Bernd und Hilla Becher - Printed Matter 1964/2013 (MINT CONDITION) - 2013

ΣΟΠΤΙΚΑ ΠΑΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΛΛΑ ΑΠΟΛΥΤΑΝΤΑ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ, προσφέροντας μια φανταστική επισκόπηση σχεδόν όλων των επιμέρους εκδόσεων και καταλόγων των Bernd (Bernhard) και Hilla Becher, του εξαιρετικά επιδραστικού γερμανικού ζευγαριού φωτογράφων και καλλιτεχνών - σε ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Περιορισμένο σε μόλις 1000 αντίτυπα.
ΑΣΥΧΝΗ ΚΑΙ ΑΝΑΖΗΤΗΜΕΝΗ.

Νέο, άγραφο - ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟ ΑΝΤΙΤΥΠΟ.

Αυτό είναι η ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ του ΠΟΛΥ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΥ ΜΟΝΟ ΑΓΟΡΑΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΥ από το 5Uhr30.com
(Ecki Heuser, Κολωνία, Γερμανία).

Κατανεμημένο σε δύο μέρη:
- Μέρος πρώτο: 1964-1977 (περιοδικά, καταλόγοι εκθέσεων, κάρτες πρόσκλησης, πόστερ)
- Μέρος δεύτερο: 1970-2010 (μονογραφικά βιβλία)

Ένα ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΑΝΑΦΕΡΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΔΕΥΤΕΡΟΓΕΝΕΣ ΘΕΜΑ -
για κάθε φιλόδοξο συλλέκτη γενικά και φυσικά ειδικά για όλους τους συλλέκτες Becher.

Οι Bechers - διάσημοι για τα artist books τους (Martin Parr, The Photobook, vol 2, σελ. 268/269).

Οι Bechers - κατασκευαστές του "Anonyme Skulpturen".
Το πρώτο βιβλίο των Becher θεωρείται ως ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΕΠΙΔΡΑΣΤΙΚΑ ΦΩΤΟΒΙΒΛΙΑ ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΑ (Andrew Roth, Book of 101 Books, σελ. 194/195; Martin Parr, The Photobook, σελ. 266).

Οι Bechers - διάσημοι για τη "Becher-Class" ή τη "Becher-Schule".

Οι Bechers - Δάσκαλοι του Andreas Gursky, Thomas Struth, Candida Höfer, Thomas Struth και άλλων.

"Ο Bernhard 'Bernd' Becher (1931-2007) και η Hilla Becher, γεννημένη Wobeser (1934-2015), ήταν Γερμανοί εννοιολογικοί καλλιτέχνες και φωτογράφοι που δούλευαν ως διμελές συνεργατικό ζευγάρι. Είναι κυρίως γνωστοί για τη ευρεία σειρά φωτογραφικών εικόνων, ή τυπολογιών, βιομηχανικών κτιρίων και δομών, συχνά οργανωμένων σε πλέγματα. Ως οι ιδρυτές αυτής που έχει γίνει γνωστή ως 'Becher σχολή' ή 'Δουβλινική Σχολή Φωτογραφίας', επηρέασαν γενιές ντοκιμαντέρ φωτογράφων και καλλιτεχνών στη Γερμανία και διεθνώς. Βραβεύτηκαν με το Erasmus Prize και το Hasselblad Award.

Η σχολή Φωτογραφίας Ντύσσελντορφ αναφέρεται σε ομάδα φωτογράφων που φοίτησαν στην Kunstakademie Düsseldorf στις μέσα δεκαετίες του 1970 υπό τη σημαντική διδασκαλία των Bernd και Hilla Becher.
Γνωστοί για τη σκληρή αφοσίωση στο γερμανικό παράδοση της δεκαετίας του 1920 Neue Sachlichkeit (Νέα Αντικειμενικότητα), οι φωτογραφίες των Becher ήταν καθαρές, ασπρόμαυρες εικόνες βιομηχανικών αρχέτυπων (κοιλότητες, πύργοι νερού, υπόγεια άντλησης άνθρακα).
Ο Andreas Gursky, Candida Höfer, Axel Hütte, Thomas Ruff και Thomas Struth τροποποίησαν την προσέγγιση των δασκάλων τους εφαρμόζοντας νέες τεχνικές δυνατότητες και μια προσωπική και σύγχρονη οπτική, διατηρώντας τα ντοκιμαντέρ μεθόδους που υπαγόρευσαν οι δάσκαλοί τους.

Η 5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλεια και συνδυασμένη αποστολή παγκοσμίως.

Galerie 213, Antoine de Beaupré, Παρίσι. 2013.

Μαλακό εξώφυλλο (όπως εκδόθηκε). 290 x 290 mm. 66 σελίδες. Πολλές εικονογραφήσεις. Κείμενο στα γαλλικά και τα αγγλικά.

Υπέροχη επισκόπηση για το "Ephemera and Catalogues" από τους Bernhard και Hilla Becher - σε τέλεια κατάσταση.

"Ο Bernd Becher γεννήθηκε στο Siegen. Σπούδασε ζωγραφική στην Staatliche Akademie der Bildenden Künste Stuttgart από το 1953 ως το 1956, στη συνέχεια γραφιστική υπό τον Karl Rössing στην Kunstakademie Düsseldorf από το 1959 ως το 1961. Η Hilla Becher γεννήθηκε στο Potsdam. Πριν από τον καιρό που η Χίλλα φοίτησε στη φωτογραφία στην Kunstakademie Düsseldorf από το 1958 ως το 1961, είχε ολοκληρώσει πρακτική άσκηση ως φωτογράφος στη γενέτειρα Potsdam. Και οι δύο άρχισαν να εργάζονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες φωτογράφοι για την Troost Advertising Agency στο Ντύσσελντορφ, εστιάζοντας στη φωτογράφηση προϊόντων. Παντρεύτηκαν το 1961.
"Γνωρίστηκαν ως φοιτητές στην Kunstakademie Düsseldorf το 1957, ο Bernd και η Hilla Becher συνεργάστηκαν αρχικά στη φωτογράφηση και τεκμηρίωση της εξαφανιζόμενης γερμανικής βιομηχανικής αρχιτεκτονικής το 1959. Η κοιλάδα Ruhr, όπου η οικογένεια Becher δούλευε στη βιομηχανία χάλυβα και εξόρυξης, αποτέλεσε τον αρχικό τους προβολέα. Εντυπωσιάστηκαν από τις ομοιόμορφες μορφές στις οποίες ορισμένα κτίρια σχεδιάζονταν. Αφού συνέλεξαν χιλιάδες φωτογραφίες μεμονωμένων δομών, διαπίστωσαν ότι τα διάφορα κτίρια – π.χ. οι πύργοι ψύξης, οι δεξαμενές αερίου και οι υπόγειοι σωροί άνθρακα – μοιράζονται πολλά διακριτικά μορφολογικά χαρακτηριστικά. Επιπλέον, ενθουσιάστηκαν από το γεγονός ότι τόσα πολλά βιομηχανικά κτίρια φαίνονταν να έχουν κατασκευαστεί με μεγάλη προσοχή στο σχέδιο.
Μαζί τότε οι Becher φωτογράφισαν αρχικά με κάμερα 6x9 cm και αργότερα (μετά το 1961) κυρίως με μεγάλη μορφή Plaubel Peco 13x18 εκατοστονων μονογραμμική κάμερα. Φωτογράφισαν αυτά τα κτίρια από αρκετές γωνίες, αλλά πάντα με ένα απλό «αντικειμενικό» σημείο βολής. Τα ρυθμιζόμενα ρυθμιστικά του μηχανικού μονογραμμικού καμερών τους τους επέτρεψαν έλεγχο προοπτικής διατήρησης παράλληλων γραμμών στις φωτογραφίες τους. Χρησιμοποίησαν ένα εύρος οπτικών από 90mm ευρυγώνιο μέχρι 600mm τηλεφακό για να κάνουν ομοειδή θέματα να φαίνονται ομοιογενώς μεγάλου μεγέθους, παρότι δεν μπορούσαν πάντα να φωτογραφίσουν από τις ίδιες αποστάσεις. Επέλεξαν να εργάζονται σε ασπρόμαυρο και γιατί: για το ικανοποιητικό εύρος να αποτυπώσουν τον τρισδιάστατο όγκο χωρίς την απόσπαση από το χρώμα, καθώς και για την αξιοπιστία και το κόστος σε σχέση με τα ευαισθητοποιημένα χρωματικά μέσα της εποχής. Μετά από εργασία με γυάλινα φωτογραφικά φιλμ 13x18 cm, μεταπήδησαν στη αρνητική φύλλα φιλμ με 25 ASA το 1970. Συνήθως έκαναν δύο εκθέσεις για κάθε θέα, με ένα σετ εκθέσεων από 10 δευτερόλεπτα ως ένα λεπτό. Οι Becher μοιράζονταν τις σκοτεινοαιθαρντικές εργασίες, με τον Bernd να επεξεργάζεται τα αρνητικά και την Hilla να κάνει τα εκτυπώματα. Για να κάνει τον ουρανό λευκό στα εκτυπώματα, συνήθως φωτογράφιζαν σε συννεφιασμένες ημέρες, αλλά βελτιστοποιούσαν το φως ανά θέμα (χρησιμοποιώντας ένα μπλε φίλτρο όταν ο ουρανός ήταν γαλανός), ή φωτογράφιζαν νωρίς το πρωί κατά τις άνοιξη και φθινόπωρο. Τα υποκείμενά τους περιελάμβαναν σκελετοδομή σπίτια (κατασκευή με ξύλινους δοκούς), αχυρώνες, πύργους ύδρευσης, αποθηκευτικούς χώροους άνθρακα, πύργους ψύξης, αποθήκες σιτηρών, σωριάσεις κάρβουνου, κάρβουνου, φούρνους καύσιμης διαδικασίας, δεξαμενές αερίου, σιλό αποθήκευσης, και αποθήκες. Σε κάθε χώρο οι Becher δημιούργησαν επίσης γενικές φωτογραφίες τοπίου ολόκληρου του εργοστασίου, που τοποθετούν τα structures στο πλαίσιο τους και δείχνουν πώς σχετίζονται μεταξύ τους. Εξέτασαν κάθε λεπτομέρεια που θα αποσπούσε από το κεντρικό θέμα και προτίμησαν αντίθετα να συγκρίνουν οπτική γωνία και φως με τρόπο που οδηγεί το μάτι προς το βασικό δομικό σχέδιο των εικόνων που συγκρίνουν. Αυτή η αρχή, συνδεδεμένη με τη φιλοσοφία που βρίσκεται πίσω από τη νεο-τοπογραφική κίνηση, είναι πιο προφανής σε δύο δημοσιευμένες σειρές, Anonyme Skulpturen: Eine Typologie technischer Bauten και Typologien, Industrieller Bau, 1963–1975, στις οποίες οι εικόνες αντιπαρατίθενται σε ομάδες τριών. Ένα ακόμη πρώιμο έργο, το οποίο συνέχισαν για σχεδόν δύο δεκαετίες, δημοσιεύθηκε ως Framework Houses (Schirmer/Mosel) το 1977, ένας οπτικός κατάλογος τύπων δομών, μια προσέγγιση που χαρακτήρισε μεγάλο μέρος του έργου τους.

Στην αφύπνιση της πολιτισμικής διάστασης της βιομηχανικής αρχιτεκτονικής, το έργο τους ανάδειξε επίσης την ανάγκη διατήρησης αυτών των κτιρίων. Με πρωτοβουλία του ζευγαριού, το Zollern II/IV Colliery στο Dortmund-Bovinghausen στη ρουρ, ένα ιστορικό κτίριο με εξαίρεση την αίθουσα μηχανημάτων (Αβουνω), οριοθετήθηκε ως προστατευόμενο μνημείο.

Οι Bechers φωτογράφισαν επίσης εκτός Γερμανίας, περιλαμβάνοντας από το 1965 κτίρια στη Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Βέλγιο και αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1966 πραγματοποίησαν ένα εξάμηνο ταξίδι στην Αγγλία και τη Νότια Ουαλία, τραβώντας εκατοντάδες φωτογραφίες της βιομηχανίας άνθρακα γύρω από το Liverpool, το Μάντσεστερ, το Shefffield, το Nottingam και τη κοιλάδα Rhondda. Το 1974 ταξίδεψαν στη Βόρεια Αμερική για πρώτη φορά, περιηγούμενοι σε τοποθεσίες στη Νιού Τζέρσεϊ, το Μίσιγκαν, την Πενσυλβάνια και το νότιο Οντάριο, απεικονίζοντας ένα φάσμα βιομηχανικών δομών, από βιομηχανίες άνθρακα μέχρι ξύλινες περιστροφικές πύργους.

Οι Bechers εξέθεσαν και δημοσίευσαν τα μονο-εικονογραφικά γαλάζια επιχρίσματα, ομαδοποιημένα ανά θέμα, σε ένα πλέγμα έξι, εννιά ή δεκαπέντε. Μέσα στη δεκαετία του 1960 είχαν καταλήξει σε μια προτιμητέα μορφή παρουσίασης: οι εικόνες δομών με παρόμοιες λειτουργίες παρουσιάζονται το ένα δίπλα στο άλλο, προσκαλώντας τους θεατές να συγκρίνουν τα σχήματα και τα σχέδιά τους βάσει λειτουργίας, περιφερειακών ιδιαιτεροτήτων ή της ηλικίας των δομών. Οι Becher χρησιμοποίησαν τον όρο