Antonio Bueno (1918-1984) - Marinaretto

Βαθυέρα με σμάλτο του Antonio Bueno υπογεγραμμένη από τον καλλιτέχνη στο κάτω δεξιά και με περιλαμβανόμενη κορνίζα από ύφασμα σύγχρονο της εποχής, διαστάσεων 20 cm σε πλάτος και 20 cm σε ύψος.
Συνοδεύεται από πιστοποιητικό αυθεντικότητας.
Ιδιωτική οικογενειακή συλλογή.

Antonio Bueno (Βερολίνο, 21 Ιουλίου 1918 – Φιέζολε, 26 Σεπτεμβρίου 1984) ήταν ισπανός ζωγράφος με ιταλική υπηκοότητα.
Γεννημένος στη Γερμανία, ενώ ο πατέρας του εργάζονταν ως ανταποκριτής στη Μαντόρια ABC του Μαδρίτης στο Βερολίνο, πραγματοποίησε τις καλλιτεχνικές σπουδές στην Ισπανία και την Ελβετία. Το 1937 βρισκόταν στο Παρίσι, όπου εκθέστηκε στο Salon des Jeunes· το 1940, μαζί με τον αδελφό του Xavier, μετακόμισε στην Ιταλία. Μετά από μια εμπειρία Post-Impressionism, αμέσως μετά τον πόλεμο προσχώρησε στη διδασκαλία του Gregorio Sciltian εκτελώντας έργα trompe-l'œil και, με τον Pietro Annigoni, τον Alfredo Serri και τον αδελφό του, προσχώρησε στο μανιφέστο των «Πλαστών ζωγράφων της Πραγματικότητας».[1]

Ιδιαίτερα επιμελής και ανήσυχος πειραματιστής, μετά από αυτές τις εμπειρίες προχώρησε σε πληθώρα ερευνών: αφηρημένος ζωγράφος (1950-53) ταυτόχρονα με τη δουλειά του ως γραμματέας στη μηνιαία επιθεώρηση Numero· νεομεταφυσικός με τη σειρά έργων με τσιγάρα από γύψο (1953-57)· ρεαλιστής· μαθηματικός/υλικό-λογικός στον δρόμο του Informale με μια σειρά αποτυπώσεων (1960-62)· σηματογρ crafts και ποπ στα μέσα της δεκαετίας του 1960· νεο-νταβάς και οπτικός ζωγράφος.[2] Στην εκλεκτικότητα της παραγωγής του, στο ευρύ κοινό φέρνουν κυρίως γνωστές οι μορφές του βούτσων και στρογγυλών κεφαλών, αγόρια ντυμένα κουστούμια θαλασσινού στυλ, πυροσβέστες, ερμηνείες μεγάλων έργων της ιστορίας της τέχνης, με στρογγυλεμένες και απλουστευμένες χαρακτηριστικά και νεοτενικές.

Απέκτησε ιταλική υπηκοότητα το 1970.

Τελικά η καθιέρωση του Bueno στη Μπολόνια της Βενετίας το 1984, λίγους μήνες πριν το θάνατό του, όταν ήδη ήταν σοβαρά άρρωστος: στην έκθεση παρουσίασε μια σειρά έργων που αντιπροσωπεύουν αδιαμφισβήτητα το ανώτατο σημείο όλης της καλλιτεχνικής παραγωγής της ώριμης περιόδου του.[3]