Philippe Halsman - Jump Book (LIKE NEW AND UNREAD) - 1986

ΥΠΕΡΟΧΗ ΝΕΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΘΡΥΛΙΚΟΥ «JUMP BOOK» του Αμερικανού πορτραίτου φωτογράφου Φιλίπ Χάλσμαν (1906-1979) - αρχικά δημοσιευμένο το 1959.

Φωτογραφίες των:
Ντιν Μαρτίν, Γουιτζί, Γκρέις Κέλι, Μερλίν Μονρό, Έντουαρντ Στεϊτσεν, Μριζίτ Μπαρντό, Ρίτσαρντ Νίξον, Μαρκ Σαγκάλ, Ουόλτερ Γκρόπιους, Τζέρι Λιούις, Σοφία Λόρεν, Όντρυ Χεμπέρν, Τζίνα Λολομπρίγκιντα, Σέρλι Τέμπλ, Αβά Γκάρνταρ, Άντονι Πέρκινς, Πίτερ Οστινόφ, Τζέην Μακ Σμίδ, Ζσα Ζσα Γκάμπορ, και πολλοί άλλοι.

ΕΞΑΡΙΣΤΟ, ΣΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΣΥΝΘΕΣΗ.

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΕΝΑΡΙΑΣΤΙΚΑ ΚΥΡΙΑΧΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΟΛΥ-ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΓΟΡΕΣ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ από 5Uhr30.com
(Ecki Heuser, Κολωνία, Γερμανία).

Προσφέροντας ορισμένα από τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ - από τη δική μου ιδιωτική συλλογή και από πρόσφατες αγορές.

«Όταν άλλοι πορτραίτων οι φωτογράφοι ικανοποιούνταν να κάθεσουν τα μοντέλα τους για αυτούς, ο Φιλίπ Χάλσμαν προτιμούσε το άλμα. Θεωρούνταν ένας από τους μεγαλύτερους πορτραίτων φωτογράφους του κόσμου, και είχε καταγράψει 101 εξώφυλλα στο Life magazine. Στο απόγειο της καριέρας, επιδίωκε να επεκτείνει το πεδίο του σε άγνωστη περιοχή. «Σε ένα άλμα», έγραφε, «το θέμα, σε μια ξαφνική έκρηξη ενέργειας, υπερνικά τη βαρύτητα. Δεν μπορεί ταυτόχρονα να ελέγξει τις εκφράσεις του, τους μυς του προσώπου και των άκρων. Η μάσκα πέφτει. Ο πραγματικός εαυτός γίνεται ορατός.» Για έξι χρόνια ο Χάλσμαν ζητούσε από τους εκλεκτούς του μοντέλα να πηδούν για λογαριασμό του, και οι περισσότεροι συμμορφώθηκαν: Γκρέις Κέλι, Μερλίν Μονρό, και Μριζίτ Μπαρντό; Ρίτσαρντ Νίξον και Αντλέι Στίβενσον; Ρίτσαρντ Ρόντζερς και Όσκαρ Χάμερστάιν ΒΙΙΙΊ; ο Δούκας και η Δούκισσα της Ουίνσδωρ· και αμέτρητοι άλλοι από τις τέχνες, τις επιστήμες, την πολιτική, τις επιχειρήσεις και τον αθλητισμό, αιφνιδιάστηκαν από την ευκαιρία. Το 1959, το Jump Book του Philippe Halsman κατέγραψε ιστορία στην publishing βιομηχανία εισάγοντας τη νέα επιστήμη της «jumpology». Αυτό το μοναδικό και αυθεντικό βιβλίο έχει από καιρό εκτός κυκλοφορίας, γι’ αυτό ο Abrams απολαμβάνει πολύ να το επανακυκλοφορήσει, προσθέτοντας πρωτογενώς αδημοσίευτα άλματα, σε αναγνώριση αυτής της επαναστατικής τομής που ενωσε πρόσκαιρα τη επιστήμη της ψυχολογίας με την τέχνη της φωτογραφίας.»
(από τον εκδότη)

«Ο Philippe Halsman (1906-1979) ήταν ένας από τους μεγάλους φωτογράφους πορτραίτου της εποχής μας. Είχε περισσότερα εξώφυλλα Life magazine (101) από οποιονδήποτε άλλον φωτογράφο, και τρία από τα αγαπημένα του πορτραίτα—του Αλβέρτου Άινσταϊν, του Αντιλι Στίβενσον, και του Τζον Στίνεμπεκ—να χρησιμοποιούνται σε αμερικανικές ημεροστηρίξεις. Η φωτογραφία του André Gide χρησιμοποιήθηκε σε γαλλικό σ stamping. Οι συνάδελφοί του τον εξέλεξαν πρώτο πρόεδρο της American Society of Magazine Photographers το 1944, και το 1958, επιλέχθηκε ως ένας από τους δέκα καλύτερους φωτογράφους παγκοσμίως σε διεθνή δημοσκόπηση. Ήταν αποδέκτης του βραβείου Life Achievement in Photography της ASMP το 1975. Αρχίζοντας το 1986, η ASMP καθιέρωσε ένα ετήσιο βραβείο Philippe Halsman για τη Φωτοδημοσιογραφία.
Το έργο του εκπροσωπείται μόνιμα σε πολυάριθμα μουσεία των Ηνωμένων Πολιτειών και του εξωτερικού. Μεταξύ των πολλών ατομικών εκθέσεων ήταν μια αναδρομική έκθεση που άρχισε στο International Center of Photography στη Νέα Υόρκη το 1979 και θα συνεχίσει περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το 1988.
Ήταν μέλος του προσωπικού της Famous Photographers School και από το 1970 έως το 1979 δίδαξε σεμινάριο ψυχολογικού πορτραίτου στην The New School, Νέα Υόρκη.
Halsman Portraits, που εκδόθηκε το 1983, αποτελεί επισκόπηση της συμβολής του στην τέχνη του πορτραίτου και όχι του «μη-άλματος»."
(από τον εκδότη)

5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλεια και συνδυασμένη αποστολή σε όλο τον κόσμο.

Harry N. Abrams, Νέα Υόρκη. 1986. Πρωτότυπη έκδοση, πρώτη εμφάνιση.

Μαλακό εξώφυλλο. 223 x 280 mm. 96 σελίδες. Φωτογραφίες: Philippe Halsman. Εισαγωγή: Mike Wallace. Κείμενο: Philippe Halsman. Κείμενο στα Αγγλικά.

Κατάσταση:
Εσωτερικά καινούριο, άθικτο, αδιάβαστο. Εξωτερικά πολύ φρέσκο· οριακά ίχνη χρήσης, μη αξιοσημείωτες ατέλειες. Σύνολο σχεδόν άθικτο, σχεδόν τέλεια κατάσταση.

Διασημότητα τίτλου φωτοβιβλίου του Philippe Halsman - σε θαυμάσια φρέσκια κατάσταση.

«Ο Philippe Halsman γεννήθηκε στη Ρίγα, στην περιοχή της ρωσικής αυτοκρατορίας που αργότερα έγινε Λετονία, και πέθανε στη Νέα Υόρκη. Ο Halsman γεννήθηκε στη Ρίγα σε εβραϊκό ζεύγος, τον Μορντουχ (Μαξ) Χάλσμαν, οδοντίατρος, και την Ίτα Γκριντούχ, διευθύντρια γυμνασίου. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στη Δρέσδη. Τον Σεπτέμβριο του 1928, ο 22χρονος Halsman κατηγορήθηκε για τη δολοφονία του πατέρα του ενώ βρισκόταν σε ορειβατική εκδρομή στα Τύρολ, Αυστρία, μια περιοχή όπου υπήρχε έντονο αντισημιτισμός. Μετά από δίκη βάσει ανθρωποκτόνων στοιχείων, καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση. Η οικογένειά του, φίλοι και νομικοί αγωνίστηκαν για την απελευθέρωσή του, λαμβάνοντας υποστήριξη από τον Thomas Mann και διάφορους σημαντικούς ευρωπαϊκούς εβραϊκούς διανοούμενους, όπως ο Sigmund Freud, ο Albert Einstein, ο Jakob Wassermann, ο Erich Fromm, ο Paul Painlevé, ο Heinrich Eduard Jacob και ο Rudolf Olden, που υποστήριξαν την αθωότητά του. Ο Halsman πέρασε δύο χρόνια στη φυλακή, όπου κόλλησε φυματίωση. Τα γράμματά του από τη φυλακή δημοσιεύθηκαν ως βιβλίο το 1930: Briefe aus der Haft an eine Freundin. Απονεμήθηκε από τον αυστριακό πρόεδρο Wilhelm Miklas και αποφυλακίστηκε τον Οκτώβριο του 1930.
Ο Halsman έφυγε από την Αυστρία για τη Γαλλία, άρχισε να συνεισφέρει φωτογραφίες σε μόδες περιοδικά όπως το Vogue και γρήγορα απέκτησε φήμη ως ένας από τους καλύτερους φωτογράφους πορτραίτου στη Γαλλία, διάσημος για εικόνες που ήταν αιχμηρές παρά σε απαλό φως όπως συχνά χρησιμοποιούνταν, και με στενά καρέ. Όταν εισέβαλε η Γερμανία στη Γαλλία, ο Halsman έφυγε προς τη Μασσαλία. Απέκτησε εν τέλει αμερικανική άδεια διαμονής, βοηθούμενος από έναν οικογενειακό φίλο, τον Άλμπερτ Αϊνστάιν (τον οποίο αργότερα έφερε γνωστό φωτογραφικό στιγμιότυπο το 1947).
Ο Halsman είχε την πρώτη του επιτυχία στην Αμερική όταν η εταιρεία καλλυντικών Elizabeth Arden χρησιμοποίησε την εικόνα του μοντέλου Constance Ford ενάντια στο αμερικανικό σήμα σε διαφημιστική εκστρατεία για το κραγιόν «Victory Red». Ένα χρόνο αργότερα, το 1942, βρήκε εργασία με το Life magazine, φωτογραφίζοντας σχέδια καπέλων· μια φωτογραφία μοντέλου σε καπέλο Lilly Daché ήταν το πρώτο από τα 101 εξώφυλλα του Life.
Το 1941 γνώρισε τον σουρεαλιστή καλλιτέχνη Σαλβαδόρ Νταλί· άρχισαν να συνεργάζονται στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Το έργο Dalí Atomicus του 1948 εξετάζει την ιδέα της αιώρησης, απεικονίζοντας τρία γάτια να πετάνε, ένα κουβά νερό, και τον Νταλί στον αέρα. Ο τίτλος της φωτογραφίας παραπέμπει στο έργο του Νταλί Leda Atomica που φαίνεται δεξιά πίσω από τα δύο γάτια. Ο Halsman ανέφερε ότι χρειάστηκαν 28 προσπάθειες μέχρι να επιτευχθεί ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Ο Halsman και ο Dalí τελικά εξέδωσαν ένα συμπόσιο συνεργασιών στο βιβλίο Dali's Mustache του 1954, το οποίο παρουσιάζει 36 διαφορετικές όψεις του χαρακτηριστικού μουστακιού του καλλιτέχνη. Μια άλλη διάσημη συνεργασία μεταξύ τους ήταν το In Voluptas Mors, ένα σουρεαλιστικό πορτραίτο του Dalí δίπλα σε ένα tableau vivant επτά γυμνών γυναικών διατεθειμένων να φαίνονται σαν κρανίο. Ο Halsman χρειάστηκε τρεις ώρες για να οργανώσει τα μοντέλα σύμφωνα με ένα σκίτσο του Dalí. Διάφορες επανεκδόσεις και υπαινιγμοί στο In Voluptas Mors εμφανίστηκαν με τα χρόνια· πιο διάσημη, μια έκδοση χρησιμοποιήθηκε διακριτικά στην αφίσα της ταινίας The Silence of The Lambs, ενώ μια εμφανής επανενέργεια εμφανίστηκε σε αφίσα προώθησης του The Descent.
Το 1947 ο Halsman φωτογράφισε τον θλιμμένο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο οποίος κατά τη διάρκεια της συνεδρίας ανέφερε τους προβληματισμούς του για τον ρόλο του στις Ηνωμένες Πολιτείες στην επί追 ύ σκοπηση της ατομικής βόμβας. Αυτή η φωτογραφία έγινε μία από τις πιο διάσημες του Halsman. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε το 1966 σε αμερικανική γραμματόση, και το 1999 στο εξώφυλλο του Time που αποκάλεσε τον Einstein ως τον «Άνθρωπο του αιώνα.»
Το 1951 ο Halsman προσκλήθηκε από το NBC να φωτογραφήσει διάσημους κωμικούς της εποχής συμπεριλαμβανομένων των Milton Berle, Sid Caesar, Groucho Marx, και Bob Hope. Ενώ φωτογράφιζε τους κωμικούς κατά τη διάρκεια των πράξεών τους, αιχμαλώτισε πολλούς από αυτούς να πηδούν εν’ αέρι, πράγμα που ενέπνευσε πολλές μελλοντικές φωτογραφίες άλματος διασήμων, όπως η Ford family, ο Δούκας και η Δούκισσα της Ουίνσδωρ, η Μερλίν Μονρό, η María Félix και ο Ρίτσαρντ Νίξον.
Ο Halsman σχολίασε: «Όταν ζητάς από κάποιον να πηδήξει, η προσοχή του εστιάζεται κυρίως στην πράξη του άλματος και η μάσκα πέφτει, ώστε ο πραγματικός άνθρωπος να φανεί.» Ο φωτογράφος ανέπτυξε μια φιλοσοφία της φωτογραφίας με άλματα, την οποία ονόμασε jumpology. Δημοσίευσε το Philippe Halsman’s Jump Book το 1959, το οποίο περιείχε μια παιχνιδιάρικη συζήτηση για το jumpology και 178 φωτογραφίες διασήμων που πηδούν.
Το 1961 το βιβλίο Halsman on the Creation of Photographic Ideas περιέγραφε τρόπους για να παραγάγουν φωτογράφοι ασυνήθιστες δημιουργίες ακολουθώντας έξι κανόνες:
- τον κανόνα της άμεσης προσέγγισης
- τον κανόνα της ασυνήθιστης τεχνικής
- τον κανόνα του προστιθέμενου ασυνήθιστου στοιχείου
- τον κανόνα της απουσίας του στοιχείου
- τον κανόνα των συνδεδεμένων στοιχείων
- τον κανόνα της κυριολεκτικής ή ιδεογραφικής μεθόδου
Στον πρώτο του κανόνα, ο Halsman εξηγεί ότι η ευθεία και απλή προσέγγιση δημιουργεί μια ισχυρή φωτογραφία.
Για να κάνει ένα κοινό και αδιάφορο θέμα ενδιαφέρον και ασυνήθιστο, ο δεύτερος κανόνας αναφέρει μια ποικιλία τεχνικών φωτογράφησης, όπως ασυνήθιστο φως, ασυνήθινη γωνία, ασυνήθιστη σύνθεση κ.ά.
Ο κανόνας του προστιθέμενου ασυνήθιστου στοιχείου είναι μια προσπάθεια του φωτογράφου να προσελκύσει την προσοχή του κοινού τραβώντας το βλέμμα σε κάτι απροσδόκητο, με την εισαγωγή ενός ασυνήθιστου στοιχείου ή αντικειδίου στη φωτογραφία. Για παράδειγμα, η φωτογραφία ενός μικρού αγοριού που κρατά μια χειροβομβίδα από τη Diane Arbus περιέχει ό,τι ο Halsman θα ονόμαζε πρόσθετο ασυνήθιστο στοιχείο.
Ο τέταρτος κανόνας του Halsman, το «missing feature» διεγείρει τον θε viewer εισάγοντας αντίθετα με τις προσδοκίες του.
Ο πέμπτος κανόνας καλεί τον φωτογράφο να συνδυάσει τους άλλους κανόνες για να προσθέσει πρωτοτυπία στη φωτογραφία του.
Τέλος, η κυριολεκτική ή ιδεογραφική μέθοδος του Halsman απεικονίζει ένα μήνυμα σε μια φωτογραφία απεικονίζοντας το θέμα όσο το δυνατόν πιο καθαρά.
Άλλοι διασημότητες που φωτογράφησε ο Halsman περιλαμβάνουν τον Άλφρεντ Χίτσκοκ και τον Φρανκούά Στρούφα, κατά τη διάρκεια της συνέντευξής τους το 1962, τον Μαρτίν και Λιούις, τη Τζούντι Γκαρλαντ, τον Ουίνστον Τσόρτσιλ, τη Μερλίν Μονρό, τη Ντόροθι Ντάντριντζ, τον Πάμπλο Πικάσο, και τον Ζαν Κοκτώ. Πολλές από αυτές τις φωτογραφίες είναι στο εξώφυλλο του Life. Σε αυτές τις φωτογραφίες χρησιμοποιεί ποικιλία από τους κανόνες του φωτογραφικού του συστήματος. Για παράδειγμα, σε μια φωτογραφία του Ουίνστον Τσώρτσιλ, η απουσία του προσώπου κάνει τη φωτογραφία του Halsman ακόμη πιο δυνατή στη μετατροπή του Τσώρτσιλ σε ανθρώπινο.
Το 1952 ο John F. Kennedy πόζαρε δύο φορές για τον Halsman. Μια φωτογραφία από την πρώτη συνεδρία εμφανίστηκε στην εξώφυλλο της αρχικής έκδοσης του βιβλίου Kennedy’s Profiles in Courage· μια από τη δεύτερη συνεδρία χρησιμοποιήθηκε στην εκστρατεία του βουλευτή.
Το 1958 ο Halsman συμπεριλήφθη στο περιοδικό Popular Photography ως από τους «Δέκα Καλύτερους Φωτογράφους του Κόσμου», και το 1975 έλαβε το Life Achievement in Photography Award από την American Society of Magazine Photographers, της οποίας εξελέγη ο πρώτος πρόεδρος το 1945. Διεξήγαγε επίσης πολλές μεγάλες εκθέσεις παγκοσμίως.
Το 1967 ο Halsman έλαβε το Golden Plate Award της American Academy of Achievement.
Στην ταινία Jump! του 2007, ο Halsman απεικονίστηκε από τον Ben Silverstone."