Είδωλο του σεφ Νταχ - Αμπομέι - Μπενίν (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Μαγνητικέ στατού σε πηλό που απεικονίζει έναν αρχηγό του βασιλείου του Αμπομέι στο Μένιν.
Όπως σε πολλά αφρικανικά βασίλεια, ο βασιλιάς θεωρείται ιερό ον. Το πρόσωπό του φέρει κοσμικές ενέργειες, συχνά αντιλαμβανόμενες ως θεϊκής προέλευσης, καθώς οι δυναστείες συνδέουν συχνά τη βασιλική γραμμή με έναν θείον προγονό-ιδρυτή. Διασφαλίζοντας την ευημερία του βασιλείου, την ευημερία των υπηκόων του και τη συνολική ισορροπία του κόσμου, κατέχει κεντρική θέση στην πολιτική και πνευματική οργάνωση.
Ο μονάρχης παρείχε τα μέσα διαβίωσης και την άνεση στις μεγάλες οικογένειες των καλλιτεχνών της αυλής χορηγώντας τους στέγαση, γη προς καλλιέργεια, εργατικό δυναμικό, συζύγους και τακτικά δώρα που αποτελούσαν την κύρια πηγή εσόδων τους. Αντίθετα, τα έργα που δημιουργούνταν από αυτούς τους καλλιτέχνες έπρεπε να προκαλούν συναίσθημα και να παράγουν ένα αποτελεσματικό συμβολικό αποτέλεσμα, τόσο σε ιδιωτικούς χώρους όσο και κατά την παρουσίασή τους στην αυλή ή κατά τη διεξαγωγή των επίσημων τελετών.
Οι καλλιτέχνες συνήθως θεωρούνταν τα «< παιδιά του βασιλιά >». Ωστόσο, υπήρχαν εξαιρέσεις: ο Yémadjé θεωρούνταν ως σύζυγος του βασιλιά, ενώ ο Hountondji αναγνωριζόταν ως αδελφός του, φέροντας τον τίτλο ahononvi. Στο Αμπομέι, αν και ο βασιλικός άνθρωπος παραμένει στο κέντρο της πολιτικής και θρησκευτικής ζωής, ο καλλιτέχνης διαδραματίζει βασικό ρόλο διασφαλίζοντας τον σύνδεσμο ανάμεσα στους διάφορους λαούς που συνθέτουν το βασίλειο.
Τα βασιλικά εργαστήρια συγκέντρωναν καλλιτέχνες από διάφορες κοινότητες, κυρίως φον, μαή, μπαρίμπα, Χάουσα και ναγκο-υορούμπα. Οι Nago-Yoruba, των οποίων οι εκπρόσωποι της πρώτης γενιάς συνήθως ήταν αιχμάλωτοι πολέμου, διέκριναν ιδιαίτερα στη γλυπτική σε ξύλο, μερικές φορές σε ελεφάνσινο, καθώς και στην τέχνη του κοσμήματος με στρας. Οι γλύπτες Nago κατασκεύαζαν ειδικά τους κίονες των παλατιών και τα ιερά όργανα μαντείας του Fa.