Ευρωπαϊκή σχολή (XIX) - Scena Pastorale con Pecora e Capra

• Θέμα: Βουκολικό/παρθεναϊκό τοπίο με ζώα ( πρόβατα και κατσίκες )
• Περίοδος: Τέλος του 19ου αιώνα – Αρχές του 20ού αιώνα
• Σχολή: Βορειοευρωπαϊκή (Αγγλική / Γαλλο-βελγική) με ισχυρή επιρροή ολλανδική
• Τεχνική: Λάδι σε σανίδα
• Υπογραφή: Υπογεγραμμένο στο κάτω δεξί μέρος "More" (άγνωστος καλλιτέχνης?)
• Διαστάσεις με κορνίζα: 31x36 εκ.
• Διαστάσεις μόνο της σανίδας: 12x17 εκ.

Εξαιρείας γοητείας και εκλέπτυνσης παλαιός πίνακας με λάδι σε σανίδα, μαρτυρία της σχολής ζωγραφικής με ζώα και τοπίου της βορειοευρωπαϊκής σχολής στα όρια του 19ου αιώνα και του πρώτου 20ού αιώνα.
Στο πρώτο πλάνο διακρίνονται μια πρόβατα κουρνιάρικο κοντά σε δύο στύλους περίφραξης και μια δίχρωμη κατσίκα με λεπτομερή απόδοση. Η σύνθεση οφείλει σε μεγάλο βαθμό στον ολλανδικό Χρυσό Αιώνα (στον δρόμο προς δασκάλους όπως ο Paulus Potter), φανερή στην επιλογή ενός πολύ χαμηλού οριζοντίου που αφήνει ευρύ χώρο σε έναν απαλό γεμάτο σύννεφα ουρανό, σκοτεινό και φορτισμένο με ατμόσφαιρα, αποτυπωμένο με παχιές πινελιές, δυναμικές και με μεγάλη οπτική επίδραση.
Το χέρι του καλλιτέχνη αποδεικνύει αξιοσημείωτη τεχνική δεξιότητα, ορατή κυρίως στον ρεαλισμό με τον οποίο αποδόθηκαν τα τρίχωρα των ζώων και στα ευαίσθητα παιχνίδια φυσικού φωτός που χτυπούν το μαλλί της προβάτινας.
Στη γωνία κάτω δεξιά, πάνω από τον κορμό ενός πεσμένου δέντρου, φαίνεται καθαρά η υπογραφή του δημιουργού "More".

Το έργο κοσμείται με μια σημαντική χρυσή κορνίζα εποχής. Η περιδίνηση χαρακτηρίζεται από εκθαμβωτικά ανάγλυφα διακοσμητικά φυτικά γύρω από τις τέσσερις γωνίες και από μια εκλεπτυσμένη γεωμετρική υφή-δικτύωμα στη μεσαία ζώνη.

Το πίσω μέρος του πίνακα παρουσιάζει ακεραιότητα και σταθερότητα, ενσωματωμένο στο αρχικό πλαίσιο περιέλιξης ενισχυμένο στις γωνίες. Στον πίνακα υπάρχει ένας αρχαίος ξύλινος τακτός ή καρτ-έξω για την καταγραφή του απόθεματος ή της διέλευσης σε γκαλερί/δημοπρασία με τον χειρόγραφο αριθμό. Το έργο διαθέτει επίσης κλωστή και είναι έτοιμο για ανάρτηση.

Το έργο πωλείται στις συνθήκες ορατές στη φωτογραφία. Δείχνει τα κανονικά σημεία φθοράς του χρόνου στην κορνίζα και στο πίσω μέρος. Δεν αναγράφεται πουθενά απώλεια χρώματος στην επιφάνεια της ζωγραφιάς, η οποία παραμένει ζωντανή και σταθερή, παρά την ψευδορηγματώδη κηλίδωση χαρακτηριστική ενός έργου εποχής.