο χώρος. Τα αποτελέσματα της ανακούφισης και του βάθους ενισχύονται από την αρμονική φροντίδα που δίνεται στους τόνους. Αυτή η χρωματική διαδικασία αλληλεπιδρά για να σφυρηλατήσει την αφηγηματική ορμή. Η αφήγηση είναι εμποτισμένη με τον δεσμό με τον άλλο και το περιβάλλον του. Ένταση, σημεία ανισορροπίας, εντυπωσιακές λεπτομέρειες... Η σύνθεση μιλά από μόνη της και επιμένει να δίνει νόημα στη σκηνή για να τροφοδοτήσει την ιστορία. Αυτή η διαδικασία μας καλεί να θέσουμε τον εαυτό μας στη διάθεση να ακούσουμε και να αναζητήσουμε μια καλύτερη κατανόηση. Οι ατμόσφαιρές μου είναι γενικά στοχαστικές, προσκαλούν διαλογισμό και ενδοσκόπηση. Αντιλαμβάνομαι τις ζωγραφικές μου ταυτότητες ως εικονογραφήσεις μιας συλλογικής μνήμης. αυτο-αναπαραστάσεις, εμφανή χαρακτηριστικά του συνειδητού και του ασυνείδητου μας. Είναι αναμνήσεις που ξεχνάμε και που ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια, που όλοι έχουν ήδη βιώσει ή έχουν δει. «Μια επιτυχημένη σκηνή ζωής πρέπει να αγγίζει την ευαισθησία του θεατή, συνδέοντάς το με τη μνήμη μιας στιγμής ζωής, με μια προβολή του εαυτού του, με ένα γνωστό περιβάλλον. Δεν ζωγραφίζω για να στολίσω τοίχους αλλά για να αγγίξω ψυχές. »