Paolo Fedeli - Duomo di Milano notturno

Ο Πάολο Φεντέλι γεννήθηκε στη Τοσκάνη το 1957. Παρακολούθησε το Ινστιτούτο Τέχνης της Σιέννας, λαμβάνοντας το δίπλωμα του Δασκάλου της Τέχνης. Έχει εγκαινιάσει πολυάριθμες ατομικές εκθέσεις στην Ιταλία και στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων, Ουκρανία, Γαλλία, Ρωσία, Ισπανία, Ρώμη και πολλές άλλες. Είναι παρόντας σε διάφορες μόνιμες εκθέσεις. Τα έργα του φιγουράρουν σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Η δραστηριότητά του έχει κριτικογραφηθεί σε εθνικά και διεθνή έντυπα και εφημερίδες. Έχει συμμετάσχει στις σημαντικότερες εθνικές ομαδικές εκθέσεις τέχνης, επιτυγχάνοντας σημαντικές αναφορές και κριτικά βραβεία. Από το 1979 μέχρι σήμερα κερδίζει εκατόν εβδομήντα έξι πρώτα βραβεία διαγωνισμών ζωγραφικής. Ο Paolo Fedeli είναι ο καντέρης της μυστηριώδους φύσης.

ΔΙΝΟΥΝ ΕΞΩ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ:

Ο Paolo Fedeli είναι ζωγράφος απόλυτης κομψότητας. Ιστοριογράφος αδίκων και αγνωστών γεγονότων, ερωτήσεων χωρίς απάντηση.
Ο ίδιος ο περίπλουντος μεταξύ Τοσκάνης και της άσημης μετροπόλης ενός δυτικού δυισμού, όπου όλοι οι αρχιτεκτονικοί ορίζοντες μοιάζουν μεταξύ τους στην παράνοια της παγκοσμιοποίησης, μπορεί να φαίνεται καινοτόμος. Όπως και η αλλαγή στη γλώσσα του. Ωστόσο βλέπουμε μια λεπτή σύνδεση ανάμεσα στα αγροκτήματα, τους λόφους, τους καθαρούς ουρανούς, τα νυχτερινά φώτα, τους γυαλιστερούς δρόμους με υγρασία, τις χρωματικές ατμόσφαιρες της μολύνης ομίχλης: δεν υπάρχουν ζωντανοί οργανισμοί, καθώς οι άνθρωποι, η καθημερινότητα, η εργασία, ο έρωτας, το μίσος, ο ανταγωνισμός, ο νυχτερινός ύπνος, έχουν αποφύγει την φαντασία του καλλιτέχνη, που ήθελε να αποκλείσει από τη ποίηση του οποιοδήποτε κοινωνικό ή, καλύτερα, ρεαλιστικό αναφορικό στοιχείο. Πιθανώς ο Γάλλος ποιητής Πολ Βερλέν συμφωνούσε με αυτόν, αναγνωρίζοντας τις απέξω από τις λέξεις και τα χρώματα αποστάσεις:
«Είναι απαραίτητο και εσύ να μη διαλέξεις
τις λέξεις σου χωρίς κάποια σφάλματα:
τίποτα δεν είναι πιο αγαπητό από το γκρίζο τραγούδι
στο οποίο το αβέβαιο συνδέεται με το συγκεκριμένο.
Πήγαινε όσο το δυνατόν πιο μακριά από την δολοφονική οξεία σκέψη
από το σκληρό πνεύμα και από το ακάθαρτο γέλιο;
που κάνουν να κλαίνε τα μάτια του γαλάζιου!
Πάρε το ευφημιστικό και γύρισε τον λαιμό του!
Ύστερα λοιπόν είναι η κλειδαριά ανάγνωσης για τον Πάολο Φεντέλι: η αυτοαναφορικότητα και το αιφνιδιασμό τα αντικατέστησε με τη θολότητα του αβέβαιου. Η ρητορική της καθημερινότητας και ο θόρυβος των ασύμβατων φωνών τα αντικατέστησε με τη σιωπή που αιωρείται της απουσίας. Η απεικόνιση του αναγνωρίσιμου την αντικατέστησε με την υπέρβαση της οπτικής ποίησης.

Πάολο Λέβι