Diane Arbus - Diane Arbus - 1972

LEGENDARY PHOTOBOOK από μια εξαιρετικά επιδραστική Αμερικανή φωτογράφο Diane Arbus:
- Andrew Roth, 101 books of books, σελίδες 214-215
- Martin Parr, The Photobook, τόμ. 1, σελίδες 258/259

Η Diane Arbus παραμένει μια από τους πιο εντυπωσιακούς πορτραίτογράφους που συνέβη ποτέ. Φωτογράφισε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, συμπεριλαμβανομένων στριπτιτζούδες, φεστιβαλικά αγάλματα, γυμνιστές, άτομα με δυσμορφία, παιδιά, μητέρες, ζευγάρια, ηλικιωμένους και μεσαία τάξη οικογενειών.

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΤΙΤΛΟΣ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΦΟΒΕΡΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΦΩΤΟΒΙΒΛΙΟΥ.

ΠΡΩΙΝΗ ΤΡΙΤΗ ΕΚΤΥΠΩΣΗ.

Αυτό είναι η ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ του ΠΟΛΥ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΥ ΜΟΝΟ-ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΑΓΟΡΑΣ ΕΚΔΟΣΕΩΝ από το 5Uhr30.com
(Ecki Heuser, Κολωνία, Γερμανία).

"Η Diane Arbus δεν ήταν θεωρητικός αλλά καλλιτέχνης. Η έγνοια της δεν ήταν να στηρίζει φιλόφιλοφιλολογικές θέσεις, αλλά να δημιουργεί εικόνες. Αγάπησε τη φωτογραφία για τα θαύματα που επιτελεί κάθε μέρα απλά κατά λάθος, και την σεβάστηκε για το ακριβές στοχευμένο εργαλείο που μπορεί να είναι, δεδομένου ταλέντο, νοημοσύνη, αφοσίωση και πειθαρχία. Οι εικόνες της αμφισβητούν τις βασικές παραδοχές πάνω στις οποίες στηρίζεται ο πιο γνωστός αποκαλυπτικός οπτικός όρος. Αφορούν ιδιωτικές αντί κοινωνικές πραγματικότητες, ψυχολογική συνοχή αντί οπτική συνεκτικότητα, το πρωτότυπο και μυθολογικό αντί του θεματικού και χρονικού. Το πραγματικό της θέμα δεν είναι λιγότερο από τις μοναδικές εσωτερικές ζωές αυτών που φωτογράφησε."
- John Szarkowski, Διευθυντής, Τομέας Φωτογραφίας, Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης -

5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλεια και συνδυασμένη αποστολή παγκοσμίως.

"Η Diane Arbus γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 14 Μαρτίου 1923. Ήταν το μεσαίο παιδί ανάμεσα σε τρία και ο πατέρας της, David Nemerov, διέθετε ένα μεγάλο πολυκατάστημα Fifth Avenue που ονομαζόταν Russek's. Μεγάλωσε στο Central Park West και φοίτησε στα Ethical Culture and Fieldston Schools. Στα δεκαπέντε της χρόνια γνώρισε τον Allan Arbus και παντρεύτηκαν τέσσερα χρόνια αργότερα. Έγιναν μοντέλα μόδας και τα επόμενα χρόνια εργάστηκαν για τα περισσότερα από τα κύρια περιοδικά μόδας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1959 η Diane μελέτησε τη φωτογραφία με τη Lisette Model, η οποία, με έναν τρόπο, της έδωσε το περιθώριο να ακολουθήσει σοβαρά το δικό της έργο. Πήρε ερευνητικές υποτροφίες Guggenheim το 1963 και 1966.
Μια χρονιά αργότερα ορισμένα από τα αποτελέσματα αυτών των έργων εκτέθηκαν από τον John Szarkowski στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης σε μια έκθεση που αντιπροσώπευε τα έργα τριών φωτογράφων και ονομάστηκε "New Documents." Για τη συμμετοχή της σε αυτή την έκθεση έλαβε μεγάλη εκτίμηση. Οι φωτογραφίες της έκτοτε συμπεριλήφθηκαν στις μόνιμες συλλογές μουσείων σε ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Το 1970 δημιούργησε ένα τόμο δέκα από τις φωτογραφίες της, ο οποίος θα αποτελούσε την πρώτη σειρά περιορισμένων εκδόσεων του έργου της. Η Diane Arbus αυτοκτόνησε στις 26 Ιουλίου 1971. Τον Ιούλιο του 1972 ήταν η πρώτη αμερικανίδα φωτογράφος που παρουσιάστηκε στη Μπιενάλε της Βενετίας."
(από τον εκδότη)

Aperture, Νέα Υόρκη. 1972. Πρώτη έκδοση, τρίτη εκτύπωση.

Χαρτί. 232 x 278 mm. 196 σελ. Φωτογραφίες: Diane Arbus. Διάταξη από Doon Arbus (η κόρη της Diane Arbus) και από τον Marvin Israel (φιλίος της Diane Arbus). Κείμενο στα Αγγλικά.

Κατάσταση:
Το βιβλίο εξωτερικά και εσωτερικά είναι αρκετά φρέσκο και καθαρό χωρίς σημειώσεις προηγούμενου κατόχου και χωρίς φθορα· καλύτερο από το συνηθισμένο. Στην επάνω δεξιά γωνία του μπροστινού εξωφύλλου και των σελίδων ελαφρώς χτυπημένες (περιθώριο, όχι δραματικό). Συνολικά άριστη κατάσταση.

Μετά από όλα αυτά τα χρόνια παραμένει ένα εξαιρετικό βιβλίο με κάποιους από τα καλύτερα προσωπογραφικά πορτραίτα που έχουν ποτέ φτιαχτεί.
Κλασικό φωτοβιβλίο από την αρχική τρίτη εκτύπωση - σε καλύτερη από τη συνήθη κατάσταση.

"Όταν η Diane Arbus πέθανε πέρυσι, είχε ήδη γίνει μια θρύλος και επιρροή ανάμεσα σε σοβαρούς φωτογράφους της νεότερης γενιάς. Αν η φυσική τάση κάποιου είναι να είναι σκεπτικός για έναν θρύλο, πρέπει να ειπωθεί ότι κάθε υποψία εξαφανίζεται ενώπιον του έργου της Αrbus, το οποίο είναι εξαιρετικά ισχυρό και πολύ παράξενο.
Στις εικόνες της τίποτα δεν είναι αυτοσχέδιο ή απλώς "πιάστηκε". Οι θέματα κοιτάζουν την κάμερα με ενδιαφέρον και υπομονή.
Είναι πλήρως ενήμερα για τη διαδικασία δημιουργίας της εικόνας. Συμμετέχουν. Είναι αυτό το στοιχείο της συμμετοχής, αυτή η υπόδειξη ενός διαλόγου μεταξύ του θέματος και του φωτογράφου, που δίνει σε αυτές τις εικόνες τη μεγάλη τους αξιοπρέπεια. Και είναι αυτή η αξιοπρέπεια που, νομίζω, είναι η πηγή της δύναμής τους."
- Hilton Kramer, The New York Times -