Pacifico Sidoli (1868-1963) - Ultima visione di Tiepolo

Pacifico Sidoli

Pacifico Sidoli (Rossoreggio di Bettola, 17 maggio 1868 – Piacenza, 23 marzo 1963) ήταν ένας διάσημος και μακροβιώτης ιταλός ζωγράφος της Εμίλια, με τη φιλόφορη παραγωγή του να διασχίζει σχεδόν έναν αιώνα της ιταλικής τέχνης. Εκπαιδευμένος στο Istituto Gazzola του Πιατσέντσα υπό τη διεύθυνση του Bernardino Pollinari, ο καλλιτέχνης αρχικά υιοθέτησε τους ακαδημαϊκούς κανόνες του ύστερο-δεικτικού ρεαλισμού. Ωστόσο, η όρασή του διευρύνθηκε σημαντικά χάρη σε μακρόχρονη διαμονή στο Παρίσι που ξεκίνησε το 1895 και διήρκεσε σχεδόν είκοσι χρόνια, κατά τη διάρκεια της οποίας ήρθε σε επαφή με τα νέα ευρωπαϊκά κινήματα ζωγραφικής που ταυτίζονταν με το πέρασμα δύο αιώνων. Παρά την διεθνή πνοή, διατήρησε πάντα βαθιά σύνδεση με τον τόπο καταγωγής του και με την πόλη Μιλάνο, όπου το στούντιό του έγινε συχνό σημείο συνάντησης διανοουμένων και συλλεκτών.

Από πλευράς στυλ και ποιητικής, ο Sidoli διέκρινέται για μια ειλικρινή, λυρική και στη μοναχικότητα προσκείμενη γλώσσα, στενά ριζωμένη σε μια πραγματιστική παράδοση λαβύρινου της Λομβαρδίας-Εμίλια. Η τεχνική του, πιστή προς την παρατήρηση της αλήθειας, αποδείχθηκε ανοιχτή σε πειραματισμό: στις φωτεινές του τοπιογραφίες και στις σκηνές καθημερινότητας εμφανίζονται συχνές παρεισφρήσεις στην τεχνική διαίρεσης, χαρακτηρισμένες από μια ζωγραφική με εύκαμπτα και αποσπασματικά πινέλα, μερικές φορές συνδυασμένες με θεματολογία σε ύφος συμβολιστικό. Ήταν ένας επιμελής διερευνητής της φύσης και του ανθρώπινου προσώπου, ποιότητα που τον έκανε έναν πολύ αναζητούμενο προσωπογράφο, ικανό να αποτυπώνει με αξιοπρέπεια και χρωματική ευαισθησία προσωπικότητες μεγέθους όπως του Giosuè Carducci και του συνάδελφου ζωγράφου Filippo Carcano.

Η ακατάπαυστη δημιουργική του ώθηση, που τον είδε να ζωγραφίζει κυριολεκτικά μέχρι το κρεβάτι του θανάτου, του χάρισε σημαντικές παραγγελίες και ευρεία διάδοση των έργων του σε εξέχουσες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Στον δημόσιο τομέα θυμούνται τη πρώτη του εικόνα αδιαίρετης ύπαρξης, τον San Folco Scotti (1892) για την εκκλησία της Sant'Eufemia στη Piacenza, τις παστέλ για το νυχάκι του παλατιού της Τράπεζας Κατάκυκης (σήμερα Κεντρικοί Ταχυδρομικοί της Piacenza) και τον μεγαλειώδη ιστορικό καμβά που φυλάσσεται στην Casa Madre degli Scalabriniani. Σήμερα τα έργα του κοσμούν σημαντικά ιδρύματα, ανάμεσά τους τη Γκαλερί Σύγχρονης Τέχνης Ricci Oddi της Piacenza (που το 1996 του απέτισε μια ευρεία αναδρομή), τη συλλογή του Fundação di Piacenza e Vigevano και το Μουσείο Antoniano του Padova.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Τελευταία όψη του Tiepolo
Λάδι σε χαρτόνι

Στο «Τελευταία όψη του Tiepolo», τίτλος που αναγράφεται από τον καλλιτέχνη στην πίσω πλευρά του μικρού πίνακα, ο Pacifico Sidoli απεικονίζει τον Giambattista Tiepolo, έναν από τους σημαντικότερους ζωγράφους του Βενετσιάνικου 18ου αιώνα. Ο δάσκαλος απεικονίζεται σε προχωρημένη ηλικία, καθισμένος στο δικό του στούντιο, ίσως στα στιγμιότυπα εργασίας πάνω στο τελευταίο του έργο. Η σκηνή δομείται γύρω από τη στιγμή της αντίληψης. Μπροστά από τον Tiepolo, ο ουρανός φαίνεται να παίρνει μορφή σαν όραμα: στην επιφάνεια της ζωγραφικής διακρίνονται άλογα, μυθολογικά φιγούρες και μερικώς υπό κείμενο παρουσίες που παραπέμπουν στους Θεούς Ολύμπιους και στους ανοιχτούς ουρανούς των φημισμένων τουφών του. Ο Sidoli ερμηνεύει τη δημιουργική διαδικασία ως μετακίνηση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Το στούντιο, με το καβαλέτο και τα εργαλεία του ζωγράφου, παραμένει προσηλωμένο σε μια συγκεκριμένη διάσταση, ενώ ο ουρανός μπροστά από τον καλλιτέχνη ζωντανεύει από τις εικόνες της φαντασίας του. Ο σκούρος πίνακας, το έλεγχο φως και η γρήγορη πινελιά δίνουν στο έργο ένα χαρακτήρα συγκρατημένο και έντονο. Ένα ιδιαίτερο έργο στην παραγωγή του Sidoli, δομημένο ως φόρος τιμής στον Tiepolo και στη φαντασιακή δύναμη της ζωγραφικής του.

ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ


Καλή γενική κατάσταση. Το έργο άθικτο σε κάθε του κομμάτι με ζωντανή και ευανάγνωστη χρωματική απόδοση και πινελιά. 

Αποστολή με καταγραφή και ασφάλιση, με κατάλληλη συσκευασία.