René Magritte (1898-1967) - Le faux miroir

René Magritte (1898-1967), χειρόγραφο με στυλό από τον κύριο Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation

Λιθογραφία σε βέλτιστο χαρτί BFK Rives vellum.

Αριθμημένο / 300 αντίγραφα, υπογεγραμμένο σε εκτύπωση, το κάδρο δεν περιλαμβάνεται
Λιθογραφία παραχθείσα υπό τον έλεγχο της Διαδοχής Magritte, επιβεβαιωμένη με το μαύρο σφραγισμένο έμβλημα Succession, υπογεγραμμένη στο κάτω αριστερά της πέτρας και χειρόγραφο υπογραφή από τον κύριο Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation (με αρχικό στο ίδιο πλευρό του αριθμού)
Διαστάσεις: 44x30 εκ.
René Magritte, ο διακεκριμένος Βέλγος σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά ελκυστικά έργα που παίζουν με τα θέματα των παραθύρων, σφαιρών και νεφών. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο πίνακας του 1964 "Le Tombeau des Lutteurs" (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς από τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέτυπης σύνθεσης.

Σε αυτό το γοητευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο σε μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει ένα συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής εγκλωβίζεται σε ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, το οποίο συχνά περιγράφεται ως βράχος ή πλανήτης, που φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από το τζάμι του παραθύρου. Αυτή η σφαίρα δεν στηρίζεται πουθενά· απλώς αιωρείται στο κέντρο της θέας. Πάνω από αυτήν και γύρω από αυτήν την αινιγματική σφαίρα, στιλισμένα σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, απομονώντας με την χαρακτηριστική ακριβή αλλά ονειρικά ποιότητα του Magritte.

Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας και βαθιάς ξενάγησης. Το παράθυρο, που συνήθως αποτελεί είσοδο στην πραγματικότητα, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, αψηφά τη βαρύτητα και το φυσικό περιεχόμενο. Τα σύννεφα, αν και φυσικά, συνεισφέρουν στην συνολική ανησυχητική ατμόσφαιρα αποτελώντας μέρος αυτής της παράξενης τραβηγμένης σκηνής. Ο Magritte με εξαιρετική τέχνη χρησιμοποιεί αυτά τα κοινά μοτίβα για να προκληθούν τη αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να ερευνήσει τι είναι πραγματικό, τι φαντάζεται και τη ίδια τη φύση της αναπαράστασης.